شیدا محمد ابدالی، سفیر افغانستان در جاپان خواهان حمایت از طالبان «میانه‌رو» شد

اندرو چارلتون، نماینده ایالت نوساوت‌ولز در پارلمان عضو حزب کارگر استرالیا، که ریاست این گروه را برعهده دارد، در این نشست گفت: «گروه دوستان پارلمانی هزاره‌ها متشکل از قانونگذاران کنونی استرالیا است که دست به دست هم داده‌اند تا از جامعه هزاره حمایت کنند و برای تحقق خواست‌های مشترک کار کنند.»

او افزود: «این روشی است که رابطه هزاره‌ها را با پارلمان (استرالیا) نزدیک می‌کند و فرصت می‌دهد تا صدای آن در میان قانون‌گذاران استرالیا شنیده شود.»

برخی اعضای کابینه دولت استرالیا، از جمله کریس بوون وزیر تغییرات اقلیمی، اندرو جایلز وزیر مهاجرت نیز در این نشست حضور داشتند و حمایت خود را از خواست‌های هزاره‌ها اعلام کردند.

هدف از راه‌اندازی این گروه دوستی، حمایت از خواست‌های حقوق بشری هزاره‌ها و جست‌وجوی راهکارهای عملی برای جلوگیری از کشتار نظام‌مند هزاره‌ها در افغانستان خوانده شده است.

شماری از نویسندگان و فعالان هزاره در شهرهای مختلف استرالیا عضو این گروه هستند. احمد شجاع یکی از آنها است. او گفت: «گروهی که متشکل از نمایندگان منتخب چند حزب در پارلمان استرالیا است، به‌خاطر دوستی با مردم هزاره استرالیا شکل گرفته است. هدفش نه تنها انعکاس دادن مشکلات مردم هزاره استرالیا است، بلکه تجلیل کردن از دستاوردهای این مردم هم است.»

اعضای این گروه دوستی امیدوارند که خواست‌های حقوق بشری هزاره‌ها در دستور کار رسمی دولت استرالیا قرار بگیرد و این کشور راهکار عملی برای کاهش آسیب‌پذیری هزاره‌ها فراهم کند.

نعمت‌الله ابراهیمی، استاد دانشگاه گفت: «این گروه بسیار مهم است؛ به این دلیل که تا حال موضوع هزاره‌ها در دستور کار شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های رسمی استرالیا قرار گرفته، ولی تا حال مکانیسم رسمی برای بررسی مسئله هزاره‌ها در پارلمان استرالیا وجود نداشته است.»

او افزود: «بنابراین، با تشکیل این گروه، برای اولین بار مسئله هزاره‌ها از یک مکانیسم رسمی در پارلمان استرالیا برخوردار می‌شود و مسئله هزاره‌ها در صدر دستور کار پارلمان و سیاست‌های ملی و بین‌المللی استرالیا قرار می‌گیرد.»

شکوفه طاهری، دیگر عضو گروه دوستان پارلمانی هزاره‌ها گفت: «هزاره‌ها در حال حاضر نسبت به هر زمانی دیگر در افغانستان بیشتر آسیب‌پذیر هستند، از هر لحاظ - هم لحاظ فرهنگی، هم لحاظ اقتصادی و هم از نظر امنیتی. ما امیدواریم که از طریق این گروه بتوانیم بخشی از مجموعه حامیان هزاره‌ها در استرالیا باشیم.»

اعضای گروه دوستی پارلمانی هزاره‌ها از قانونگذاران دیگر کشورها نیز خواستند که گروه‌های مشابهی تشکیل دهند.

پس از حمله به مرکز آموزشی کاج در دشت برچی کابل، که منجر به کشته شدن ده‌ها دانش آموزش هزاره شد، معترضان در بیش از صد شهر جهان تظاهرات کردند و این کشتار را ن«سل‌کشی هزاره‌ها» خواندند. آنها خواستار به رسمیت شناختن نسل‌کشی هزاره‌ها شدند.

تا اکنون شهرداری دندینانگ در ملبورن استرالیا، نسل‌کشی هزاره‌ها به رسمیت شناخته است.

بر اساس گزارش تسنیم، آقای ایروانی دیروز چهارشنبه در نشست شورای امنیت در مورد وضعیت افغانستان گفته است که این موضع ایران تغییر نکرده و به قوت خود باقی است.

نماینده ایران همچنین حضور گروه‌های وابسته به داعش و القاعده را در افغانستان برای امنیت این کشور و منطقه تهدید خواند.

پیشتر، زلمی خلیل‌زاد، نماینده پیشین امریکا برای افغانستان گفته بود که رهبر جدید القاعده در ایران به سر می‌برد.

امیرسعید ایروانی همچنین منع آموزش و کار زنان افغانستان را بسیار نگران کننده دانسته گفته است که از کمک‌های بشردوستانه برای اهداف سیاسی استفاده نشود.

به گفته او، چنین اقداماتی به مردم افغانستان که برای بقای خود به این کمک‌ها وابسته هستند آسیب می‌رساند.

در ماه جدی و دلو برای برداشتن ممنوعیت اشتغال زنان، مقام‌های سازمان ملل با مقام‌های طالبان گفت‌وگو کردند. اگر این گفت‌وگوها نتایج مشخصی در پی نداشت، ولی حالا کمیته مدیران نهادهای وابسته به سازمان ملل تصمیم گرفته‌اند که عملیات کمک‌رسانی را در افغانستان وارد دوره «آزمایشی عملیاتی» کنند.

با این حال، دفتر هماهنگی سازمان ملل هشدار داده که ممنوعیت اشتغال زنان برای کمک‌های بشردوستانه پیامدهای ویرانگر و درازمدت دارد و همه افراد نیازمند آسیب‌پذیر به‌ویژه زنان و دختران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این دفتر در گزارش خود تاکید کرده که حق کار زنان بخش جدایی‌ناپذیر عملیات بشردوستانه و مشارکت زنان در این عملیات ضروری است.

گزارش افزوده که زنان نه تنها دریافت‌کنندگان کمک‌ها و خدمات بشردوستانه هستند، بلکه ارائه و تضمین کیفیت این کمک‌ها وابسته به مشارکت زنان است.

دفتر هماهنگی سازمان ملل تأکید کرده که مقام‌های این سازمان برای لغو ممنوعیت اشتغال زنان به گفت‌وگوهای خود با مقام‌های طالبان در سطوح گوناگون همچنان ادامه می‌دهند.

طالبان در سوم جدی اشتغال زنان را به دلیل آنچه که این گروه «بی‌حجابی» خواند، در نهادهای غیردولتی ملی و بین‌المللی ممنوع کردند. این گروه با وجود اعتراضات گسترده داخلی و بین‌المللی، تغییری در سیاست‌های سختگیرانه خود علیه زنان به میان نیاورده است.

براساس آمار سازمان ملل، در حال حاضر در افغانستان ۲۸ میلیون و سه‌صد هزار نفر نیازمند کمک هستند و این سازمان در نظر دارد که به ۲۳ میلیون و هفت‌صد هزار نفر کمک‌رسانی کند.

دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) چهار میلیارد و ششصد میلیون دالر برای کمک‌رسانی به این نیازمندان پیشنهاد کرده که قرار است با همکاری ۲۱۸ نهاد همکار این سازمان به نیازمندان برسد. هنوز مشخص نیست که چه مقدار از این بودجه پیشنهادی در دسترس است.

این رویداد روز سه‌شنبه رخ داد و متهم گفته که از قیمت گوسفند تنها یک هزار افغانی دریافت کرده است.

تا اکنون روشن نیست که فرد متهم تحت چه شرایطی به قتل این کودک اعتراف کرده است.

براساس آنچه که به عنوان «اعترافات» او پخش شده، او با یک تن دیگر، از ولسوالی چنارتوی ارزگان برای کار به قندهار رفته بوده است.

در ماه‌های اخیر گزارش‌های متعددی از سرقت و قتل شهروندان به دلیل فقر و بیکاری منتشر شده است. این وضعیت در یک‌ونیم سال گذشته افزایش یافته است.

لوموند محدودیت‌های وضع شده بر زنان را با جنایات نازی‌ها مقایسه کرده و می‌نویسد که در افغانستان نیازی به اردوگاه برای حبس دختران و زنان محروم از فضای عمومی نیست بلکه خانه نقش یک زندان به تمام معنا را برای زنان ایفا می‌کند.

به عقیده نویسندگان این مطلب، قوانین طالبانی علیه زنان نشان می‌دهد که این گروه تا جایی نابودی حداکثری زنان را در سر می‌پرواند که فقط می‌خواهد زنان را مانند گله‌ای نامرئی در چهار دیواری خانه‌ها برای تولید مثل نگه‌داری کند. 

مقاله افزوده که این طرد اجتماعی زنان به مرگ و میر بیشتر زنان به دلیل نداشتن دسترسی به امکانات بهداشتی و تنش‌های روانی منجر خواهد شد.

روزنامه لوموند با اشاره به فعالیت‌های شجاعانه دختران و زنان جوان ایرانی در زمان خیزش‌های مردمی، می‌نویسد که مسمومیت دختران تلاشی برای تنبیه دسته جمعی آنان و نشان دهنده خشونت سیاسی علیه آنهاست.

لوموند می‌گوید که نباید به بهانه شریعت، جنایات سیاسی کنونی علیه زنان در افغانستان و ایران یک مساله فرهنگی پنداشته شود.

نویسندگان مطلب تصریح کرده‌اند که سیاست‌های زن‌ستیزانه در افغانستان و ایران مصداق بارزی از جنایت علیه نیمی از جمعیت بوده و زمان آن فرا رسیده جرایم با هدف تبعیض جنسیتی علیه زنان در قوانین بین‌المللی در نظر گرفته شود.