حزب سبزهای استرالیا اعلام کرد که از درخواستهای جامعه هزاره و گروههای بینالمللی حقوق بشری برای بهرسمیت شناختن افزایش خشونتها، ظلم و ستم مداوم و «نسلکشی» علیه قوم هزاره در افغانستان حمایت میکند. این حزب گفته با بازگشت دوباره طالبان به قدرت، حقوق هزارهها سرکوب شده است.
حزب سبزهای استرالیا روز چهارشنبه، سوم ثور، در بیانیهای اعلام کرد که به حمایت از دیاسپورای هزاره در این کشور افتخار میکند و از حکومت این کشور خواسته است تا برای کسانی که به استرالیا پناه آوردهاند، امنیت فراهم کند و هرگز آنها را اخراج نکند.
قرار است انتخابات فدرال استرالیا در سوم ماه می برگزار شود، اما رایگیری زودهنگام روز گذشته در سراسر استرالیا آغاز شد.
این حزب همچنین از حکومت استرالیا خواسته است که ظرفیت پذیرش بشردوستانه سالانه پناهجویان کشور را به ۵۰ هزار نفر افزایش دهد.
در بیانیه حزب سبزها آمده است: «ما متعهد هستیم که با افرادی که برای یافتن امنیت به این کشور میآیند، با کرامت و احترام برخورد شود و نظام مهاجرتی عادلانهای برقرار باشد.»
در این بیانیه همچنین بر لزوم پایان دادن به ممنوعیت پذیرش پناهندگان از اندونزیا تاکید شده است.
هزاران نفر از پناهجویان افغان در اندونزیا برای انتقال به کشورهای امن در بلاتکلیفی به سر میبرند.
سبزهای استرالیا به دلیل عدم اقدام جامعه جهانی ابراز نگرانی کرده و هشدار داده است که این وضعیت ممکن است به وخامت بیشتر اوضاع و تشدید «نسلکشی» هزارهها منجر شود.
در بخش دیگری از این بیانیه آمده است که استرالیا، بهعنوان یکی از امضاکنندگان کنوانسیون سازمان ملل علیه نسلکشی، موظف است برای پیشگیری از نسلکشی، تشویق به تحقیقات درباره نقض حقوق بشر و حمایت از راهکارهایی برای تقویت پاسخگویی در برابر جنایات بینالمللی، اقدام کند.
حزب سبزها تاکید کرده است که در چهلوهشتمین دوره پارلمان استرالیا نیز به تعامل با جامعه هزاره ادامه خواهد داد و در راستای تقویت صدای آنها تلاش خواهد کرد.
کارشناسان معتقدند که طالبان با انگیزههای سیاسی و چرخش در سیاست فرهنگی، تلاش میکند وجهه بینالمللی خود را بهبود ببخشد.
ولری فرلاند، مدیر بنیاد ائتلاف بینالمللی حفاظت از میراث فرهنگی در مناطق جنگی به خبرگزاری فرانسه گفت که طالبان با تخریب مجسمههای بامیان در سال ۲۰۰۱ ضربه بزرگی به وجهه بینالمللی خود زد و اکنون در تلاش است آن تصویر را ترمیم کند.
در جریان نزدیک به چهار سال گذشته، مقامات طالبان بارها از اهمیت حفاظت از آثار تاریخی، از جمله آثار پیشااسلامی، سخن گفتهاند و اقدامات غیرمنتظرهای چون بازگشایی موزه ملی کابل تا دعوت از بنیاد آقا خان برای حفظ شهر باستانی در مجاورت مس عینک را انجام دادهاند.
به باور کارشناسان، میراث فرهنگی برای طالبان که هنوز هیچ کشوری اداره آن را به رسمیت نشناخته اهرم بالقوهای برای توسعه گردشگری و اقتصادی کشور به حساب میآید.
خبرگزاری فرانسه میگوید که کشفیات باستانشناسی، بهویژه مربوط به دوران بودایی در دو سال گذشته افزایش داشته است.
در یکی از تازهترین موارد، حفرههایی تراشیده در دل سنگهای عظیم روستای گوار جان، در شرق کابل مربوط به دوران امپراتوری کوشانی (قرن اول تا سوم میلادی) کشف شدهاند.
از این حفرهها که به عنوان انبار استفاده قرار میگرفت، کتیبههایی به خط براهمی در یکی از این غارها و یک تختهسنگ تراشخورده که برای تولید شراب استفاده میشده، کشف شدهاند.
محمدیعقوب ایوبی، رئیس اداره فرهنگ و گردشگری طالبان در کابل به خبرگزاری فرانسه گفت: «میگویند تاریخ افغانها پنج هزار سال قدمت دارد، این مناطق باستانی این ادعا را ثابت میکند. مردم اینجا زندگی میکردهاند، چه مسلمان بوده باشند یا نه. اینجا یک پادشاهی وجود داشته است». او تأکید میکند که حکومت طالبان توجه زیادی به محافظت از این مکانها دارد.
همچنین در ولایت لغمان و غزنی نیز اشیای باستانی تازهکشفشده، از جمله تندیسهای بودایی و کتیبههای خط براهمی، توجه مقامهای طالبان را به خود جلب کردهاند.
حمیدالله نثار، مسئول اطلاعات و فرهنگ ولایت غزنی گفت: « این آثار باید محافظت شده و به نسلهای آینده منتقل شوند، چرا که بخشی از تاریخ ما هستند.»
از سال ۲۰۱۶، تخریب میراث فرهنگی میتواند به عنوان جنایت جنگی در نظر گرفته شده و منجر به پیگرد بینالمللی شود.
با این وجود، کمبود منابع مالی، نبود تخصص لازم در اداره طالبان و عدم به رسمیت شناختن بینالمللی، از جمله چالشهایی هستند که مسیر حفاظت از میراث فرهنگی افغانستان را دشوار کردهاند.
همچنین گزارشهایی از غارت و نگهداری نامناسب آثار تاریخی، نگرانیها را از حفظ میراث فرهنگی در افغانستان تحت کنترول طالبان را تشدید کردهاند.
براساس پژوهشی دانشگاه شیکاگو در اواخر ۲۰۲۳ در مجله ساینس منتشر شد، طالبان با اتهام سرقتهای گسترده آثار تاریخی روبهرو است.
در این گزارش آمده بود که در موزیم کوچک لغمان، تندیسهای شکننده کشف شده از حیاط خانه یک کشاورز، تنها با روزنامه و کیسه پلاستیکی محافظت میشوند.
روزنامه لو دُووآر نیز پیش از این در گزارشی درباره وضعیت حفظ آبدات تاریخی افغانستان نوشت که هیچکس در داخل رژیم طالبان توانایی مذاکره با سازمانهای بینالمللی را ندارد.
تمام کمکهای مالی بینالمللی متوقف شدهاند و در مواری محدود اگر ممکن باشد کارمندان یونسکو به معدود سازمانهای غیردولتی فعال در محل یا به جوامع محلی مراجعه میکنند.
در شرایطی که بسیاری از جنبههای میراث فرهنگی غیرملموس همچون موسیقی، رقص و عکاسی همچنان تحت ممنوعیتهای شدید طالبان قرار دارند، برخی ناظران نسبت به واقعی بودن نیت این گروه در حفاظت از میراث فرهنگی تردید دارند.
کارشناسان نسبت به تغییر رویکرد طالبان با تردید نگاه میکنند و باور دارند این تحول میتواند بهسرعت دگرگون شود و اقدامات امروز طالبان ممکن است موقتی یا در سطحی نمادین باقی بماند.
