شش سازمان خیریه بینالمللی در یک بیانیه مشترک گفتند که ممنوعیت کار زنان در موسسات بینالمللی چون سازمان ملل، زنان و دختران را از کمکهای بشری محروم میسازد. آنها با لحن هشدار آمیزی نوشتند که این تصمیم طالبان، «کمکهای نجات بخش را از مردم میگیرد.»
سازمانهای محافظت از کودکان، هیئت پناهندگان ناروی، شورای پناهندگان دنمارک، اینترسوس، اقدام علیه گرسنگی و ورلد ویژن از مقامات طالبان خواستند تا ممنوعیت کار زنان در موسسات خیریه و ملل متحد را لغو کند.
در اعلامیه آمده است: «سازمانهای بشردوستانه بدون کارمندان زن نمیتوانند به طور مؤثر به زنان و دختران [نیازمند] دسترسی داشته باشند. با توجه به این که بیش از ۲۸ میلیون نفر [در افغانستان] برای زنده ماندن نیاز مبرم به کمک دارند، چنین کاری عملاً مردم را از کمکهای نجات بخش محروم میکند.»
طالبان به طور شفاهی به سازمان ملل در افغانستان دستور داده است که زنان افغان حق کار در دفاتر آن را ندارند. این گروه روز سهشنبه در ننگرهار مانع ورود کارمندان زن به دفاتر ملل متحد شدند.
ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان در پاسخ به پرسش رادیو آزادی در مورد تصمیم جدید طالبان، از ابرازنظر خودداری کرد.
این دستور جدید طالبان واکنش تند سازمان ملل را به دنبال داشته است. دفتر یوناما آن را «نقض بیسابقه حقوق زنان و قوانین بینالمللی» توصیف کرده است.
شش سازمان بین المللی به طالبان هشدار دادند که اگر ممنوعیت کار زنان بر داشته نشود، جان افراد گرسنه به خطر میافتد.
طالبان به رغم اعتراضهای شدید این سازمانها به ممنوعیت کار زنان، در تصمیم خود تجدیدنظر نکرده است و روشن نیست که در صورت ادامه این سیاست، اقدام بعدی سازمانهای بینالمللی در افغانستان چه خواهد بود.
جلالالدین حقانی بنیانگذار شبکه حقانی و از اعضای برجسته طالبان بود. گروه طالبان در سال ۱۳۹۷ اعلام کرد که جلالالدین حقانی پس از بیماری طولانی، در سال ۱۳۹۴ فوت کرد.
قسمت نخست این مستند که روز چهارشنبه نشر شد، به چگونگی به قدرت رسیدن طالبان و اشتباهات امریکا در مبارزه با تروریسم در افغانستان پرداخته است. در این قسمت با شماری از مقامات ارشد طالبان، جنرالهای امریکایی و کارشناسان مسایل افغانستان مصاحبه شده است.
دو قسمت دیگر این مستند در روزهای آینده پخش خواهد شد.
در بخشی از این مستند که به تاریخ فعالیت شبکه حقانی اشاره میشود، انس حقانی میگوید که امریکا به پدر او پیشنهاد پناهندگی داده بود، اما پدرش این پیشنهاد را نپذیرفته بود.
انس حقانی در مصاحبه با تهیهکننده این مستند مدعی شد که کشورهای دیگر نیز پیشنهادهای مشابهی به پدر او مطرح کردند. انس حقانی نامی از این کشورها نبرد.
انس حقانی و سراجالدین حقانی، وزیر داخله طالبان فرزندان جلالالدین حقانی هستند.
انس حقانی، که به اتهام فعالیت تروریستی سالها در زندان حکومت پیشین افغانستان بود، در این مستند به حملات انتحاری شبکه حقانی با افتخار اشاره میکند و میگوید که حملات انتحاری، یکی مهمترین سلاحهای افغانها در برابر «تهاجم و اشغال خارجیها» است.
در بخش دیگر این مستند، سمیعالله محمدی، مسئول عمومی حملات انتحاری در شبکه حقانی، که به زبان انگلیسی روان صحبت میکند، میگوید: «ارتش پاکستان ما را آموزش میداد که دولت افغانستان را نابود کنیم و امریکاییها را بکشیم.» او تاکید کرد که پاکستان در آن زمان، نابود کردن دولت افغانستان و کشتن سربازان امریکایی را به نفع تامین منافع ملی خود میدانست.
محمدی میگوید که پخش ویدیوهای انتحاری، برای تشویق جوانان برای اجرای حملات انتحاری بسیار موثر بود. او گفت زمانی که ویدیوهای یک بمبگذار انتحاری پخش میشد، بقیه جوانان هم تشویق میشدند که برای انتحار آماده شوند.
جلالالدین حقانی و شماری دیگر از رهبران جهادی به دلیل جنگ علیه شوروی در افغانستان از سوی امریکا و متحدان غربی آن حمایت میشدند. او عضو حزب اسلامی به رهبری مولوی یونس خالص بود.
یونس خالص از رهبران بانفوذ جهادی افغانستان بود که با جمعی از دیگر رهبران مجاهدین در سال ۱۹۸۸به امریکا رفت و با رونالد ریگان، رئیسجمهور اسبق امریکا دیدار کردند.
شبکه حقانی بخشی از گروه طالبان است که در دو دهه گذشته حملات مرگبار انتحاری را در بخشهای مختلف افغانستان به ویژه در کابل انجام داده است. علاوه بر نظامیان خارجی و نیروهای امنیتی افغانستان، هزاران غیرنظامی در این حملات کشته شدند.
