مقام ایرانی: تاجران افغان در خراسان رضوی با مشکل تمدید کارت بازرگانی مواجه‌اند

وزیر خارجه طالبان که به ایران رفته، این اظهارات را در دیدار با شماری از مهاجران، بازرگانان و روحانیون افغان در مشهد بیان کرد.

امیرخان متقی گفت که در افغانستان تحت کنترول طالبان کسی نمی‌تواند خود را «زورآور» و دیگری «کم‌زور» بخواند.

وزیر خارجه طالبان با اشاره به آنچه «اتحاد و اتفاق» خواند، گفت که در تمام افغانستان «تنظیم‌بازی، قوم‌پرستی و سمت‌پرستی» پایان یافته است و فقط «مجرمان» بازداشت می‌شوند.

او ادعا کرد که تبلیغات علیه حکومت طالبان در بیرون وجود دارد، اما مردم در داخل «راضی» هستند.

این مقام طالبان همچنین ادعا کرد که در حکومت طالبان، «زندانی سیاسی نداریم.»

او گفت که در افغانستان تحت کنترول طالبان، «امنیت تامین است» و مردم به ولایت‌های مختلف آزادانه رفت‌وآمد می‌کنند.

او همچنین گفت که تمام بنادر افغانستان باز است و حکومت طالبان با کشورهای منطقه روابط تجاری دارد.

امیرخان متقی برای شرکت در نشستی درباره فلسطین، جمعه گذشته به ایران سفر کرد.

او در این سفر با شماری از مقام‌های ایرانی نیز دیدار کرده است.

خبرگزاری دولتی باختر این خبر را به نقل از یارمحمد حق‌یار، رئیس نمایندگی وزارت خارجه طالبان در نیمروز نشر کرده است.

بر اساس گزارش این رسانه، ایران زندانیان آزاد شده را به نمایندگی وزارت خارجه طالبان در ولایت نیمروز سپرده است.

رئیس نمایندگی وزارت خارجه طالبان در نیمروز روز ٣٠ قوس نیز از رهایی بیش از ٢٠٠ زندانی افغان از زندان‌ها در ایران خبر داده بود.

بر اساس آمارهای رسمی وزارت خارجه ایران هم‌اکنون حدود شش هزار افغان در ایران زندانی‌اند.

این مقام طالبان روز دوشنبه در دیدار با هیئت ایرانی گفت که تعلیم حق شرعی دختران است. او گفت: «در تلاش هستیم تا با ایجاد محیط مناسب دروازه‌های [مکاتب] را در اسرع وقت باز کنیم.»

عباس ستانکزی از معدود مقام‌های طالبان است که علناً از آموزش دختران دفاع می‌کند. او پیش از این نیز گفته بود که به دلیل بسته ماندن مکاتب دخترانه، مردم و کشورها از طالبان فاصله گرفته‌اند.

اما، به نظر می‌رسد که سایر مقام‌های طالبان تمایلی به حمایت علنی از خواست ستانکزی ندارند. برخی منابع می‌گویند که رهبری طالبان در قندهار، جایی که رهبر مرموز و مخفی این گروه زندگی می‌کند، بنا به دلایل مذهبی تحصیل دختران بالاتر از صنف ششم را مجاز نمی‌داند.

طالبان بارها بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها برای دختران و زنان را به ایجاد «شرایط مناسب» مشروط کرده است، اما با گذشت یک‌سال از مسدود ماندن دروازه‌های نهادهای تحصیلی، تاکنون هیچ اقدامی برای فراهم‌سازی «شرایط مناسب» مورد نظر طالبان انجام نشده است.

این گروه درخواست‌های داخلی و خارجی برای بازگشایی مکاتب دخترانه را رد کرده و آن را یک «مسئله داخلی و فرهنگی افغانستان» توصیف کرده است.

آمار یونسکو نشان می‌دهد که شمار دانش آموزان در افغانستان از یک میلیون در سال ۲۰۰۱ به ده میلیون در سال ۲۰۱۸ افزایش داشته که شمار دانش آموزان دختر به ۲.۵ نفر میلیون می‌رسید.

برخی از این دختران دانش‌آموز با شعار 'حمایت از دختران برای ادامه تحصیل' از نهادهای بین‌المللی خواستند که برای رفع ممنوعیت آموزش از سوی طالبان تلاش کنند.

در بیش از دو سال گذشته صدها هزار دختر دانش‌آموز از آموزش محروم شدند.

چکامه، دانش‌آموز می‌گوید: « روز آخر مکتب فکر می‌کردم تمام دنیا برویم بسته شده است، من می‌خواستم زمان متوقف شود و در آن لحظه بماند.»

او از آینده تاریکی که در انتظارش است، می‌ترسد و می‌گوید احساس می‌کند از تمام دنیا عقب مانده است. او می‌گوید: «چرا همه رو به جلو می‌روند جز ما دختران افغان که باید به عقب برگردیم؟»

فایزه یک دانش‌آموز دیگر که آخرین صنف خود را در مکتب دخترانه گوهرشاد هرات به پایان رساند، می‌گوید ناامیدی که امروز احساس کرد، هرگز در زندگی خود فراموش نخواهد کرد.

او درباره آخرین روز مکتب رفتنش گفت: «وقتی می‌خواستم از مکتب بیرون شوم یک سرباز طالب که در درب ورودی مکتب ایستاده بود برای من و هم صنفی‌هایم گفت دیگر درس خواندن تمام شد شما اجازه برگشت به مکتب را ندارید.»

اسما، دانش آموز یک مکتب خصوصی به افغانستان اینترنشنال گفت که‌ نمی‌خواست صنف شش را تمام کند چون با گذشت هر روز به خانه نشستن‌اش نزدیکتر می‌شد، واقعیتی که پذیرفتنش برای او خیلی سخت است.

او‌گفت: «امیدوار بودیم که تا پایان سال تحصیلی، طالبان اجازه رفتن دختران به مکتب را بدهند ولی این انتظار بیهوده بود و سال تحصیلی به پایان رسید.»

در دو سال گذشته طالبان به درخواست‌های بین‌المللی برای بازگشایی مکاتب دخترانه بی‌اعتنایی کرده است.

مقام‌های طالبان گفته‌اند که هنوز شرایط مناسب برای بازگشت زنان و دختران به نهادهای تحصیلی فراهم نشده است و زمانی را نیز برای بازگشت آنها تعیین نکرده‌اند.

در گزارش آمده که عروس‌ها در این مراسم حضور نداشتند و در محلی جداگانه به دور از دامادها و دیگر مهمانان نگه داشته شدند.

گفته می‌شود که زنان تنها هنگام نان خوردن، با «حجاب کامل» موردنظر طالبان در مراسم دیده شدند.

این مراسم به کمک بنیاد خیریه سیداحمد سیلاب، بازرگان قندهاری و نماینده پیشین پارلمان افغانستان برگزار شده است. آقای سیلاب پیش از این نیز برای شماری از جوانان مراسم دستجمعی ازدواج برگزار کرده بود.

آقای سیلاب گفته که ۵۰۰ جوان برای این مراسم ثبت نام کرده بودند و او علاوه بر مصارف عروسی، برای هر داماد مبلغ ۱۶۰۰ دالر نیز اهدا کرده است. هزینه این مراسم عروسی ۶۰۰ میلیون افغان گفته شده است.

پس از تسلط طالبان بر افغانستان از یک‌سو گسترش فقر روزافزون و از دیگرسو ممنوعیت نشر موسیقی و پایکوبی در مراسم‌های عروسی باعث کم‌رونق شدن مراسم‌های عروسی شده است.

روح‌الله رضایی توانست که به کمک این بنیاد خیریه در این مراسم ازدواج کند. او به خبرگزاری فرانسه گفت که با درآمد روزانه حداکثر ۳۵۰ افغانی در روز، به تنهایی نمی‌توانست هزینه مراسم عروسی‌اش را بپردازد. او گفت که مصارف ازدواج کمرشکن است و هزینه‌های آن بیش از ۲۰۰ هزار افغانی است.

رضایی گفت که در این مراسم فقط ۳۵ عضو خانواده عروس و داماد دعوت شده بودند.