۳۵۰ نفر از مدرسه جهادی طالبان در قندهار فارغ شدند

نهادهای حقوق بشری این مجازات‌ها را «ظالمانه» و «ناقض حقوق بشر» خوانده‌اند.

گروه طالبان در ماه‌های پسین شهروندان افغانستان را به اتهام‌های مختلف شلاق زده است. این گروه برای نخستین بار در ماه قوس امسال، حکم قصاص را بر مردی در ولایت فراه اجرا کرد.

در آن زمان اکثر رهبران طالبان برای تماشای این اعدام علنی به ولایت فراه رفته بودند.

مرجع منتشرکننده فهرست و هدف از افشای آن معلوم نیست.

بیشتر زمین‌ها در این دو منطقه گران‌قیمت پایتخت، به فرمان مارشال محمدقسیم فهیم و شمار کمتری به فرمان کریم خلیلی توزیع شده که هر دو معاونان وقت ریاست‌جمهوری بوده‌اند.

نام ریاست دولت هم در مواردی به عنوان صادرکننده فرمان توزیع زمین دیده می‌شود.

زمین‌های توزیع شده در این دو منطقه اعیانی و دیپلومات‌نشین کابل، از ۹۲۴ متر برای اعضای بالای فهرست شروع می‌شود تا ۳۷۵ متر در پایین فهرست.

بزرگترین عدد در برابر نام احمد مسعود نوشته شده که ۵۸۰۰ متر زمین و شامل ۶ نمره است. در ستون مقام یا وظیفه دولتی، در برابر نام آقای مسعود، پسر قهرمان ملی نوشته شده است.

نام‌های بسیاری از اعضای کابینه و مقام‌های دولتی در دوره حامد کرزی در فهرست دریافت‌کنندگان زمین در وزیر اکبرخان دیده می‌شود.

علی احمدجلالی (وزیر داخله)، محمد محقق (وزیر پلان)، عطامحمد نور (فرمانده قول‌اردوی ۷)، یونس قانونی (وزیر معارف)، عبدالرشید دوستم (معین وزارت دفاع)، مصطفی کاظمی (وزیر تجارت) ، انوارالحق احدی (رئیس بانک مرکزی)، محمد انور جگدلک (رئیس المپیک)، آیت‌الله میرحسن صادقی (مقام حزب وحدت)، فضل‌هادی شینواری (قاضی‌القضات)، حنیف اتمر (وزیر انکشاف دهات)، نورمحمد قرقین (وزیر کار)، حضرت علی (فرمانده جهادی)، سیدمخدوم رهین (وزیر اطلاعات و فرهنگ)، حبیبه سرابی (وزیر زنان)، شهرزاده مسعود (وزیر مشاور) و ده‌ها نام آشنای دیگر، در این فهرست دیده می‌شوند.

در کنار این مقام‌ها، نام شماری از چهره‌های رسانه‌ای و روزنامه‌نگاران هم در فهرست دریافت‌کنندگان زمین دولتی دیده می‌شود.

آقای مشعل اخیراً چند بار علیه تصمیم طالبان به منع آموزش دختران اعتراض کرد. آقای مشعل چندی پیش در یک برنامه تلویزیونی زنده، در یک اقدام اعتراضی مدارک دانشگاهی خود را پاره کرد.

دیدبان حقوق بشر گفته است که از زمان حاکمیت طالبان، حضور مردان در کنار زنان برای احیای حقوق‌شان، پدیده‌ای «نادر» بوده است. به گفته این سازمان، حضور مردان در کنار زنان در دادخواهی‌ها، راه را برای درک این‌که مظالم و زن‌ستیزی طالبان به همه مرتبط است، باز می‌کند.

دیدبان حقوق بشر تصریح کرده است بازداشت اسماعیل مشعل نشان می‌دهد که طالبان تحمل مخالفت‌‌ را ندارند. چه این مخالفت از سوی زنان باشد چه از سوی «کسانی که آرزوی افغانستان با احترام و برابر را دارند.»

عبدالحق حماد، رئیس نظارت از رسانه‌های طالبان پس از بازداشت اسماعیل مشعل در توییتی نوشت این استاد دانشگاه «دست به اقدامات تحریک‌آمیز علیه نظام می‌زد و با جمع کردن خبرنگاران دور خود، خیابان عمومی را مزدحم کرده بود.»

طالبان هرگز فهرست کامل زندانیان خود را منتشر نکرده و مشخص نیست که در مجموع چند نفر در زندان‌های این گروه حبس شده‌اند.

محبوبه سراج، فعال مدنی افغان همراه با نرگس محمدی، فعال ایرانی اخیرا از سوی یک انستیتیوت نارویژی برای دریافت جایزه صلح نوبل پیشنهاد شده است.

به دنبال ورود طالبان به کابل در اگست ۲۰۲۱ دیدگاه‌های سیاسی خانم سراج همواره در میان جامعه مدنی افغانستان جنجال‌برانگیز بوده است. او همزمان از سیاست‌های طالبان در قبال زنان انتقاد می‌کند، اما پشتیبان اعمال فشار بر این گروه نیست.

خانم سراج در تازه‌ترین مصاحبه خود با فارن پالیسی نیز گفته است: «ما باید با طالبان به توافق برسیم و ببینم چه کارهایی را آنان می‌توانند انجام دهند و چه کاری را ما می‌توانیم انجام دهیم.»

دیدگاه محبوبه سراج در جامعه افغانستان منتقدان بسیاری دارد. منتقدان او می‌گویند خانم سراج به نمایندگی از زنان افغانستان در مجامع بین‌المللی حضور می‌یابد اما آن‌ها او را متهم می‌کنند که «به نفع طالبان سخن می‌گوید.»

شکریه بارکزی، نماینده سابق مجلس نمایندگان به فارن پالیسی گفته است: «نوع تعاملی که محبوبه سراج خواهان آن است، به طالبان مشروعیت می‌دهد.» خانم بارکزی با اشاره به کشورهایی مثل پاکستان، ایران، چین و روسیه گفته است کشورهایی که در سال‌های گذشته با طالبان تعامل کرده‌اند، «زمان‌ آن رسیده است که این گروه را بخاطر کارهایی که انجام داده‌اند، پاسخگو بسازند.»

این خبرنگار با انتشار عکس و شماره واتس‌‌اپ خود در توییتر از کسانی که نیاز به کلیه دارند خواسته است با او تماس بگیرند.

با ورود طالبان به کابل در اگست ۲۰۲۱ سیلی از مهاجرت مردم افغانستان به کشورهای همسایه به راه افتاد. گروه بزرگی از خبرنگاران، فعلان حقوق بشر و اعضای جامعه مدنی نیز از ترس فشارهای طالبان، افغانستان را ترک کردند.

بسیاری از آنان انتظار داشتند بتوانند از کشورهای همسایه به یکی از کشورهای پذیرنده پناهجو منتقل شوند. با این حال، شمار زیادی از آنان هنوز در پاکستان و ایران باقی مانده‌اند و با مشکلات اقتصادی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.

گروه‌هایی از خبرنگاران پیش از این با راه‌اندازی گردهمایی‌های اعتراضی گفتند با وجود آنکه نهادهای حامی خبرنگاران به آن‌ها وعده همکاری دادند، اما این خبرنگاران در پاکستان فراموش شده‌اند.