کمیته صلیب سرخ: در زندانیان گوانتانامو نشانه‌هایی از "پیری زودرس" دیده می‌شود

ابراهیم رئیسی روز چهارشنبه ۳۰ حمل میزبان یک ضیافت افطاری با سفیران و کارداران کشورهای اسلامی در تهران بود.

در این مراسم، فضل محمد حقانی، منصوب طالبان در سفارت افغانستان در تهران نیز حضور داشت.

رئیس‌جمهور ایران در این ضیافت افطاری گفت که باید در افغانستان حکومت فراگیر تشکیل شود.
ابراهیم رئیسی طی سخنانی تصریح کرد: «حکومت فراگیر به نمایندگی از همه اقوام، مذاهب و مردم افغانستان مورد تاکید و حمایت جمهوری اسلامی ایران است.»

رسانه عصر ایران خطاب به مسئولان جمهوری اسلامی گفته: باید میان سفیری که از سوی یک دولتِ به رسمیت شناخته شده اعزام شده و اعتبارنامه خود را تسلیم می‌کند با نماینده طالبان که هنوز به رسمیت شناخته نشده فرق باشد.

نویسنده تاکید کرده چگونه فردی که به صورت غیررسمی در تهران حضور دارد و در مقام سفیر یا کاردار نیست برای چنین مراسمی دعوت می‌شود و در کنار سایر سفرا قرار می‌گیرد؟

عصر ایران افزوده است که نماینده طالبان در تهران از لحاظ چهارچوب‌های سیاسی، نه سفیر است، نه کاردار و نه دیپلومات. به نوشته این رسانه، نماینده طالبان نماینده گروه این گروه است که به رسمیت شناخته نشده و به صورت غیررسمی در ایران فعالیت می‌کند.

این رسانه می‌گوید که طالبان قبل از رسیدن به قدرت به جمهوری اسلامی وعده مراعات حقوق شیعیان، همکاری نکردن با ضد‌انقلاب، پایگاه ندادن به آنان، همکاری با ایران در مبارزه با قاچاق مواد مخدر، حقابه هلمند، مقابله نکردن با زبان فارسی و دوری از اسرائیل را داده بود که برخی رعایت شده و بعضی خیر.

نویسنده این سوال را مطرح کرده که وقتی طالبان با زبان فارسی و تشیع ناسازگارند، چرا در دعوت از سیاسیون هم‌مذهب و هم‌زبان یا چهره‌های شاخص ایرانی اما از قومیت‌ها یا با زبان‌های دیگر با نگاه امنیتی عمل می‌شود؟

عصر ایران خطاب به مقام‌های جمهوری اسلامی ایران، درباره طالبان گفته است: «پول و قدرت آدم‌ها را متشخص‌تر جلوه می‌دهد، اگرچه غار اصلی در ذهن است و تا از غارهای ذهنی بیرون نیاییم همانیم.»

منابع می‌گویند که عبدالعزیز نشاط، فواد نشاط و جلال نشاط با هیچ گروه سیاسی و نظامی ارتباط ندارند.

به گفته منابع، عبدالعزیز نشاط وکیل گذر در منطقه پنجصد فامیلی، مربوطات ناحیه ۱۵ خیرخانه کابل است.

منابع گفتند آن‌ها از سال‌ها به این‌سو همواره از نزدیکان‌شان در خارج از افغانستان پول جمع‌آوری و به مردم نیازمند کمک می‌کنند.

منابع گفتند اخیراً این افراد به ولسوالی دره و آبشار پنجشیر رفته بودند که به امدادرسانی به مردم محل ادامه دهند.

چند روز پس از برگشت، طالبان به خانه عبدالعزیز نشاط یورش برده، او و پسرش را بازداشت و به جای نامعلوم منتقل کردند.

منابع گفتند به دنبال آن جلال نشاط، از اقارب آن‌ها نیز بازداشت شد.

نزدیکان این بازداشت‌شدگان می‌گویند که با گذشت چند روز از دستگیری، خانواده آن‌ها هیچ اطلاعی از سرنوشت‌ عزیزان‌شان ندارد.

طالبان تاکنون در این مورد چیزی نگفته است.

او که از اعضای ارشد شورای مقاومت ملی برای نجات افغانستان است، تاکید کرده: «ماهیت رژیم طالبانی بر تجاوز و ضرر رسانی بر همه ابناء بشر و گسترش تروریسم بین‌المللی استوار است و بگذار دنیا آن را بار بار تجربه کنند.»

محمد محقق در پیامی به مناسبت عید فطر گفت که قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی و برخی کشورهای دور و نزدیک بر خلاف ارزش‌های مردم‌سالاری برای جلب رضایت «رژیم خود کامه [طالبان] با بکدیگر مسابقه دارند، از تقدیم بسته‌های پولی سرسام‌آور تا عرضه خدمات تخنیکی جنگی در جهت سرکوب مقاومت ملت.»

او در این پیام خود، شاخصه اصلی طالبان را انحصار قومی، مذهبی و دشمنی با همه اقوام افغانستان دانسته است.

تامین عدالت اجتماعی

عبدالله عبدالله، رئیس پیشین شورای عالی صلح افعانستان نیز در پیامی نسبتا ملایم گفت که قیمت مواد غذایی و فقر در افغانستان به دلیل بحران اقتصادی افزایش یافته است.

عبدالله عبدالله در پیام عیدی گفت «لازم است به خواست‌های اساسی اکثریت مردم افغانستان مانند تأمین عدالت اجتماعی، رعایت حقوق اساسی شهروندان،‌ مشارکت همگانی و حق تحصیل و کار برای دختران و زنان رسیدگی صورت گیرد.»

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در توییتی نوشت که بحران اقتصادی در افغانستان، میلیون‌ها خانواده را تحت تاثیر قرار داده است.

صلیب سرخ تاکید کرده که باید از آسیب‌پذیرترین مردم افغانستان حمایت بیشتر شود.

تحقیقات برنامه توسعه سازمان ملل نشان می‌دهد که پس از تسلط طالبان، فقر در افغانستان به میزان قابل توجهی افزایش یافته است.

این تحقیق نشان می‌دهد تعداد افرادی که در فقر زندگی می‌کنند از ۱۹ میلیون نفر در سال ۲۰۲۰ به ۳۴ میلیون نفر در سال ۲۰۲۲ رسیده است.

ویرژینی دپانت نویسنده و کارگردان فرانسوی، انی‌یس ژوی خواننده و هنرپیشه، عتیق رحیمی نویسنده و کارگردان افغان- فرانسوی، لیلا سلیمانی و دیگر نویسندگان و روزنامه‌نگاران برجسته رسانه‌های فرانسوی این فراخوان را امضا کرده‌اند.

آنها از مقام‎‌های فرانسوی خواستند برای زنان افغانستان که به پاکستان و ایران گریخته‌اند یک برنامه پذیرش بشردوستانه اضطراری را راه‌اندازی کنند و سیستم پذیرش پناهجویان زن از افغانستان را مورد بازبینی قرار دهند.

این شخصیت‌ها در فراخوان خود گفته‌اند: «فرانسه که بر ترویج دیپلوماسی فمنیستی تاکید دارد پس امکانات لازم برای کمک به زنان افغانستان را نیز دارد.»
در این نامه آمده است: «امروز افغانستان تنها کشوری در جهان است که دختران نمی‌توانند بیش از ۱۲ سالگی به مکتب بروند و زنان دیگر حق دسترسی به دانشگاه را ندارند. با محرومیت زنان از حق کار خانواده‌های زیادی در فقر فرو می‌روند، دختران و زنان در نبود حمایت قانونی شکار می‌شوند، مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند و هیچ ارزشی ندارند. افغانستان سرکوب‌گرترین کشور برای حقوق زنان و دختران است.»
امضاکنندگان نامه با انتقاد از اجرایی نشدن طرح ویزای بشردوستانه ویژه برای پذیرش زنان افغان گفته‌اند که فرانسه باید به سرعت برای محافظت از زنان افغانستان اقدام کند. این شخصیت‌ها در نامه خود گفته‌اند که کمک به مردم افغانستان در مقایسه با پذیرش ۳۰ هزار افغان از سوی آلمان بسیار ناچیز بوده است و فرانسه باید بپذیرد که نقش خود را ایفا نکرده است.
نامه افزوده که روزنامه‌نگاران، پژوهشگران، استادان، فمنیست‌ها و متخصصان سیاست افغانستان و شهروندان متعهد از مقامات فرانسه می‌خواهند تا به زنانی که در ایران و پاکستان گیر مانده‌اند شرایط برای گرفتن ویزا را تسهیل کنند.
به گفته امضاء‌کنندگان نامه این زنان فقط چندین هزار زن هستند که به خاطر شرایط خفقان‌ آور مجبور شده‌اند کشورشان را ترک کنند و اکنون از ادامه تحصیل و کار محروم شده‌اند.

این شخصیت‌ها در نامه خود گفته‌اند که کمک به مردم افغانستان در مقایسه با پذیرش ۳۰ هزار افغان از سوی آلمان بسیار ناچیز بوده است و فرانسه باید بپذیرد که نقش خود را ایفا نکرده است.

فرانسه پس از سقوط دولت پیشین ۳ هزار پناهجو از افغانستان را منتقل کرده است.
نامه افزوده که روزنامه‌نگاران، پژوهشگران، استادان، فمنیست‌ها و متخصصان سیاست افغانستان و شهروندان متعهد از مقامات فرانسه می‌خواهند تا به زنانی که در ایران و پاکستان گیر مانده‌اند شرایط دریافت ویزا را تسهیل کنند.
به گفته امضا کنندگان نامه، این زنان فقط چندین هزار زن هستند که به خاطر شرایط خفقان‌‌آور مجبور شده‌اند کشورشان را ترک کنند و اکنون در کشورهای همسایه از ادامه تحصیل و کار محروم شده‌اند.