کمک ۳۰ میلیون دالری آژانس توسعه بین‌المللی امریکا به آموزش دختران و پسران در افغانستان

در این بیانیه آمده است که طالبان از اگست سال گذشته میلادی به‌طور گسترده مرتکب نقض حقوق بشر شده‌اند.

کارشناساس سازمان ملل گفته‌اند که با گذشت یک سال نه تنها که طالبان به تعهدات خود به جامعه جهانی عمل نکرده بلکه بخش عمده از دستاوردهای دو دهه گذشته را محدود کرده‌اند.

در بیانیه آنان آمده است:" از اگست سال گذشته شاهد نقض گسترده حقوق بشر توسط طالبان به ویژه حذف سیستماتیک زنان و دختر از جامعه بودیم، در هیچ جای دنیا ستم سیستماتیک علیه حقوق زنان و دختران صورت نگرفته است. خشونت و تبعیض را با هیچ دلیلی نمی‌توان توجیه کرد."

کارشناسان سازمان ملل ابراز تاسف کرده‌اند که هیچ علامتی که نشان دهنده تغییر وضعیت حقوق بشر در افغانستان باشد دیده نمی‌شود.

آنان گفته‎‌اند که گزارش‌های روزانه انواع خشونت؛ قتل‌های غیر قانونی، بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه، ناپدید شدن و ازدواج‌های اجباری زنان ودختران را نشان می‌دهد.

کارشناسان سازمان از طالبان خواسته‌اند که حقوق بشر را رعایت کنند و به حق کار و آموزش دختران احترام بگذارند.

آنها همچنین از طالبان خواسته‌اند که هرچه زودتر دروازه مکتب‌ها را به روی دختران باز کنند و اطمینان دهند که با گزارشگر ویژه حقوق بشر در زمینه تهیه گزارشی درباره نقض حقوق بشر همکاری صورت می‌گیرد.

در اعلامیه همچنین گفته شده است که طالبان باید به عفو عمومی احترام بگذارند.

طالبان از زمان رسیدن به قدرت شرایط سختی بر شهروندان افغانستان به ویژه زنان و دختران وضع کرده‌اند.

قتل‌ و بازداشت‌های خودسرانه افزایش یافته و زنان از کار و تحصیل محروم شده‌اند.

نهادهای نظارت بر حقوق بشر نیز لغو شده‌اند و رسانه‌‌های داخل افغانستان نمی‌توانند

خلاف دیدگاه طالبان، اطلاع رسانی و تحقیق کنند.

بن والاس گفته است که هنوز تصویری فروپاشی و خروج آشفته سال گذشته در برابر چشمانش قرار دارد.

او که در میان خانواده‌های سربازان کشته شده بریتانیا صحبت می‌کرد به میل آنلاین گفت": پدر و مادر آن‌هااحساس خواهند کرد که فرزندان‌شان برای هیچ جان‌ شان را از دست داده‌اند."

او افزود که تاریخ خواهد گفت وقتی غرب افغانستان را ترک کرد، این کشور به نطقه‌ای برخواهد گشت که بود.

بن والاس افزود:" ما مردم را تنها گذاشتیم، کشور را به طالبان و شبکه حقانی واگذار کردیم، اغلبا به این دلیل که غرب نمی‌خواست بماند. وقتی غرب نمی‌خواست در افغانستان بماند پس چرا به این کشور رفته بود؟"

در همین حال براساس گزارش‌ها بریتانیا روزانه یک میلیون پوند برای اقامت شهروندان افغانستان که در جریان تخلیه از افغانستان بیرون کرده اند پردخت می‌پرداخت می‌کند.

حدود ۹۵۰۰ شهروندان افغانستان در ۷۰ هوتل در بریتانیا در انتظار اسکان دایمی اند.

گفته شده است که این هوتل‌ها برای مکان مناسب برای بودباش خانواده‌ها نیست.

به گفته آقای جایشانکار یک دست از این دیپلومات‌ها حالا به افغانستان برگشته‌اند.

وزیر خارجه هند در بنگلور به خبرنگاران گفت: "تصمیم بر این بود که دیپلومات‌های هندی را به سفارت بازگردانیم، نه سفیر را و مطمئن شویم که آنها می‌توانند به بسیاری مسائل از جمله کمک‌های بشردوستانه، کمک‌های پزشکی، واکسن، پروژه‌های توسعه، و غیره، رسیدگی کنند."

آقای جایشانکار با توجه به یک سالگی تسلط طالبان بر کابل گفت که کشورش و افغانستان به اندازه کافی روابط عمیق و طولانی تاریخی دارد تا بتواند راه‌هایی را برای تأثیرگذاری در شرایط جدید پیدا کند.

او افزود که هند برای کمک به کاهش بحران غذایی در افغانستان ۴۰ تن گندم به این کشور فرستاد.

وزیر خارجه هند می‌گوید حتا انتقال این گندم نیز یک کار پیچیده دیپلوماتیک بود که باید پاکستان متقاعد می‌شد تا اجازه دهد محموله‌های گندم از مسیر این کشور به افغانستان برسد.

او افزود:" ، من برای نخستین‌بار شش سال پیش در ۲۰۱۶ به افغانستان آمدم‌، حالا دوباره آمده‌ام تا در مورد افغانستان بدانم، آمده‌ام تا سفرم را تکمیل کنم ، این بخش دوم سفر من است، همچنین برای گرامی داشت از یک سالگی امارت اسلامی آمده‌ام و از آن پشتبانی می‌کنم."

این استاد پیشن دانشگاه امریکایی افغانستان همچنین از جهان خواسته است که افغانستان را با معیارهای غربی قضاوت نکند.

تیموتی ویکس استرالیایی و کوین کینگ شهروندامریکا، دو استاد دانشگاه امریکایی افغانستان در سال ۱۳۹۵ توسط گروه طالبان از شهر کابل ربوده شدند.

این دو استاد پس سه سال و شش ماه در ماه عقرب سال ۱۳۹۸ توسط دولت پیشین افغانستان در بدل رهایی سه عضو ارشد شبکه حقانی انس حقانی، حافظ رشید و مالی خان از بند رها شدند.

سودابه درباره انگیزه‌اش برای ایجاد مکتب زیرزمینی برای دختران به اسوشیتدپرس گفت: «زمانی که طالبان می‌خواستند حقوق تحصیل و کار را از زنان بگیرند، من می‌خواستم با آموزش به این دختران در برابر تصمیم آن‌ها بایستم.»

او با اعتقاد بر این که طالبان نسبت به اولین باری که در اواخر دهه ۱۹۹۰ به قدرت رسیدند تغییری نکرده‌اند، گفت: «اینها همان طالبان هستند، اما ما نباید همان زنان آن سال‌ها باشیم. ما باید مبارزه کنیم، با نوشتن، با بلند کردن صدایمان، به هر شکل ممکن.»

یک ماه پس از تسلط طالبان، ناژند در فضای باز محله خود به آموزش خواندن به کودکان خیابانی با کلاس‌های غیررسمی شروع کرد.

او گفت که زنانی که خواندن و نوشتن بلد نبودند به آن‌ها پیوستند.

مدتی بعد یک فرد خیر بعد از دیدن او در پارک، خانه‌ای برای او اجاره کرد تا در آن کلاس برگزار کند و برای کلاس درس او میز و چوکی خرید.

ناژند می‌گوید در بین ۲۵۰ شاگردی که در صنف‌های او درس می‌خوانند ۵۰ یا ۶۰ تن آن دانش‌آموز دختر بالای صنف ششم هستند.

سودابه با وجود تعهد تزلزل ناپذیرش، نگران آینده مکتب مخفی‌اش است. نیکوکاری که او را در پرداخت شش ماه اجاره خانه کمک کرد اخیراً درگذشت و او حالا هیچ راهی برای ادامه پرداخت اجاره یا تهیه وسایل ندارد.

در حال حاضر یک دسته از طالبان که تحصیل دختران را در منافات با قوانین اسلامی نمی‌بیند، می‌خواهند روابط خود را با جهان بهبود بخشند با رفتن دختران به مکتب موافقت نشان می‌دهند. در حالی که حلقات و گروه‌های افراطی‌تر که ستون فقرات طالبان را تشکیل می‌دهند سرسختانه با آن مخالفت می‌کنند.

چند ماه پس از بسته شدن مکاتب متوسطه دخترانه، طالبان اعلام کردند که به زودی به دختران اجازه خواهند داد تا به مکاتب برگردند.

امیدها برای بازگشایی مکاتب دخترانه در ماه حمل سال جاری افزایش یافت و درست قبل از شروع سال تحصیلی جدید، وزارت معارف طالبان اعلام کرد که همه دختران اجازه بازگشت به مکاتب را خواهند داشت.

اما تاریخ ۳ حمل، روز بازگشایی مکاتب، این تصمیم ناگهان لغو شد و حتی مسئولان وزارت‌خانه را نیز شگفت‌زده کرد.

طالبان اعلام کردند که این امر به دستور منسوب به رهبر طالبان، ملا هبت‌الله آخندزاده صورت گرفته است.

شکیبا قادری ۱۶ ساله، به یاد می‌آورد که چگونه آن روز برای شروع کلاس دهم حاضر شد. او و همه هم‌صنفی‌هایش می‌خندیدند و هیجان زده بودند، تا اینکه معلمی وارد شد و به آنها گفت که به خانه بروند. همه دختران به گریه افتادند. او گفت: «آن بدترین لحظه زندگی ما بود.»

طبق گزارشی که از سوی آژانس امدادی حفاظت از کودک روز چهارشنبه ۱۹ اسد به نشر رسید بیش از ۴۵ درصد از دختران به مکتب نمی‌روند، در حالی که این میزان در پسران ۲۰ درصد است.

همچنین مشخص شد که ۲۶ درصد از دختران در مقایسه با ۱۶ درصد از پسران، بیشتر دارای علایم افسردگی هستند.