منابع می‌گویند طالبان به یک مخفیگاه داعش در کابل حمله کرده است

میاخیل در صفحه اکس خود نوشته است: «طالبان با مردم افغانستان جنگیده‌اند، اما با امریکایی‌ها صلح کرده‌اند و اکنون طوری رفتار می‌کنند که گویی بر مردم لطف کرده‌اند و این امر قابل قبول نیست.»

او در ادامه گفت: «با وجود همه این‌ها، باز هم مردم افغانستان به صلح با شما تن دادند؛ اما شما با امریکا صلح کردید و با افتخار می‌گفتید که طی ماه‌ها یک خارجی را نکشته‌اید. دشمنی دیروز و امروز شما با مردم افغانستان بوده است.»

میاخیل تاکید کرده است که اگر طالبان واقعاً خواهان بقای افغانستان هستند، باید دموکراسی برقرار کنند، صدای مخالفان را بشنوند و از مردم مشروعیت بگیرند.

محمد حسن آخوند، رئیس‌الوزرای طالبان، در پیام عیدی خود گفت که رهبر طالبان عفو عمومی اعلام کرده‌ و از مخالفان از جمله کسانی که با امریکایی‌ها کار کرده‌اند، به کشور بازگردند.

فوزیه کوفی نماینده پارلمان سابق افغانستان در پی این سخنان گفت هدف طالبان از دعوت مخالفان خاموش کردن صدای آن‌هاست.

در همین حال، زلمی خلیلزاد نماینده سابق امریکا برای افغانستان، پیام حسن آخند به مخالفان طالبان را مثبت خواند.

یوناما، دفتر سیاسی سازمان ملل در افغانستان، تایید کرده که طالبان به‌رغم اعلام عفو عمومی، هنوز هم کارمندان و نظامیان حکومت پیشین را بازداشت، شکنجه و حتی به قتل می‌رسانند.

در گزارشی که این نهاد در ماه ثور ۱۴۰۳ منتشر کرد، آمده است که تنها در سه ماه، ۳۸ مورد بازداشت، ۱۰ مورد شکنجه و بدرفتاری و دستکم ۴ مورد قتل فراقانونی از سوی طالبان ثبت شده است.

طالبان این گزارش‌ها را به عنوان تبلیغات منفی رد کرده است. وزارت خارجه امریکا هم پیشتر از رفتار انتقام‌جویانه طالبان با نیروهای امنیتی حکومت پیشین ابراز نگرانی کرده بود.

طالبان می‌گوید با تسلط‌ این گروه جنگ پایان یافته و امنیت تامین شده است. این گروه برای جلب مخالفان سیاسی کمیسیونی به نام «دعوت» ساخته‌ است، اما تاکنون هیچ یک از چهره‌های سرشناس سیاسی به این دعوت پاسخ مثبت نداده است.

به‌ جز حامد کرزی و عبدالله عبدالله، باقی چهره‌های سیاسی مطرح بیرون از افغانستان‌ اند.

مخالفان طالبان پیشتر گفته بودند که طالبان دنبال گفت‌وگو واقعی نیستند، بلکه از آن‌ها بیعت می‌خواهند. آن‌ها تاکید کرده‌اند که تحت هیچ شرایطی با طالبان بیعت نخواهند کرد.

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو روز دوشنبه ۱۹ جوزا گزارش داد که بر پایه اطلاعات تأییدشده، شامگاه سه‌شنبه ۱۳ جوزا، بخشی از اندام‌های مثله‌شده زن ۲۶ ساله افغان به نام کبری رضایی، ساکن ورامین تهران، توسط ساکنان محل در میان زباله‌ها پیدا شده است.

این سازمان گفته که آزمایش‌های ژنتیکی (دی‌ان‌ای) هویت این اندام‌ها را تأیید کرده‌اند.

هه‌نگاو همچنین نوشت کبرا رضایی هنگام بیرون شدن از خانه و در مسیر رفتن به محل کارش ربوده شد و سپس به قتل رسیده است.

با گذشت چند روز از کشف اجزای بدن قربانی، پولیس ایران هنوز اطلاعات روشنی به خانواده مقتول ارائه نکرده و تنها اعلام کرده که دو مظنون بازداشت شده‌اند.

بر اساس این گزارش، تاکنون سایر بخش‌های بدن، تلفن همراه و مدارک شناسایی این زن پیدا نشده است.

هه‌نگاو همچنین نوشت که روز شنبه ۱۷ جوزا، در حالی که خانواده قربانی آماده برگزاری مراسم خاکسپاری بود، نیروهای حکومتی با دخالت مستقیم مانع تدفین شدند و تا این لحظه نیز از صدور مجوز رسمی برای دفن پیکر کبری رضایی خودداری کرده‌اند. گفته شده است که این اقدام، رنج و فشار مضاعفی را بر خانواده کبرا رضایی وارد کرده است.

سازمان هه‌نگاو یک نهاد حقوق بشری غیردولتی است که بر نقض حقوق بشر در ایران تمرکز دارد و گزارش‌هایی درباره سرکوب، بازداشت، اعدام و خشونت علیه اقلیت‌ها منتشر می‌کند.

رادیو و تلویزیون ملی تحت کنترول طالبان روز دوشنبه به نقل از حقانی گزارش داد که او در دیدار با مولوی عبدالکبیر، از تامین امنیت کامل در ایام عید استقبال کرده و گفته است که نهادهای امنیتی با هماهنگی کامل توانسته‌اند امنیت را در شهرها و مناطق دور دست نیز تامین کنند.

این دیدار در حالی انجام می‌شود که در روزهای اخیر، شماری از مقامات غایب طالبان، در ایام عید حضور یافته و طبق سنت این گروه، سخنرانی‌ها و پیام‌هایی تبریکی را منتشر کرده‌اند.

با این‌حال، سراج‌الدین حقانی، از چهره‌های کلیدی و بانفوذ طالبان، نه تنها در نماز عید حضور نیافته، بلکه تاکنون از صدور هرگونه پیام رسمی به مناسبت عید قربان نیز خودداری کرده است.

هرچند دلیل غیبت سراج‌الدین حقانی در روز نخست عید قربان در کنار سایر مقامات ارشد طالبان همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، اما پیش از این بارها گزارش‌هایی مبنی بر تشدید اختلافات میان رهبری طالبان و رهبر شبکه حقانی منتشر شده است.

تعمیق شکاف‌ها بین حقانی و رهبری طالبان باعث شد تا چندی پیش وزیر داخله طالبان برای مدتی کشور را ترک کند؛ بعدها با وساطت شمار دیگری از مقامات ارشد این گروه به افغانستان بازگشت، اما اخیرا در انظار عمومی بسیار کم ظاهر می‌شود.

کارشناسان معتقدند که اختلافات میان حلقه رهبری ملاهبت‌الله و سراج‌الدین حقانی همچنان پابرجاست.

رئيس‌جمهور قزاقستان همچنین با تاکید بر ضرورت تعامل با طالبان، گفت این امر «از پشت میزهای دورافتاده بروکراسی جهان» مقدور نیست.

قاسم جومارت توکایف در مقاله‌ای به مناسبت هشتادمین سالگرد تاسیس سازمان‌ ملل برای روزنامه امریکایی «هیل» با اشاره به انزوای افغانستان، نوشته است: «منطقه نمی‌تواند از ظرفیت کامل خود استفاده کند، مادامی که یکی از همسایگان ما در انزوا باقی بماند.»

او در این مقاله در مورد نقش و تلاش‌های قزاقستان برای ادغام افغانستان به جامعه منطقه‌ای پرداخته و گفته است: «ما کمک‌های بشردوستانه [به افغانستان] ارائه و از برنامه‌های آموزشی برای جوانان افغان حمایت کرده‌ایم.»

آقای توکایف بدون اشاره به کشور خاصی تاکید کرد تعامل با طالبان باید از سوی کشورهایی انجام شود که شرایط منطقه‌ای را درک می‌کنند و در همکاری با سازمان‌ ملل عمل می‌کنند.

قزاقستان در زمره معدود کشورهایی است که پس از بازگشت طالبان به قدرت، روابط دیپلوماتیک، سیاسی و اقتصادی خود را با این گروه تقویت کرده است.

رئیس‌جمهور قزاقستان در ماه جوزای سال گذشته، نام طالبان را از فهرست گروه‌های تروریستی حذف کرد. پس از آن رسانه‌های قزاقستانی از توافق میان مقامات طالبان و قزاقستان برای افزایش سطح تجارت تا سقف سه میلیارد دالر خبر دادند.

پیشتر وزیر تجارت و صنعت طالبان مدعی شد که حجم مبادلات تجاری میان افغانستان و قزاقستان در سه سال اخیر ۳۲ درصد افزایش یافته است.

روزنامه بریتانیایی گاردین و رخشانه‌مدیا با بیش از دوازده مرد و زن جوان در سراسر افغانستان گفت‌وگو کرده‌اند تا تاثیر قوانین امر به معروف طالبان بر تغییر نگرش و رفتار مردان نسبت به زنان خانواده‌شان را بررسی کنند.

امیر گفته است که پدر بودن در افغانستان تحت حاکمیت طالبان برای او به کابوسی تبدیل شده است. او می‌گوید که اکنون بیشتر شبیه زندانبان است تا پدر مهربان.

امیر که پیش از تسلط دوباره طالبان دخترانش به مکتب می‌رفتند، می‌گوید اکنون ترجیح می‌دهد دخترانش هرگز از خانه بیرون نروند. او گفته است: «من اصرار دارم که حجاب داشته باشند و به آن‌ها می‌گویم حق ندارند بیرون از خانه یا در بازار بخندند. ماموران امر به معروف بسیار سخت‌گیر هستند و اگر قوانین را رعایت نکنند، ممکن است بازداشت شوند.»

جاوید حکیمی از ولایت بامیان گفت: «مردها به ماموران بی‌مزد طالبان تبدیل شده‌اند. ما مجبوریم برای حفظ آبرو، اعتبار و جایگاه اجتماعی خود، دستورات طالبان را بر زنان خانواده‌مان تحمیل کنیم.»

او تحمیل این وضعیت را «خفقان‌آور» توصیف کرده است. پرویز، جوانی دیگر از شمال‌شرق افغانستان نیز گفته است که پس از بازداشت خواهرش به دلیل نداشتن پوشش مورد نظر طالبان، تصمیم گرفته که دیگر چنین اتفاقی نیفتد.

او گفت: «مجبور شدم به پاسگاه بروم. آنجا تحقیر شدم و گفتند باید هرچه طالبان می‌گویند انجام دهم. وقتی به خانه برگشتم، تمام خشمم را سر مادرم و خواهرم خالی کردم.»

فرشته، زنی جوان از بدخشان می‌گوید که اگر حتی برای خرید غذا از خانه بیرون شود، شوهرش او را لت‌و‌کوب می‌کند. فرشته گفت: «به سر کوچه رفتم تا سبزی بخرم. چادر بلند سیاه پوشیده بودم اما برقع نداشتم. وقتی برگشتم، با سیلی به صورتم زد و مرا لت‌و‌کوب کرد.»

رابعه ۲۲ ساله نیز درباره بیرون رفتن خواهر بزرگترش از خانه می‌گوید: «غرور ما اجازه نمی‌دهد. ما غیرت داریم، آبرو داریم. نمی‌توانیم حتی تصور کنیم که خدای نکرده در شهر یا بازار حرفی درباره‌اش زده شود.»

زنان جوان دیگری نیز درباره درد ناشی از تبدیل شدن اعضای خانواده‌شان به ماموران امر به معروف صحبت کرده‌اند.

یک زن ۲۵ ساله به گاردین در مورد تغییر رفتار پدرش پس از حاکمیت دوباره طالبان سخن گفته است. به گفته این زن جوان، پدرش از او و خواهرانش خواسته که آرایش نکنند، از خانه بیرون نروند و لباسی بپوشند که حتی یک تار موی‌شان معلوم نشود. این زن گفته است که حتی برای خرید نوار بهداشتی هم نمی‌تواند از خانه بیرون شود.