انور قرقاش، وزیر مشاور حکومت امارات متحده عربی، از امریکا خواست تا در بلندمدت تعهدات «مدون و بدون ابهام» در قبال امنیت امارات داشته باشد. با این حال، او تصریح کرد که امارات متحده هیچ علاقهای به جانبداری از قدرتهای بزرگ ندارد.
او که در نشست «گفتگوهای استراتژیک ابوظبی» سخنرانی میکرد، گفت امارات متحده عربی به شرکای امنیتیای نیاز دارد که بتواند قابلیتهای دفاعی این کشور را بالا ببرد. زیرا امارات میخواهد تنشهای منطقهای را کاهش دهد، بر رشد اقتصادی تمرکز کند و در حل چالشهای جهانی همکاری کند.
انور قرقاش گفت: «بدون شک روابط امنیتی ما با ایالات متحده با صراحت سر جای خود باقیست. اما باید مطمئن شویم که این روابط برای دهههای آینده، بر اساس تعهدات روشن، مدون و بدون ابهام باقی میماند.»
امارات متحده و عربستان سعودی از برنامههای هستهای ایران نگراناند و به همین دلیل روابط خود را با چین به عنوان یک شریک تجاری بزرگ و با روسیه به عنوان عضو اوپک پلاس گسترش دادهاند. امارات رابطه خوبی با اسرائیل نیز ایجاد کرده است.
او گفت که امارات متحده نمیتواند برای امنیت و رفاه اقتصادی خود «فقط بر یک یا دو کشور» متکی بماند و نیاز دارد تا با حفظ توازن، روابط متنوع ایجاد کند.
در پاکستان قدرتمندترین فرد رئیس ستاد ارتش است. او به عنوان رئیس ارتشی که قدرت فراوان دارد، در تمام امور - از سیاست خارجی تا تجارت و انتخابات – جایگاه تعیین کننده دارد. به همین دلیل، انتخاب رئیس ارتش در پاکستان همان قدر مهم و پر از حاشیه است که انتخاب نخستوزیر در انتخابات.
حالا سوال این است که پس از جنرال باجوه، چه کسی کرسی فرماندهی را میگیرد. از آنجا که جانشین باجوه نه تنها در مورد پاکستان، که در مورد افغانستان نیز تصمیمگیرنده اصلی است، انتخاب او برای افغانستان نیز اهمیت دارد.
نحوه گزینش
از سال ۱۹۷۲ به بعد رسم بر این بوده که ارتش یک لیست چهار الی پنج نفره از زبدهترین دگر جنرالها را به وزارت دفاع و سپس برای انتخاب نهایی به دفتر نخستوزیر میفرستد. نخستوزیر از میان کاندیدها یکی را انتخاب میکند و حکم مقرری او را برای رئیسجمهور میفرستد. با امضای رئیسجمهور که بیشتر جنبه تشریفاتی دارد، فرد منتخب رئیس ستاد ارتش پاکستان میشود.
کاندیدان مطرح
جنرال قمر جاوید باجوه را نواز شریف انتخاب کرد. حالا پس از شش سال این قرعه به نام برادرش، شهباز شریف افتاده است تا از میان، دگرجنرال عاصم منیر، دگرجنرال ساحر شمشاد میرزا، دگرجنرال نعمان محمود، دگرجنرال محمد امیر، جنرال حمید فیض و جنرال اظهر عباس، یکی را انتخاب کند.
دگر جنرال عاصم منیر مورد پسند نواز شریف است اما یکی از مقامات ارشد حزب مسلم لیگ بدین باور است که او از برداران شریف خوشش نمیآید. بار اول نیست که نواز شریف از سوی معتمدش ضربه فنی خورده است. او جنرال پرویز مشرف را به قدرت رساند ولی مشرف وی را از نخستوزیری برکنار و زندانی کرد. جنرال باجوه نیز انتخاب اشتباه شریف بود. باجوه پس از افشای اسناد پانامه، در تبانی با عمران خان و دیوان عالی پاکستان، نواز شریف را از نخستوزیری کنار زد و به زندان فرستاد. بنابراین، احتمال کم میرود شریف بار دیگر کورکورانه به عاصم منیر اعتماد کند.
دگر جنرال ساحر شمشاد میرزا باتجربهترین کاندید است اما از آنجا که با عمران خان رابطه خوب و دوستانه دارد بعید است از طرف شهباز شریف که به تازگی از طرف عمران خان متهم به برنامهریزی حمله بر جانش شده است، برگزیده شود.
دگرجنرال نعمان محمود را آدم «خشک» توصیف کردهاند. کار کردن با او برای هر نخستوزیری سخت است و همین خشکی شخصیتی شانس او را برای چنین موقف مهمی پایین آورده است.
دگرجنرال محمد امیر از کسانی هست که گمان میرود با حزب مردم پاکستان دادوستدهایی داشته باشد. به همین دلیل گمان نمیرود توسط شهباز شریف که به طور سنتی رقیب حزب مردم پنداشته میشود انتخاب گردد.
اما، جنرال فیض حمید کارنامه «فتح افغانستان» را در لیست افتخارات خود دارد و تا پیش از برکناری عمران خان هیچ کسی تردید نداشت او رئیس ستاد ارتش بعدی باشد. عمران خان و جنرال فیض حمید کسانیاند که بر حمایت از همدیگر سنگ تمام گذاشتهاند. با کنار رفتن عمران خان از سمت نخستوزیری، شانس فیض حمید نیز جداً پایین آمد. اگر معجزهای رخ ندهد، حمید به هیچ وجه نمیتواند انتخاب شهباز شریف باشد و چوب فرماندهی را به زیر بغل بگیرد.
جنرال اظهر عباس آدم گمنامی هست. کمتر کسی در مورد او میداند. او کم حرف میزند و حرفهای عمل میکند. در میانه دنیای بیاعتمادی و کشوگیر سیاسی میان عمران خان و ائتلافی از احزاب دیگر، به نظر میرسد که کبوتر بخت بر شانه او مینشیند و او بدون اینکه برای رسیدن به ریاست ستاد ارتش تلاش زیادی کرده باشد جای جنرال باجوه را پر میکند.
تا دو هفته دیگر این باجوه نیست که سیاست خارجی پاکستان در مورد افغانستان را دیکته میکند. به احتمال زیاد این بار اظهر عباس تصمیم میگیرد که پاکستان و افغانستان چگونه اداره شود.
لیپا رادیچ (Lepa Radić) که یک پارتیزان یوگسلاویایی بود، در سال ۱۹۴۳ به جرم تیراندازی به سربازان آلمانی محاکمه و به اعدام محکوم شد. آلمان نازی دو سال پیش از این تاریخ، بالکان را اشغال کرده بود.
مورخان میگویند پیش از اعدام، نازیها به خانم رادیچ گفتند اگر همدستان خود را معرفی کند، در مجازات او تخفیف خواهند داد و اعدام نخواهد شد.
لیپا در پاسخ گفته بود که او خائن نیست و اشغالگران نازی، زمانی همدستانش را خواهند شناخت که برای گرفتن انتقام او سراغ آنها بیایند.
لیپا رادیچ در ۸ فبروری ۱۹۴۳ در بوسانسکا کروپا، که امروزه جزو کشور بوسنیا است به دار آویخته شد. لیپا که از ۱۵ سالگی به پارتیزانهای یوگسلاویایی پیوسته بود، در هنگام اعدام فقط ۱۷ سال داشت.
از زبان لیپای ۱۷ ساله، زمانی که طناب دار فاشیزم بر دور گردنش انداخته شده بود، نقل شده است که گفت: مردم، برای آزادی خود برزمید، تسلیم بدکاران نشوید! من کشته خواهم شد، اما کسانی هستند که انتقام مرا خواهند گرفت.
دو سال پس از اعدام لیپا، آلمان نازی شکست خورد و مردم پس از پیروزی متفقین، از بقایای رژیم نازی انتقام گرفتند.
کاربران شبکههای اجتماعی اکنون شباهتهایی میان سرنوشت لیپای بالکان و مهسا و نیکای ایران یافتهاند.
مهسا امینی، جوان ۲۲ سالهای بود که کشته شدنش در بازداشت پولیس ایران، باعث برانگیخته شدن خشم سراسری مردم شد و یک خیزش بیسابقه در عمر جمهوری اسلامی را جرقه زد.
نیکا شاکرمی، یکی از معترضان به کشتن مهسا امینی بود که به دست ماموران سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد. او در هنگام مرگ ۱۶ ساله بود.
در هفتههای اخیر هزاران دختر و پسر به سن و سال لیپا، قهرمان ملی یوگسلاویای سابق، در جریان خیزش سراسری ایرانیان، علیه جمهوری اسلامی به پا خاستهاند و دهها نوجوان در همین سن و سال، توسط نیروهای جمهوری اسلامی کشته شدهاند.
یک کاربر توییتر خطاب به نیروهای جمهوری اسلامی نوشته است: حکومتی های قاتل کودککش، سرنوشت شما هم مثل قاتلین همین دختر خواهد شد. این کاربر یادآوری کرده است کسانی که لیپا رادیچ را اعدام کردند "حس الان شما را داشتند، خواهید دید روزی که انتقام هممیهنانمان را از شما بگیریم".
کار دیگر هم نوشته است "در ایران دوستان مهسا، نیکا، حنانه و هزاران شهید دیگر، چه زمانی انتقام آنها را خواهند گرفت؟"
