جبهه آزادی از کشتن دو عضو طالبان در پروان خبر داد

این خانواده ادعا کرده‌ که اگر به افغانستان بازگردانده شوند، جان‌شان از سوی طالبان در خطر خواهد بود.

دادگاه ضمن حمایت از این خانواده گفته که «تعهد حکومت از لحاظ حقوقی الزام‌آور است. آلمان نمی‌تواند از تعهد داوطلبانه خود عقب‌نشینی کند.» دادگاه افزود که این الزامات در چارچوب سیاست جدید حکومت فریدریش مرتس، صدراعظم محافظه‌کار آلمان، همچنان اعتبار دارد.

دادگاه اعلام کرده که ارزیابی امنیتی از تمام اعضای این خانواده انجام شده و هیچ تهدیدی از سوی آن‌ها متوجه آلمان نیست.

یکی از سخنگویان دادگاه اعلام کرد که در حال حاضر حدود ۴۰ پرونده مشابه در دست بررسی هستند، اما هرکدام باید به‌صورت جداگانه مورد رسیدگی قرار گیرند.

این سازمان روز سه‌شنبه، ۱۷ سرطان در بیانیه‌ای اعلام کرد از تصویب قطعنامه‌ای که طالبان را به لغو فوری «سیاست‌های سرکوب‌گرانه علیه زنان و دختران» ملزم می‌کند و خواستار تحقیق درباره موارد نقض حقوق بشر است، استقبال می‌کند.

عفو بین‌الملل از سازمان ملل و جامعه جهانی خواسته است پس از تصویب این قطعنامه، اقدامات فوری و موثر برای حفاظت از حقوق بشر همه افغان‌ها انجام دهند.

در این بیانیه همچنین به وضعیت دشوار پناهجویان افغان، از جمله «اخراج‌های جمعی، بازداشت‌های خودسرانه و شرایط نامناسب در ایران و پاکستان» اشاره شده است.

این سازمان از جامعه جهانی خواسته است مشارکت کامل اقشار مختلف را در فرآیندهای تصمیم‌گیری تضمین کرده با ایجاد سازوکار مستقل پاسخ‌گویی، موارد نقض حقوق بشر را بررسی کند و آپارتاید جنسیتی را به رسمیت بشناسد.

پیش‌نویس قطعنامه سازمان ملل درباره وضعیت افغانستان روز دوشنبه، ۱۶ سرطان، در نشست مجمع عمومی با ۱۱۶ رای موافق تصویب شد.

در این پیش‌نویس نسبت به وخامت وضعیت حقوق بشری، به‌ویژه سرکوب زنان، ابراز نگرانی شده و درخواست شده است تا برای تشکیل یک حکومت فراگیر در افغانستان تلاش شود.

در یکی از گزارش‌های میدانی این سازمان، به وضعیت زنی افغان به‌نام نسرین اشاره شده است که پس از سال‌ها زندگی در پاکستان، همراه با شوهر معلول و دو دخترش به افغانستان بازگردانده شده است.

نسرین که در دهه ۱۳۷۰ خورشیدی به‌دلیل جنگ به پاکستان پناه برده بود، در یکی از روستاهای پنجاب با همسرش نانوایی کوچکی راه‌اندازی کرده و زندگی‌ ساخته بود. اما با افزایش فشارها بر مهاجران بدون مدرک، آنان بدون اطلاع قبلی و بدون امکان جمع‌آوری وسایل زندگی، به مرز تورخم انتقال داده شده و به افغانستان بازگردانده شدند.

نسرین که اکنون تنها نان‌آور خانواده است، با آینده‌ای پر از ابهام روبه‌روست. در افغانستان نه خویشاوندی دارد که به او تکیه کند، نه فرصت شغلی، و نه هیچ برنامه روشنی. او می‌گوید که بزرگ‌ترین نگرانی‌اش دخترانش هستند.

نسرین به سازمان بین‌المللی مهاجرت گفته است: «من همه‌چیز را از دست دادم. فقط توانستم شوهرم، فرزندانم و اندکی امید را با خود بیاورم. حالا در کشوری هستیم که نه سرپناه داریم، نه کار، نه آینده‌ای معلوم.»

او با نگرانی در مورد آینده دخترانش در افغانستان توضیح می‌دهد: «برای آن‌ها رویای زندگی بهتری داشتم. آن‌ها را به مکتب فرستادم. می‌خواستم باسواد بزرگ شوند. اما حالا آن رویا از بین رفته است.»

داستان نسرین تنها یکی از هزاران مورد مشابه است. هزاران خانواده افغان هر روز در حال بازگشت هستند، که بسیاری از آن‌ها را زنان سرپرست خانوار تشکیل می‌دهند و با چالش‌های جدی روبه‌رو هستند.

گزارش سازمان بین‌المللی مهاجرت نشان می‌دهد که شمار چشم‌گیری از بازگشت‌کنندگان را زنان، کودکان و خانواده‌هایی تشکیل می‌دهند که نه‌تنها از هرگونه پشتیبانی ساختاری محروم‌اند، بلکه با موانعی چون ممنوعیت کار، نبود دسترسی به آموزش، و کمبود خدمات صحی نیز روبه‌رو هستند.

سفارت ایران در کابل، در توییتی این اظهارات مسعود پزشکیان رئیس‌جمهور ایران را بازتاب داده و به عنوان بخشی از سیاست خارجی دولت ایران منتشر کرده است.

این موضع‌گیری رئیس‌جمهور ایران در حالی از سوی سفارت ایران در کابل بازتاب یافته که در هفته‌های اخیر، روند اخراج مهاجران افغان از ایران شدت گرفته و هزاران خانواده به‌گونه‌ی اجباری به افغانستان بازگردانده شده‌اند.

در مرز اسلام‌قلعه و گذرگاه میلک، گزارش‌هایی از ازدحام گسترده، نبود سرپناه، کمبود خدمات اولیه و حضور کودکان و زنان آسیب‌پذیر منتشر شده است. شماری از خانواده‌های اخراج شده افغان نیز گفته‌اند که با وجود داشتن مدارک اقامت یا در حال طی مراحل قانونی، از ایران اخراج شده‌اند.

با رسمیت‌شناسی اداره طالبان از سوی روسیه، محمد عمر داوودزی، وزیر داخله پیشین در برنامه «دیدگاه» افغانستان اینترنشنال به پرسش‌هایی درباره گام‌های بعدی و برنامه‌های آینده مخالفان طالبان پاسخ داد.

او گفت مجمع ملی برای نجات افغانستان «با حوصله‌مندی» برنامه‌های خود را برای «نجات کشور از اشغال» پیش می‌برد و در این مسیر از همراهی رهبران جوان برخوردار است.

آقای داوودزی در این گفت‌و‌گو از پاسخ به پرسشی درباره ارتباطات مجمع ملی برای نجات افغانستان با نمایندگان طالبان و چهره‌های نزدیک به این گروه خودداری کرد.

او دلیل رسمیت‌شناسی طالبان از سوی روسیه را مرتبط با اهداف ژئوپولیتیک و امنیتی دانست و گفت مسکو برای مهار تروریسم و قاچاق مواد مخدر و نیز حفظ منافع خود در برابر تحولات منطقه‌ای، این تصمیم را گرفته است.

عمر داوودزی گفت: «پای روسیه از کشورهای خاورمیانه از جمله عراق، لیبیا و سوریه قطع شده است و با ایران نیز مشکل دارد. روسیه در پاسخ به رسمیت‌شناسی رژیم احمد شرع در سوریه، طالبان را در افغانستان به رسمیت شناخت.»

وزیر داخله پیشین در پاسخ به این پرسش که رسمیت‌شناسی طالبان از سوی مسکو چه تغییری در زندگی مردم ایجاد خواهد کرد، گفت: «این اقدام برای طالبان خوب است و این گروه باید خوشحال باشد اما هیچ تغییری در وضعیت زندگی مردم افغانستان ایجاد نخواهد کرد.»

اخیرا مسکو پس از چهار سال، اداره طالبان را به رسمیت شناخت. این اقدام با واکنش تند مخالفان این گروه مواجه شد و جبهه‌های مخالف طالبان گفتند که مشروعیت سیاسی باید برخاسته از اراده مردم باشد.