مقامات فرانسوی از افزایش قاچاق متآمفتامین تولید افغانستان و ترکیه هشدار میدهند. اداره همکاری بینالمللی امنیت فرانسه میگوید که افغانستان به یکی از مراکز تولید متآمفتامین تبدیل شده است و با کشورهای جنوب شرق آسیا و اروپای مرکزی رقابت میکند.
به گزارش روزنامه فرانسوی لو ژورنال دو دیمانش، اگرچه مصرف متآمفتامین در اروپا بهطور نسبی کم است، اما این ماده مخدر مصنوعی بسیار قوی، بهویژه در مهمانیهایی که در آن افراد تحت تأثیر مواد مخدر روابط جنسی برقرار میکنند، بهعنوان محرک مورد استفاده قرار میگیرد.
بر اساس یک سند از اداره همکاری بینالمللی امنیت فرانسه مرتبط به وزارت داخله این کشور مقامات از یک موج جدید در اروپا و فرانسه به دلیل افزایش تولید غیرقانونی این ماده در ترکیه و افغانستان ابراز نگرانی کردهاند.
طبق گزارش، پولیس ترکیه توانسته بیش از ۲۵ تن متآمفتامین را در سال ۲۰۲۴ کشف کند.
ترکیه که هماکنون با خطرات مرگبار این ماده مخدر مواجه است، گزارش داده که ۴۶ درصد از مرگهای مرتبط با مصرف مواد مخدر اکنون به متآمفتامین مرتبط است.
طبق گزارش اداره همکاری بینالمللی امنیت فرانسه، افغانستان نیز به یک مرکز اصلی تولید متآمفتامین تبدیل شده است و الگوی سنتی تولید و توزیع مواد مخدر در آن تغییر کرده است.
برای مبارزه مؤثرتر با قاچاق این ماده، مقامات فرانسوی توصیه کردهاند که کارکنان در بنادر و میدانهای هوایی و به طور ویژه در گمرکها برای کشف مواد مخدر آموزش بیشتری ببینند.
گاردین گزارش داد که ماموران امر به معروف و نهی از منکر طالبان، سمیرا را در محل کارش در کابل دستگیر و سپس این دختر ۱۹ ساله را مجبور به ازدواج با کارفرمایش کردند. این روزنامه روز دوشنبه، ۲۴ جدی نوشت "یک کلمه" منجر به ازدواج اجباری سمیرا شد.
یک صبح تابستانی معمولی در ماه جولای پارسال بود که سمیرای ۱۹ ساله به کارگاه قالینبافیای که در آن کار میکرد، رفت تا دستمزدش را بگیرد. او نمیدانست که در عرض چند ساعت، زندگیاش به کلی تغییر خواهد کرد.
پای او در ادامه این روز، به یک پاسگاه پولیس طالبان کشیده شد و قربانی ازدواج اجباری با آیندهای شد که توسط گروهی از افراد مسلح برایش تعیین شده بود.
آن صبح، سمیرا به کارگاه قالینبافی رفته بود تا از کارفرمای خود معاشش را بگیرد. وقتی که سمیرا به کارگاه رسید، کارفرمایش داخل دکان خود مشغول خوردن غذا بود که در همان حال، موتر امر به معروف طالبان در حال گشتزنی در کوچه ظاهر شدند. او میگوید: «دکان در نزدیک یک جاده اصلی بود. بدشانسی من این بود که درست بیرون در نشسته بودم و طالبان مرا دیدند.»
مأموران امر به معروف و نهی از منکر طالبان معمولا در خیابانهای ۳۴ ولایت افغانستان گشت میزنند و قانون سختگیرانه امر به معروف را اجرا میکنند.
این قوانین شامل ممنوعیتهایی برای صحبت کردن زنان یا نشان دادن چهرهشان در خارج از خانه است.
رهبر طالبان به ماموران امر به معروف صلاحیت داده که به صورت فوری درباره سرنوشت، زندگی و آزادی متهمان تصمیم بگیرند؛ از جمله تصمیمی درباره اجبار افراد به ازدواج.
در حکومت تحت کنترول طالبان، دختران بالای ۱۲ سال اجازه ندارند به مکتب بروند. بنابراین قالینبافی یکی از معدود مشاغلی است که زنان و دختران محروم از تحصیل میتوانند به آن بپردازند.
بیش از ۲۰ زن و دختر جوان از جمله سمیرا در این کارگاه قالینبافی که در زیرزمین یک ساختمان نیمهساخته در یک محله فقیرنشین قرار داشت، کار میکردند و ماهیانه حدود ۷۰۰۰ افغانی درآمد داشتند.
سمیرا میگوید که آن روز وقتی طالبان به او نزدیک شدند «از ترس یخ زده بود». «آنها پرسیدند: «این مرد چه نسبتی با تو دارد؟ چرا تنها هستی؟ اینجا چه کار میکنی؟ با مردی که محرم تو نیست چه میکنی؟»
مأموران طالبان سمیرا و محمد ۴۲ ساله را به اتهام داشتن «رابطه غیراخلاقی» دستگیر کردند و با خانوادههایشان تماس گرفتند.
سمیرا گفت: «هر قدر سؤال میپرسیدند، جوابی نداشتم چون آنها مدام به من توهین میکردند و ناسزا میگفتند. ما را به زور سوار ماشین کردند و به بازداشتگاه بردند.»
سمیرا میگوید که از ترس، شماره تلفن پدرش را به طالبان نداد و بهجای او خواهرش یاسمین و شوهر خواهرش به بازداشتگاه آمدند.
آنها به دلیل ترس از امنیت سمیرا و نگرانی از زندانی شدن او، به طالبان گفتند که سمیرا و محمد نامزد هستند. خانواده محمد، که آنها هم ترسیده بودند، نیز همین چیز را گفتند.
بدون هیچ تحقیق بیشتری، طالبان سمیرا را مجبور به عقد نکاح با کارفرمایش کردند. به این ترتیب او ناگهان همسر مردی شد که قبلا یک همسر دیگر و دو فرزند داشت و پسر بزرگش همسن سمیرا است.
مراسم عقد نکاح همان روز در بازداشتگاه طالبان توسط محتسبان امر به معروف و نهی از منکر برگزار شد. پدر محمد، خواهر و شوهر خواهر سمیرا و اعضای طالبان شاهدان این مراسم عقد بودند.
در صورتی که اعضای طالبان یک زن و مرد را به اتهام «فساد اخلاقی» بازداشت کنند، متهمان با مجازات زندان و شلاق روبرو میشوند.
شهرزاد اکبر، رئیس سازمان حقوق بشری «رواداری» میگوید که داستان سمیرا یک رویداد غیرمعمول نیست، اما بسیاری از زنان از بازگو کردن داستانهای خود هراس دارند.
شهرزاد اکبر گفت: «قدرت پولیس طالبان برای ازدواج دادن دو نفر چیزی نیست که در قانون به وضوح مشخص باشد. با این حال مسئولان طالبان احساس میکنند که حق دارند درباره زندگی و آزادی افراد تصمیم بگیرند و این کار برایشان هیچ عواقبی ندارد.» به گفته شهرزاد اکبر «آنها در هر لحظه قوانین جدیدی میکنند».
پس از مراسم عقد نکاح، طالبان آنها را به خانه محمد بردند، اما کابوس سمیرا به پایان نرسید.
وقتی پدر، کاکا و برادران بزرگترش از این موضوع آگاه شدند، با چوب، بیل و ابزار دیگر به خانه محمد حمله کردند و سمیرا را لتوکوب کردند. سمیرا حتی یادش نمیآید کدام یک از بستگانش با بیل به او ضربه زد. او میگوید جای زخمها هنوز شش ماه بعد از لتوکوب، روی پیشانیاش دیده میشود.
یاسمین، خواهر سمیرا، میگوید که میخواست سمیرا را دوباره به خانه بیاورد ولی پدرش گفت: «آبرویم رفته. چطور میتوانم با همسایهها و جامعه روبرو شوم؟»
یاسمین سعی کرد پدرش را قانع کند اما بیفایده بود. «مدام عذرخواهی میکردم و به او میگفتم که سمیرا کار اشتباهی نکرده و این فقط یک سوءتفاهم است. از او خواستم حالا که طالبان رفتهاند، اجازه دهد او برگردد، اما هیچکس گوش نمیداد، حتی مادرم.»
یاسمین گفت به خاطر یک کلمه، همین که گفتم او «نامزادش» است، زندگی خواهرم نابود شد.
سمیرا میگوید که قبل از محروم شدن از مکتب، آرزو داشت مهندس شود. در آن زمان هم برادرانش با تمسخر به او میگفتند: «دختر را چه به مهندس شدن. وقتی که کلان شدی پدر تو را به شوهر میدهد.»
رئیس جدید دفتر برنامه جهانی غذا در آغاز ماموریت خود در ایران، بر تعهد این سازمان برای پشتیبانی از جمهوری اسلامی برای میزبانی از پناهندگان افغان تاکید کرد. مایسا الغریباوی از جمهوری اسلامی بهخاطر پذیرش میلیونها مهاجر افغان قدردانی کرده است.
به گزارش خبرگزاری مهر، رئیس جدید دفتر برنامه جهانی غذا در آغاز ماموریت خود در ایران با عباس عراقچی، وزیر امور خارجه این کشور دیدار کرد.
الغریباوی با ارائه گزارشی از برنامههای این سازمان در زمینه امنیت غذایی و همچنین تشریح مشکلات و موانع فراروی این نهاد در منطقه، خواستار تداوم تعامل و همکاری جمهوری اسلامی با این نهاد جهت پیشبرد وظایفش در ایران و منطقه شد.
عراقچی نیز بر تداوم رویکرد جمهوری اسلامی در همکاری و تعامل با نهادهای مختلف وابسته به سازمان ملل از جمله برنامه جهانی غذا تاکید کرد.
وزیر خارجه جمهوری اسلامی مدیریت بحران انسانی به خصوص وضعیت آوارگان و مهاجران در منطقه غرب آسیا را نیازمند همکاریهای همهجانبه در عرصه منطقهای و بینالمللی به خصوص از سوی کشورهای اروپایی دانست.
رئیس جدید دفتر برنامه جهانی غذا در ایران در حالی حمایت این سازمان از جمهوری اسلامی را اعلام میکند که از حدود یک سال پیش مهاجران افغان در ایران تحت فشار فزاینده برای ترک این کشور قرار دارند.
حامد کرزی، رئیسجمهور سابق افغانستان از بیانیه پایانی کنفرانس بینالمللی آموزش دختران در کشورهای اسلامی که در اسلامآباد برگزار شد، استقبال کرد. او آموزش دختران را یک حق مسلم و انکارناپذیر دانسته است.
رئیسجمهور پیشین افغانستان روز دوشنبه، ۲۴ جدی در شبکه کاربری اکس گفته است که تعلیم دختران، یک حق مسلم و تردیدناپذیر است و ممانعت از آن خلاف منافع ملی و مصالح علیای کشور و توجیهناپذیر است.
او همچنین گفته است که فراهمسازی زمینه تعلیم و تحصیل برای همه جوانان نه تنها امید به زندگی آبرومندانه در داخل کشور را احیا میکند، بلکه میتواند از مهاجرت اجباری مردم جلوگیری کرده و افغانستان را در مسیر ترقی، پیشرفت و خودکفایی قرار دهد.
آقای کرزی تأکید کرده است که که اتکای افغانستان به دانش و استعداد فرزندانش، راهگشای ساختن آیندهای بهتر و استوارتر برای کشور خواهد بود.
نشست بینالمللی آموزش دختران در جوامع مسلمان در اسلامآباد پایتخت پاکستان بدون حضور طالبان و با تاکید بر اهمیت آموزش دختران در کشورهای اسلامی پایان یافت. در بیانیه این نشست آمده است که آموزش زنان در کشورهای اسلامی، مورد حمایت مذهب، قانون اساسی و قوانین بینالمللی است.
در بیانیه اشارهای به ممنوعیت آموزش زنان در افغانستان تحت کنترول طالبان نشده است اما با منع آموزش زنان در کشورهای اسلامی مخالفت شده است.
اعتراضات به حضور تیم کریکت افغانستان در جام قهرمانان ۲۰۲۵، بار دیگر سیاست، حقوق بشر و ورزش را رو در روی هم قرار داده است. با وجود فراخوانها برای تحریم کریکت افغانستان بهدلیل سرکوب زنان توسط طالبان، شورای بینالمللی کریکت تصمیم گرفت افغانستان را در این رقابتها شرکت دهد.
این تصمیم اما با واکنشهای تند و گستردهای از سوی سیاستمداران و فعالان حقوق بشر همراه بوده است که بهطور خاص بر وضعیت زنان افغانستان و رژیم طالبان تأکید دارند.
در خط مقدم اعتراضها: اینبار سیاستمداران بریتانیایی
بیش از ۱۶۰ سیاستمدار بریتانیایی، از جمله شخصیتهایی از دو مجلس این کشور، با ارسال نامهای به هیئت کریکت انگلستان و ولز (ایسیبی) خواستار تحریم مسابقه تیم انگلستان مقابل افغانستان شدند. این مسابقه قرار است در بیستوششم فبروری در لاهور برگزار شود.
در نامهای که توسط تونیا آنتونیازی، نماینده حزب کارگر تنظیم شده است، وضعیت زنان افغانستان بهعنوان «آپارتاید جنسیتی» توصیف و رژیم طالبان بهطور صریح یک رژیم «دیستوپیایی» عنوان شده است.
در بخشی از این نامه آمده است: «ما انتظار داریم که تیم مردان انگلستان علیه رفتار غیرانسانی طالبان با زنان و دختران موضعگیری کند و ایسیبی مسابقه را تحریم کند تا پیام روشنی به این رژیم ارسال شود.»
این خواسته، از سوی کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، نیز حمایت شده است. آقای استارمر از شورای بینالمللی کریکت خواست به قوانین و ارزشهای خود پایبند باشد و از موقعیت خود برای حمایت از حقوق بشر استفاده کند.
موضع آیسیسی؛ تعادل یا تسامح؟
شورای بینالمللی کریکت (آیسیسی) در سال ۲۰۱۷ افغانستان را بهعنوان یکی از اعضای کامل خود پذیرفت. در حالی که افغانستان هرگز تیم ملی زنان تشکیل نداده بود. در سال ۲۰۲۰ اقداماتی برای تأسیس تیم زنان آغاز شد، اما بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، این تلاشها را بهطور کامل متوقف کرد.
این وضعیت، فشارهای جهانی را بر آیسیسی برای اتخاذ رویکردی قویتر در برابر نقض حقوق بشر در افغانستان افزایش داده است. این شورا که خود را حامی رشد ورزش در سطح جهانی میداند، همچنان تأکید دارد که ورزش را ابزاری برای تغییر اجتماعی میداند.
یکی از سخنگویان آیسیسی گفت: «ما از نفوذ خود برای تعامل با هیئت کریکت افغانستان و ایجاد فرصتهایی برای بازی زنان و مردان استفاده میکنیم.»
واکنش موافقان و مخالفان تحریم؛ آیا ورزش وسیلهای برای تغییر است؟
بحث تحریم مسابقات میان سیاستمداران، هیئتهای ورزشی و فعالان حقوق بشر، به یکی از بحثهای داغ و چالشبرانگیز تبدیل شده است. لیزا ناندی، وزیر فرهنگ بریتانیا با وجود محکوم کردن رفتار طالبان، تحریم را روشی ناکارآمد میداند.
خانم ناندی در این مورد گفته است: «تحریمهای ورزشی اغلب نتیجه معکوس دارند و ورزشکارانی که نمایندگان امید و الهام در کشورشان هستند، مجازات میشوند.»
اما در سوی دیگر، هیئت کریکت انگلستان اعلام کرده که به دلیل نقض حقوق زنان توسط طالبان، هیچ مسابقه دوجانبهای با افغانستان برگزار نخواهد کرد.
ریچارد گولد، مدیر اجرایی ایسیبی، بر این باور است که یک رویکرد هماهنگ بینالمللی میتواند تأثیر بیشتری داشته باشد. او گفت: «کریکت بهعنوان یک منبع امید برای بسیاری از افغانها شناخته میشود. انزوای بیشتر این جامعه تحت فشار، میتواند عواقب ناخواستهای داشته باشد و زمینه را برای افزایش نارضایتی و تنشها فراهم کند.»
آیا تاریخ تکرار میشود؟
این بحث یادآور تصمیم تیم انگلستان در جام جهانی ۲۰۰۳ است. زمانی که بازیکنان این تیم به رهبری ناصر حسین از بازی با زیمبابوه انصراف دادند تا علیه رژیم رابرت موگابه اعتراض کنند. در آن زمان، سیاستمداران از این اقدام حمایت کردند، اما اختیار نهایی را به بازیکنان سپردند.
امروز، شرایط پیچیدهتر به نظر میرسد. تیمهای استرالیا و انگلستان اعلام کردهاند که مسابقات دوجانبهای با افغانستان برگزار نخواهند کرد، اما همچنان در مسابقات جهانی در مقابل این تیم به میدان میروند. این مسأله نشان میدهد که سیاستهای جهانی درباره تحریمها و مشارکت در رقابتهای ورزشی به طور فزایندهای پیچیده شده است.
نقش ورزش در بحران افغانستان
برخی میپندارند که ورزش در افغانستان، به ویژه کریکت، نمادی از امید و وحدت ملی است. با این حال، محرومیت زنان از ورزش تحت قوانین سختگیرانه طالبان، وجه تاریکتری به این بازی اضافه کرده است.
فعالان حقوق زنان بر این باورند که آیسیسی با تصمیمات خود نه تنها اصول خود را زیر سؤال برده، بلکه فرصت واقعی برای تغییر اجتماعی و ارتقای وضعیت زنان را نیز از دست داده است.
چالش بزرگ: تحریم یا استفاده از ورزش برای تغییر؟
در حالی که جام قهرمانان ۲۰۲۵ (چمپیونز تروفی ۲۰۲۵) نزدیکتر میشود، پرسشی که همچنان باقی میماند این است که آیا تحریمهای ورزشی روشی مؤثر برای مقابله با نقض حقوق بشر در افغانستان است؟ یا اینکه باید از بستر ورزش بهعنوان یک ابزار دیپلوماتیک و اجتماعی برای ایجاد تغییرات بنیادین استفاده کرد؟
در نهایت، نگاه جهان به این مسابقات، تنها بر بازیهای کریکت متمرکز نیست، بلکه به پیامی است که این زمینهای سبز به سراسر جهان منتقل خواهند کرد. آیا این پیام امید و تغییر خواهد بود یا تنها تأکیدی بر انزوای بیشتر افغانستان؟
دفتر هماهنگکننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل در افغانستان (اوچا) میگوید سوئیس ۲.۳ میلیون فرانک سوئيسی معادل ۲.۶ میلیون دالر امریکایی به صندوق بشردوستانه افغانستان کمک کرده است.
این دفتر روز دوشنبه، ۲۴ جدی با استقبال از این بسته کمکی کشور سوئیس، گفته است: «حمایت شما باعث ایجاد تغیرات واقعی برای مردم نیازمند در افغانستان می شود.»
اوچا در حالی از کمک ۲.۶ میلیون دالری سوئیس خبر داده است که این دفتر در ۲۹ قوس سال جاری با نشر گزارشی درباره وضعیت معیشتی و نیازهای بشردوستانه در سال ۲۰۲۵ در افغانستان، نوشت که ۲۲.۹ میلیون شهروند افغانستان در سال ۲۰۲۵ برای بقا به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
این دفتر سازمان ملل گفته بود که کمک به ۱۶.۸ میلیون افغان در سال آینده را هدف قرار داده و برای این امر به ۲.۴۲ میلیارد دالر نیاز است.
این سازمان هشدار داده بود که بهرغم ارائه کمکهای بشردوستانه در سالهای گذشته، گرسنگی در افغانستان همچنان گسترده است و تا ماه مارچ سال ۲۰۲۵ دستکم ۱۴.۸ میلیون افغان با ناامنی غذایی حاد مواجه هستند.
دفتر هماهنگ کننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) گفته بود در سال ۲۰۲۵ در مجموع ۷.۸ میلیون کودک زیر پنج سال و زنان به کمکهای غذایی نیاز خواهند داشت. به گفته این سازمان از این میان ۳.۵ میلیون کودک با سوءتغذیه حاد مواجه خواهند بود و ۱.۱ میلیون زن به درمان نیاز خواهند داشت.
این درحالی است که با روی کار آمدن ترامپ در امریکا، احتمال قطع کمکهای امریکا به افغانستان نیز وجود دارد.
