تعرفه ۱۰ درصدی ترامپ؛ صادرات افغانستان به امریکا چیست

زرین گل در گفت‌وگو با گاردین داستان مرگ دخترش را چنین توضیح داده است: «نیمه‌شب بود که متوجه شدم دخترم نسرین باید هرچه سریع‌تر به شفاخانه منتقل شود. همسر نسرین برای کار به ایران رفته بود و ما دو زن به همراه هفت فرزند نسرین تنها بودیم. نسرین، که باردار و در انتظار فرزند هشتمش بود، دچار دردهای شدید شد.»
او گفته است که با نسرین سوار یک ریکشا شدند و در نیمه‌های شب به سمت شفاخانه به راه افتادند.
زرین گل می‌گوید وقتی آنها به ایست بازرسی طالبان رسیدند به دلیل نداشتن همراه مرد مورد بازپرس قرار گرفتند.
زرین گل می‌گوید: «به آن‌ها التماس کردم و گفتم که دخترم در حال مرگ است. از آن‌ها خواستم اجازه بدهند عبور کنیم اما آن‌ها همچنان امتناع کردند. در نهایت، از شدت ناامیدی دروغ گفتم و ادعا کردم که راننده ریکشا برادرزاده‌ام و محرم ماست. تنها در این صورت بود که به ما اجازه عبور دادند.»
او گفته است وقتی به شفاخانه رسیدند نوزاد نسرین در رحمش جان داده بود و رحم او پاره شده بود. پزشکان به آنها گفتند که باید به شفاخانه دیگری منتقل شود. زرین گل دوباره در نیمه‌های شب به دخترش کمک کرد تا سوار یک ریکشای دیگر شود و این بار به سمت شفاخانه دولتی که یک ساعت فاصله داشت حرکت کردند.
در مسیر، طالبان آن‌ها را بار دیگر متوقف کردند. در هر ایست، آن‌ها مدت طولانی معطل شدند، زیرا بدون همراهی مرد سفر می‌کردند.
این زن گفته است زمانی که به شفاخانه رسیدند دختر او نسرین دیگر زنده نبود. زرین گل می‌گوید: «پزشکان به ما گفتند که به دلیل خونریزی شدید و پارگی رحم، هم نوزاد و هم مادر جان خود را از دست داده‌اند.»

زرین گل گفته است «ما آن‌ها را کنار هم به خاک سپردیم.»
گاردین نوشت که داستان نسرین داستان صدها زن افغان است که در حین زایمان به‌دلایل مختلف به‌ویژه محدودیت‌های سخت‌گیرانه طالبان، جان خود را از دست می‌دهند.

به نوشته این روزنامه، کارکنان شفاخانه‌ها در شهرهای مختلف افغانستان گزارش داده‌اند که زنان بارها از دریافت خدمات درمانی محروم شده‌اند، زیرا مردی آن‌ها را همراهی نمی‌کرده است.
یک متخصص پزشکی در شفاخانه میرویس قندهار به گاردین گفت: «بسیاری از زنان در وضعیت بحرانی به شفاخانه می‌رسند و برخی فقط به این دلیل جان خود را از دست می‌دهند که دیر آورده شده‌اند.»

یک پرستار در شفاخانه دولتی قندهار می‌گوید: «یک زن جوان بعد از زایمان در تاکسی به شفاخانه آمد. نوزادش به دلیل کمبود اکسیژن در راه جان داد. وقتی از او پرسیدم چرا زودتر به شفاخانه نیامده است، پاسخ داد: باید منتظر می‌ماندم تا شوهرم از سر کار برگردد. محرم دیگری نداشتم.»
دو زن به گاردین گفتند که به دلیل عدم دسترسی به خدمات درمانی، سقط جنین داشته‌اند. یکی از آن‌ها گفت که یکی از اعضای خانواده‌اش حین زایمان جان خود را از دست داده است.
یک زن ۳۵ ساله از قندهار می‌گوید: «خواهرم دیروز هنگام زایمان جان خود را از دست داد. شوهرش در خانه نبود، و او نمی‌توانست به‌تنهایی به پزشک مراجعه کند.»
چندین زن دیگر نیز گفتند که بدون داشتن همراهی یک مرد از دریافت درمان و دارو محروم شده‌اند.
یک پزشک زن از ولایت ننگرهار به روزنامه گاردین گفت: «پس از روی کار آمدن طالبان، زنان تا زمانی که بیماری‌شان غیرقابل تحمل نشود به دکتر مراجعه نمی‌کنند. یکی از دلایل این موضوع مشکلات مالی است، اما گاهی دلیلش این است که مردان خانواده بی‌تفاوت هستند و زنان را زودتر نزد پزشک نمی‌برند. و چون زنان نمی‌توانند به‌تنهایی سفر کنند، وضعیت سلامتی‌شان وخیم‌تر می‌شود.»
کمبود فزاینده پزشکان و پرستارهای متخصص نیز جان زنان و کودکان را به‌ویژه در مناطق روستایی، جایی که پزشکان کمی در دسترس هستند، به خطر انداخته است.
پزشکانی که با گاردین صحبت کرده‌اند تخمین می‌زنند که «بیش از نیمی» از همکاران زن آنها کار خود را ترک کرده‌اند.
دکتر سیما، که به همراه همسرش که او نیز پزشک است در افغانستان مانده، می‌گوید: «بسیاری از همکارانم کشور را ترک کرده‌اند و این ضربه بزرگی به بخش درمان وارد کرده است.»

شرافت همچنین خواستار تسلیم شدن حکمتیار شد و او را به «توبه» از اقدامات پیشین فراخواند.
طالبان حزب اسلامی را لغو و گلبدین حکمتیار را از فعالیت‌های سیاسی منع کرده است. در پی این محدودیت‌ها آقای حکمتیار سخنرانی‌های خود را متوقف و دیدارهای سیاسی و مردمی خود را محدود کرد.

در پی این محدودیت‌ها، در روزهای عید فطر آقای حکمتیار با ده‌ها تن از هواداران و برخی مقام‌های طالبان در محل اقامت خود در کابل دیدار کرد.
معین وزارت صحت طالبان روز پنجشنبه در صفحه اکس خود با لحنی شدید به حکمتیار حمله کرد و نوشت: «حکمتیار در دولت اسلامی و جمهوری هر دو بار شکست خورد، پس از سقوط حکومت نجیب در ایجاد دولتی جدید ناکام ماند. فرمانده‌هانش در اقدامی که بشریت را شرمنده می‌سازد، نهایتاً تسلیم دولتی شدند که روزگاری در مخالفت با آن کابل را به غارت برده بودند.»

پس از تسلط طالبان بر افغانستان، حکمتیار در کابل ماند و در مواردی درباره وضعیت افغانستان ابراز نگرانی و از سیاست‌های طالبان به ویژه در خصوص آموزش زنان انتقاد کرد.

بخت‌الرحمان شرافت در ادامه نوشته است که حکمتیار برخلاف شعارش مبنی بر «ادامه مبارزه و جهاد مقدس علیه خارجی‌ها»، «تمامی آرمان‌ها و اصول خود را فدای چند موتر داشتن و یک خانه در کابل کرد.»

این مقام وزارت داخله ایران به رسانه خبر آنلاین که روز پنجشنبه، ۱۴ حمل منتشر شد، گفته است «برخی از این افراد استاد دانشگاه هستند که در قراردادهایی که با دانشگاه‌های مختلف دارند، از آن‌ها استفاده می‌شود.»

نادر یاراحمدی در بخشی از این مصاحبه گفت: «حضور غیرقانونی اتباع افغانستانی در کشور ما، فضایی ایجاد کرده است که بعضا وقتی می‌خواهیم از افراد مقیم قانونی در کشور استفاده کنیم، فضای مناسبی نیست.»

با بازگشت طالبان به قدرت، بخشی از نیروهای متخصص و کادر درمانی افغانستان را ترک کردند. محدودیت‌های شدید طالبان علیه زنان، کاهش قابل توجه منابع مالی در بخش صحت و گسترش فقر نظام صحی افغانستان را در معرض فروپاشی قرار داده است.

ممنوعیت آموزش زنان به ویژه در بخش پزشکی و محدودیت علیه کار زنان سیستم صحی افغانستان را با بحران مواجه کرده است.

وان ورلد میدیا در پیامی، قرار گرفتن تلویزیون افغانستان اینترنشنال در فهرست نامزدهای جایزه آزادی مطبوعات ۲۰۲۵ را تبریک گفت.

این سازمان گفته است که امسال از بیش از ۱۰۰ کشور ۵۵۹ اثر در ۱۳ بخش دریافت کرده است.

وان ورلد میدیا نوشته است که برای اهدای جایزه، بهترین پوشش رسانه‌ای را انتخاب می‌کند.

طبق اعلام وان ورلد میدیا، جوایز در ماه جون ۲۰۲۵ اهدا خواهند شد.

این سازمان در وب‌سایت خود نوشته است: «داوران ما ساعت‌های بی‌شماری را صرف بررسی داستان‌های قدرتمند و قابل تامل کرده‌اند؛ داستان‌هایی که کلیشه‌ها را به چالش می‌کشند، روایت‌ها را تغییر می‌دهند و ارتباطاتی را در سراسر مرزها ایجاد می‌کنند. از افغانستان و آرجنتاین گرفته تا چین، فیجی، هند، غزه، میانمار، نیجریه، سویدن، یمن و بسیاری دیگر. داستان‌های مردم در سراسر جهان در فهرست طولانی ما نشان داده شده است.»

وان ورلد میدیا سازمان غیرانتفاعی است که دفتر مرکزی آن در لندن است. این سازمان هدف خود را حمایت از رسانه‌های قوی و مستقل می‌داند که شهروندان را توانمند و عدالت را ترویج می‌کند.

او در مصاحبه با تلویزیون ملی افغانستان، تحت کنترول طالبان گفت که این گروه خواهان روابط خوب با اوزبیکستان است.

رئیس‌جمهور اوزبیکستان پیشتر گفت که سیاست این کشور در قبال افغانستان همواره «واقع‌بینانه و استراتژیک» بوده است.

شوکت میرضیایف گفت بسیاری از کسانی که در ابتدا به سیاست تعامل تاشکند با طالبان مخالف بودند اکنون به درستی آن اذعان می‌کنند.

ذبیح‌الله مجاهد می‌گوید روابط اداره طالبان و اوزبیکستان بر اساس منافع مشترک است و پیش برده می‌شود.

اوزبیکستان هرچند همانند دیگر کشورها طالبان را به رسمیت نمی‌شناسد، اما روابط گسترده دیپلوماتیک و اقتصادی با این گروه دارد.

میرضیایف در مصاحبه با یورونیوز گفت «رویکرد اوزبیکستان به افغانستان همواره واقع‌بینانه و استراتژیک بوده و به سمت درازمدت معطوف است. ما هرگز از همسایه‌مان جدا نشده‌ایم یا از آن رو برنگشته‌ایم.»