آیا شکست پوتین در انتخابات امکان‌پذیر است؟

به گزارش کورت‌نیوز سرویس، گروهی متشکل از ۵۰۰ شاکی با طرح این ادعا در یک دادگاه تجدیدنظر گفتند که گروه‌های تروریستی از طریق این بانک‌های بین‌المللی توانستند به فعالیت‌های غیرقانونی مالی خود ادامه داده و از آن برای تمویل فعالیت‌های تروریستی خود استفاده کنند که منجر به کشته شدن سربازان و شهروندان امریکایی در افغانستان شد.

یکی از اتهامات شاکیان این است که این بانک‌ها به این گروه‌های تروریستی کمک کردند تا مواد لازم را برای حملات خود بدست آورند. آنان به دو کارخانه کود کیمیایی در پاکستان اشاره کردند که مواد مورد استفاده در بمب‌سازی را در اختیار القاعده و طالبان قرار دادند. با این‌حال، این بانک‌ها با این شرکت‌های پاکستانی روابط تجاری خود را حفظ کردند.

بانک‌های مذکور نیز در واکنش به شکایت شاکیان در دادگاهی در امریکا گفتند که فعالیت‌های آنان مبتنی بر قوانین بانکی بوده و با شرکت‌های معتبر دادوستد داشته‌اند. این شرکت‌ها گفتند که در برابر سوءاستفاده «بازیگران بدنیت» از سیستم بانکی مسئولیتی ندارند.

پیش از این، در ۲۰۲۲، یک دادگاه ابتدایی در امریکا دادخواست وکلای خانواده‌های شاکی را رد کرده بود. چون، به گفته قاضی، آنها اسناد لازم را برای تایید مشارکت و کمک این بانک‌ها به فعالیت‌های تروریستی ارائه نکردند.

تاجندر سینگ، وکیل شاکیان روز چهارشنبه (۲۳ حوت) گفت که حدود ۹۰ درصد از تلفات مستقیما به بمب‌هایی نسبت داده می‌شود که مواد لازم آن از سوی دو کارخانه پاکستانی تولید و به افغانستان ارسال می‌شد. این کارخانه‌ها با شرکت استندرد چارترد روابط مالی دارند.

جفری وال، وکیل سه بانک، دویچه بنک، استندرد چارترد و دنسک، در پاسخ به ادعای سینگ گفت که این بانک‌ها با شرکت‌های قانونی روابط تجارتی دارند. او افزود: «احتمالا یک درصد از چیزی که آنها تولید کردند از مرز به افغانستان رفت و در تولید بمب از آن استفاده شد.»

اما شاکیان می‌گویند، به عنوان مثال، دویچه بنک از رابطه این شرکت‌ها با سازمان‌های تروریستی آگاه بودند، به این علت، هزینه بیشتری برای خدمات بانکی خود از این دو کمپنی پاکستانی به علت محاسبه ریسک دادوستد با آنان دریافت می‌کرد.

ینس استولتنبرگ روز پنجشنبه در مقر ناتو در بروکسل به خبرنگاران گفت به رغم مشکل مهمات، اعضای ناتو به اندازه کافی تلاشی برای کمک به کی‌یف نمی‌کنند.

اتحادیه اروپا روز گذشته بسته کمک پنج میلیارد یورویی را به اوکراین تصویب کرد. امریکا نیز روز ۱۲ حوت، از بسته کمک نظامی جدید به ارزش ۳۰۰ میلیون دالر به اوکراین خبر داد.

استولتنبرگ با لحن صریح خطاب به اعضای ناتو گفت که ظرفیت ارائه بیشتر مهمات به اوکراین را دارند اما باید اراده سیاسی برای انجام این کار را نشان دهند.

به گفته‌ دبیرکل ناتو، «حمایت‌های بی‌سابقه متحدان ناتو به اوکراین به عنوان یک کشور مستقل کمک کرده است. اما اوکراین به حمایت بیشتری نیاز دارد و اکنون به آن نیاز دارند.»

همزمان با افزایش حملات روسیه به زیرساخت‌های انرژی اوکراین، در ۱۳ حوت مدیرعامل بزرگترین شرکت خصوصی تولید کننده برق در اوکراین هشدار داد در صورتی که کمک‌های امریکا به زودی به اوکراین نرسد، کی‌یف جنگ انرژی را به مسکو واگذار خواهد کرد.

بازماندگان این قایق گفتند که هفت روز پیش از لیبیا به سوی سواحل اروپا حرکت کردند و سه روز بعد با خراب شدن موتور قایق بدون آب و غذا در دریا سرگردان شدند. آنها گفتند کودکان و زنان نیز در این رویداد جان باخته‌اند.

تاهنوز گارد ساحلی ایتالیا در این مورد اظهار نظر نکرده است. سازمان بین‌المللی مهاجرت این رویداد را «عمیقاً نگران‌کننده» عنوان کرد.

این سازمان تاکید کرد که برای تقویت گشت‌های دریایی و جلوگیری از «تراژدی» بیشتر اقدامات فوری گرفته شود.

یک سازمان نجات پناهجویان در مدیترانه(اس‌او‌اس مدیترانه‌) به رویترز گفت که حکومت راست‌گرای ایتالیا مانع فعالیت‌های نجات آن‌ها می‌شود .

این رسانه‌ همچنین نوشت که ایتالیا و دیگر کشورهای اتحادیه اروپا برای محدود کردن عبور مهاجران از شمال افریقا و توقف خروج از سواحل لیبیا و تونس به این کشورها پول و تجهیزات ارائه کرده‌اند.

داده‌های نشر شده از سوی حکومت ایتالیا نشان می‌دهد که در سال جاری میلادی نزدیک به شش هزار مهاجر از طریق دریا وارد این کشور شده‌اند.

مدیترانه یکی از مرگبارترین مسیرهای مهاجرت در جهان است.

براساس گزارش سازمان مهاجرت ملل متحد، دو هزار و ٥٠٠ نفر در تلاش برای عبور از این مسیر در سال گذشته ناپدید شدند یا جان خود را از دست داده‌اند.

این سازمان در اعلامیه‌ای نوشت:« تیک‌تاک در اجرای سازوکارهای مناسب برای نظارت بر محتوای منتشر شده در این پلتفورم، به ‌ویژه مواردی که ممکن است ایمنی افراد زیر سن و آسیب‌پذیر را تهدید کند، ناموفق بوده است.»

در اعلامیه همچنین آمده است:« این محتوا به طور سیستماتیک به کاربران پیشنهاد می‌شود و استفاده روز افزون از این شبکه اجتماعی را ترغیب می‌کند.»

این جریمه برای سه واحد گروه تیک‌تاک در چین، ایرلند و ایتالیا اعمال شده است.

تیک‌تاک با تصمیم سازمان ناظر در ایتالیا مخالفت کرده و گفته که برای مدت طولانی محتوای این شبکه را برای افراد زیرسن١٨ محدود کرده‌است.

سازمان ناظر بر رقابت در ایتالیا برای اجرایی شدن قوانین رقابت تجاری و تبلیغات نظارت می‌کند.

این جریمه برای تیک‌تاک درحالی وضع می‌شود که روز چهارشنبه مجلس نمایندگان امریکا لایحه ممنوعیت استفاده از تیک‌تاک را تصویب کرد.

این شاهراه با هزینه نزدیک به ۱۴۰ میلیون دالر از مجرای کمک‌های دولت هند و طول ۲۲۰ کیلومتر افغانستان را به بنادر مهم چابهار و بندرعباس ایران وصل کرد.

این شاهراه در عین حال بخشی از جاده حلقوی در داخل کشور بود که ولایت‌های هرات و کندهار را به کابل و ولایت‌های شمالی و بالاخره اوزبیکستان متصل می‌کرد.

این مهم‌ترین اقدام عملی برای اتصال افغانستان به دهلیز استراتژیک تجارتی – ترانزینی چابهار بود.

برنامه بعدی هند، ساخت ۹۰۰ کیلومتر خط آهن از چابهار تا بامیان جهت سرمایه‌گذاری ۱۱ میلیارد دالری در معدن آهن حاجی‌گک بود که به دلیل بحران سیاسی پس از تسلط دوباره طالبان به تعویق افتاد.

در مدت دو سالی که کار ساخت این شاهراه به طول انجامید، به صورت پیوسته مورد حملات مرگبار طالبان قرار گرفت.

در سلسله حملات زنجیره‌ای این گروه برای متوقف ساختن این پروژه، بین ۱۰۰ تا ۱۳۰ تن از مهندسان و کارمندان این پروژه حیاتی به قتل رسیدند.

این حملات در نگرانی عمیق بعضی از مقامات نظامی پاکستان در زمینه توسعه روابط هند، ایران و افغانستان ریشه داشت. جنرال آصف یاسین ملک، وزیر دفاع پیشین پاکستان (۲۰۱۲ – ۲۰۱۴) که قبل از آن در موقف‌های مهم نظامی در این کشور کار کرده‌ بود، در سال ۲۰۱۶ این نگرانی را به‌صورت علنی در یک نشست مهم در اسلام‌آباد مطرح و کریدور چابهار را تهدیدی برای امنیت ملی پاکستان قلمداد کرد.

هرچند وزارت خارجه پاکستان و سرتاج عزیز، مشاور پیشین امنیت ملی این کشور، چابهار را نه تنها تهدید بلکه فرصتی برای تقویت مناسبات منطقه‌ای عنوان کردند، اما آنچه طالبان به عنوان نیروهای نیابتی پاکستان در زمین واقعی به نمایش گذاشتند، نشان می‌داد که استراتژیست‌های پاکستان به صورت فزاینده‌ای از تقویت نفوذ سیاسی و اقتصادی هند در افغانستان، نگران اند.

به صورت تاریخی، پاکستان مهم‌ترین مسیر تجارتی و ترانزیتی برای افغانستان و دسترسی به آب‌های آزاد بین‌المللی به شمار می‌رود. با وجود تغییرات جدی در ساختار تجارت خارجی افغانستان، هنوز هم پاکستان به عنوان بزرگترین مقصد صادراتی کشور از جذابیت برخوردار است. این وابستگی گسترده، برای پاکستان امتیاز استراتژیک ایجاد کرده‌است.

چابهار، هم از منظر هزینه و زمان و هم به لحاظ کاهش وابستگی استراتژیک از مجرای متنوع‌سازی مسیرهای تجارتی برای افغانستان از اهمیت ویژه برخوردار است.

بر اساس شواهد تاریخی در دهه ۵۰ میلادی، همزمان با آغاز جنگ سرد و اوج گرفتن تنش‌ها بر سر مساله دیورند، افغانستان برای اولین بار طرح استفاده از چابهار را مطرح کرد ولی از جانب امریکا و شاه ‌ایران به دلیل غیر عملی خواندن، مورد استقبال قرار نگرفت. با این حال روشن است که دلیل محوری مخالفت با این پروژه، نگرانی از نفوذ سیاسی و اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی بود.

پس از به قدرت رسیدن دوباره طالبان و تداوم روابط دیپلوماتیک با هند – برخلاف دور اول حاکمیت این گروه – به نظر می‌رسد چابهار دوباره به یکی از اولویت‌های مهم تبدیل شده‌ است.

بازدید بلندپایه‌ترین مقام اقتصادی طالبان از چابهار و سفر رئیس بخش افغانستان، ایران و پاکستان وزارت خارجه هند به کابل، تلاش‌های دیپلوماتیک در راستای تقویت همکاری و به‌خصوص در زمینه دهلیز چابهار به شمار می‌رود.

از سوی دیگر، افزایش تنش‌ها میان طالبان و پاکستان بر سر مسایل مهمی چون خط دیورند، اخراج اجباری هزاران مهاجر افغان و حضور نیروهای تحریک طالبان پاکستان در مرزهای دو کشور، بارها منجر به درگیری مرزی و بسته‌شدن مرزها شد.

این تنش‌ها به صورت واقعی فشار بر حاکمیت طالبان را افزایش داده و زندگی روزمره مردم و به خصوص صادرکنندگان کشور را تحت تاثیر قرار داده است.

این چالش‌ها با ایران نیز هم‌چنان وجود دارد. ایران به دلیل برنامه هسته‌ای و سیاست بی‌ثبات‌سازی منطقه‌ای، مورد شدیدترین تحریم‌های غرب قرار دارد. پروژه‌های چون چابهار و تقویت مناسبات اقتصادی و تجاری با کشورهای منطقه، بخشی از استراتژی این کشور در راستای دور زدن تحریم‌های غرب است. پس از تسلط دوباره طالبان، این کشور به بزرگترین وارد کننده کالا به افغانستان تبدیل شده و بازرگانان افغانستان در جایگاه نخست سرمایه‌گذاران خارجی در این کشور قرار دارند.

ضمن تقویت روابط تجارتی و دیپلوماتیک، طالبان با رژیم ایران مسایل حل‌نشده‌ای زیادی دارند. از اختلافات ایدیولوژیک تا جنجال بر سر حقابه هلمند، بحران مهاجرین و نگرانی‌های امنیتی ایران از ناحیه افغانستان و قاچاق مواد مخدر. بنابرین به نظر می‌رسد اختلافات سیاسی استفاده از ظرفیت بالقوه دهلیز چابهار را حداقل در کوتاه‌مدت تحت تاثیر قرار خواهد داد.

با تغییر مناسبات سیاسی و اقتصادی جهان و اهمیت محوری هند در استراتژی جنوب آسیای امریکا و مهار چین، به نظر می‌رسد این پروژه مورد حمایت امریکا نیز است.

در دوران ریاست‌جمهوری ترامپ، که ایران مورد شدیدترین تحریم‌های اقتصادی قرار گرفت، پروژه چابهار از این تحریم‌ها معافیت گرفته‌ بود. حضور هند برای توسعه و ثبات افغانستان همواره مورد حمایت امریکا قرار داشته‌ است. هند، برای دسترسی به بازارهای آسیای میانه و رقابت با برنامه‌های بلندپروازانه‌ای چین در منطقه مانند بندر گوادر، اصلی‌ترین بازیگر در این پروژه است.

هرچند چینایی‌ها نیز خواستار سرمایه‌گذاری در بندر چابهار شده‌اند، اما به نظر نمی‌رسد حداقل در کوتاه‌مدت، چابهار تبدیل به صحنه‌ای برای همکاری میان هند و چین به عنوان دو قدرت رقیب در منطقه شود.

این واقعیت را می‌توان از نگرانی فزاینده‌ای امریکا در مورد نفوذ در حال افزایش چین، درک کرد. پارسال، در نشست سران گروه بیست در هند، امریکا از توافق بر سر ابر پروژه تجارتی و ترانزیتی هند – خاورمیانه – اروپا سخن گفت.

این دهلیز استراتژیک تجارتی، به عنوان رقیب یک جاده یک کمربند چین، که از آن به عنوان عظیم‌ترین پروژه تجارتی – ترانزیتی در تاریخ بشر یاد می شود، مطرح شده‌است. این پروژه جدید، چابهار را به یکی از زیر مجموعه‌های مهم در چارچوب استراتژی مهار چین و دسترسی آسان‌تر به ذخایر عظیم انرژی آسیای میانه تبدیل خواهد کرد.

با وجود مناسبات پیچیده ژیوپولتیک میان قدرت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی، و نگرانی عمیق از تشدید فعالیت گروه‌های تروریستی در افغانستان تحت حاکمیت طالبان، بعید به نظر می‌رسد که مناسبات اقتصادی و تجارتی میان کشورهای منطقه، مجزا از تنش‌های سیاسی، تبدیل به فرصتی برای افزایش تعامل منطقه‌ای شود. پروژه‌های بزرگ منطقه‌ای مانند چابهار و تاپی سال‌هاست که تحت تاثیر فضای رقابت‌های سیاسی با چشم‌انداز نامطمینی مواجه بوده‌است.