با گذشت ۱۰ هفته از زندانیشدن یک زوج کهنسال بریتانیایی در افغانستان، رابرت دیکسن، کاردار بریتانیا در افغانستان، با مولوی عبدالکبیر، وزیر مهاجران طالبان دیدار کرد.
براساس خبرنامه طالبان، دو طرف درباره وضعیت مهاجران افغان، کمکهای بشردوستانه و گسترش همکاریهای جامعه جهانی گفتوگو کردند.
در خبرنامهای که وزارت امور مهاجرین و عودتکنندگان طالبان منتشر کرد، به نقل از کاردار بریتانیا آمده است که سازمان ملل متحد در حال آماده کردن پیشنهادی در مورد افغانستان است که بهزودی با طالبان شریک خواهد شد. تاکنون سفارت بریتانیا برای افغانستان یا سازمان ملل متحد بهطور رسمی درباره چنین پیشنهادی چیزی نگفته است.
در این خبرنامه هیچ اشارهای به سرنوشت گروگانهای بریتانیایی در زندان طالبان نشده است.
استخبارات طالبان در ۱۳ دلو پارسال پیتر ۷۹ ساله و باربی ۷۵ ساله، زوج مسن بریتانیایی، را به همراه مترجم افغان و یک شهروند امریکایی در بامیان بازداشت کرد.
طالبان فی دی هال، شهروند امریکایی را که همراه با زوج بریتانیایی و مترجم افغانشان بازداشت شده بود، در نهم حمل، آزاد کرد، اما تاکنون سه نفر دیگر آزاد نشدهاند.
خانواده این زوج بریتانیایی ضمن نگرانی نسبت به وضعیت صحی آنان، از دیوید لمی، وزیر خارجه بریتانیا خواستهاند طالبان را بهخاطر بازداشت این زوج محکوم کند.
طالبان درباره علت بازداشت پیتر و باربی اظهارات متناقضی ارائه کرده است. این گروه یک بار علت بازداشت این زوج بریتانیایی را «سوء تفاهم ناشی از جعل اسناد» اعلام کرد و بار دیگر گفت یک «مسئلهای کوچک» باعث بازداشت آنان شده است.
این گروه قبلا وعده داده بود که این زوج بریتانیایی بهزودی آزاد خواهند شد.
یک عضو این خانواده گفت ابراهیم روز سهشنبه، ۲۸ حوت ۱۴۰۳ برای بازگشت داوطلبانه در اردوگاه امام رضا واقع در گردنه تنباکو ثبتنام کرد تا به افغانستان برگردد. به گفته او، با این حال ابراهیم در همین روز در گردنه تنباکو ناپدید شد.
از آنزمان تاکنون اداره مهاجرین و اتباع ایران حاضر نشده است ویدیوی دوربینهای مداربسته اردوگاه را در اختیار خانواده رحمانی و پولیس بگذارد.
خانواده رحمانی گفت ساک و چمدان ابراهیم در اردوگاه هست، اما خودش ناپدید شده است.
آنها از مسئولان اردوگاه خواستند اجازه دهند برای پیدا کردن سرنوشت این مهاجر، دوربینهای امنیتی نصبشده در اردوگاه را بررسی کنند، اما مسئولان بیش از ۱۰ روز اجازه ندادند دوربینها بررسی شود.
این خانواده میگوید بعدا مجبور شدهاند از وزارت اطلاعات ایران نامه ببرند تا دوربینهای اردوگاه بررسی شود. سپس مسئولان اردوگاه گفتند خود ما دوربینها را چک کردیم. در دوربینها ورود ابراهیم دیده میشود، خروجش نه.
در یک نامه رسمی اداره اتباع و مهاجرین ایران گفته است دسترسی به تصاویر دوربین مداربسته ممکن نیست.
خانواده ابراهیم گفتند «هر اتفاقی که افتاده در داخل اردوگاه امام رضا رخ داده.»
آنها از مقامات جمهوری اسلامی ایران و طالبان میخواهند کمک کنند که این جوان افغان پیدا شود.
خانواده رحمانی میگوید پس از ناپدید شدن او، به سفارت افغانستان در تهران مراجعه کردهاند و خواستار پیگیری رسمی شدهاند.
در یک نامه رسمی سفارت افغانستان در تهران که یک نسخه آن به افغانستان اینترنشنال رسیده، دیده میشود که این سفارتخانه از «مراجع محترم ذیربط جمهوری اسلامی ایران» خواسته است برای ردیابی این مهاجر همکاری کنند.
دفتر امور اتباع و مهاجرین خارجی ایران در یک نامه رسمی در ۱۷ حمل ۱۴۰۴ در پاسخ به نامه ریاست پولیس آگاهی تهران بزرگ نوشته است: «با توجه به محدود بودن فضای ذخیره دستگاه دیویآر دوربینهای مداربسته در حال حاضر دسترسی به تصاویر دوربینهای مداربسته میسر نمیباشد.»
بیبی ناز، مادر ابراهیم در یک فایل صوتی که به افغانستان اینترنشنال فرستاد از مقامات طالبان و جمهوری اسلامی ایران میخواهد تلاش کنند پسرش پیدا شود.
خانم بیبی ناز گفت ابراهیم تنها نانآور کودکان خانوادهاش است و در نبود او کودکانش بیسرنوشت خواهد ماند.
