علیامین گنداپور، وزیر اعلی خیبرپختونخوا اعلام کرد پاسپورتش در ماه می ۲۰۲۳ باطل شده و نمیتواند برای مذاکره با طالبان به افغانستان سفر کند. او گفت اگر عمران خان، رهبر زندانی حزب تحریک انصاف، دستور دهد وی حاضر است برای گفتوگو با طالبان بدون پاسپورت به افغانستان سفر کند.
علیامین گنداپور چهارشنبه، ۱۹ سنبله به خبرنگاران در پیشاور گفت که مقامات حکومت فدرال پاکستان پاسپورت او را به دلیل شورشهای نهم ماه می ۲۰۲۳ حزب تحریک انصاف مسدود کردهاند. او افزود که تلاش کرده پاسپورت خود را تمدید کند، اما مقامات از انجام این کار خودداری کردهاند.
وزیر اعلی خیبرپختونخوا گفت که میخواهد رسماً با مقامات طالبان درباره صلح و امنیت گفتوگو کند و هنوز در حال بررسی این امکان است.
وی تصریح کرد: «درخواستهای من برای ملاقات با رهبر حزب تحریک انصاف در زندان، رد میشود. آنها [مقامات] به من اجازه ملاقات با او را نمیدهند، اما بگذارید این پیام از طریق رسانهها به آقای خان برسد که اگر او دستور دهد، بدون ویزا به افغانستان خواهم رفت.»
آقای گنداپور خاطرنشان کرد که برگزاری مذاکرات در سطح ملی با مقامات طالبان افغانستان فراتر از اختیارات دولت ایالتی است.
عمران خان، رهبر زندانی حزب تحریک انصاف پاکستان چهارشنبه در پیامی به علیامین گنداپور، دستور داد که برای مذاکره مستقیم با طالبان به کابل سفر کند. رهبر تحریک انصاف فرمانده ارتش را به اجرای «سیاستهای کوتهاندیشانه» و تخریب تلاشهای صلحجویانه این حزب متهم کرد.
همزمان با این دستور عمران خان، یک دادگاه منطقهای در اسلامآباد حکم بازداشت علیامین گنداپور را به اتهام کشف سلاحهای غیرقانونی و مشروبات الکلی صادر کرد. قاضی به مسئولان امنیتی دستور داد که گنداپور را بازداشت و در ۱۷ سپتامبر در برابر دادگاه حاضر کنند.
بیشتر بخوانید: عمران خان از زندان میخواهد با طالبان مذاکره کند
علیامین گنداپور از معدود مقامات حزب تحریک انصاف است که تاکنون سمت خود را در دولت فدرال پاکستان حفظ کرده است. بسیاری مقامات این حزب توسط دولت پاکستان در پروندههای مختلف بازداشت و زندانی شدهاند.
او اخیر خواستار مذاکره مستقیم با طالبان افغان شده بود، اما مقامات حکومت پاکستان با درخواست علیامین گنداپور مخالفت کردند و گفتند که گفتوگو با افغانستان در حوزه صلاحیت ایالت خیبرپختونخوا نیست و روابط خارجی پاکستان بهطور انحصاری در اختیار دولت مرکزی است.
عمران خان روابط نزدیکی با طالبان افغان دارد و خواستار حل مسائل از راه گفتوگو با این گروه بوده است. او باری حملات حکومت پاکستان به پایگاههای نظامی تیتیپی در خاک افغانستان را «احمقانه» توصیف کرده بود.
قرار است بستگان نزدیک به حدود سه هزار کشتهشده، همراه با مقامها و سیاستمداران، روز پنجشنبه در نیویارک، پنتاگون و شنکسویل ایالت پنسیلوانیا در مراسم یادبود این حملات شرکت کنند.
برخی دیگر نیز گردهماییهای کوچکتری در مناطق مختلف برگزار کرده میکنند.
جیمز لینچ، که پدرش رابرت لینچ را در حمله به مرکز تجارت جهانی از دست داد، گفت: «فکر نمیکنم غم هیچوقت از بین برود. پیدا کردن شادی در دل این غم، بخش بزرگی از رشد من بوده است.»
در منهتن نیز مراسمی با حضور جیدی ونس، معاون دونالد ترامپ و همسرش برنامهریزی شده است. در این مراسم، دقایقی سکوت نیز در همان ساعتی که هواپیماهای ربودهشده به برجهای دوقلوی مرکز تجارت جهانی برخورد کردند، رعایت خواهد شد.
در پنتاگون نیز یادبودی برای ۱۸۴ نظامی و غیرنظامی که بر اثر برخورد یکی از هواپیماهای ربودهشده جان خود را از دست دادند، برگزار میشود.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور امریکا و ملانیا ترامپ، بانوی نخست این کشور در این مراسم حضور خواهند داشت و سپس به برانکس خواهند رفت تا بازی بیسبال میان تیمهای «نیویارک یانکیز» و «دیترویت تایگرز» را تماشا کنند.
با این حال، برخی برنامههای یادبود آغاز شده و در حال اجرا هستند. نمایندگیهای دیپلوماتیک ایالات متحده در کشورهای مختلف نیز با برگزاری مراسمی، بیرق ایالات متحده را نیمه برافراشتند.
سفارت ایالات متحده در استرالیا نوشت: «امروز و هر روز، ما یاد و خاطره جانباختگان یازدهم سپتامبر را گرامی میداریم و تعهدمان به صلح، اتحاد و ارزشهایی که ملتها را به هم پیوند میدهند، تجدید میکنیم.»
سفارت ایالات متحده در نیوزیلند نیز اعلام کرد که در شهر کرایستچرچ، به همراه آتشنشانان، رهبران محلی و اعضای جامعه، مراسم یادبود یازدهم سپتامبر برگزار شده است.
مایکل دیکرسون، کاردار موقت ایالات متحده در رومانیا، نیز از برگزاری مراسم یادبود در بخارست خبر داد و نوشت: «یازدهم سپتامبر جان هزاران نفر را گرفت، اما شجاعت، قدرت و اتحاد فوقالعادهای را نیز آشکار کرد.»
در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، اعضای گروه تروریستی القاعده به برجهای دوقلوی منهتن در نیویارک، پنتاگون در ویرجینیا و یک میدان در پنسیلوانیا حمله کردند. در این حملات نزدیک به سه هزار نفر، از جمله شهروندان عادی، نیروهای آتشنشانی و پولیس، جان خود را از دست دادند.
در پی این حملات، ایالات متحده به رژیم طالبان که به رهبران القاعده پناه داده بود، حمله کرد و اداره طالبان را سرنگون کرد.
در این گزارش آمده است که از سال ۲۰۲۱ به اینسو، دسترسی زنان بازگشتکننده به خدمات اساسی کاهش یافته است.
بر پایه دادهها، ۲۱ درصد زنان عودتکننده در دسترسی به آب مشکل دارند، در حالیکه این رقم در میان زنان غیرعودتکننده ۱۴ درصد است. همچنان ۲۲ درصد در دسترسی به بهداشت عمومی و ۲۸ درصد در خدمات حقوقی با مانع روبهرو اند.
کمیساریای عالی سازمان ملل میگوید زنان عودتکننده بیشتر در انزوا قرار دارند و فشارهای روانی بالاتری را تجربه میکنند. تنها ۱۹ درصد آنان روزانه با زنان دیگر در تماس اند و ۴۰ درصد وضعیت روانی خود را «بسیار بد» توصیف کردهاند.
وضعیت بحرانی زنان سرپرست خانواده
در این گزارش تأکید شده است که کار در خانوارهای زنسرپرست سنگینتر است. ۶۱ درصد این خانوادهها گفتهاند ساعتهای طولانی کار میکنند که به رفاهشان آسیب میزند. میزان ناامنی غذایی در این خانوارها نیز بالاتر از خانوادههای مردسرپرست گزارش شده است.
به گزارش سازمان ملل، نبود اسناد هویتی یکی از بزرگترین موانع ادغام زنان عودتکننده است. دو خانوار از هر سه خانوار گفتهاند اعضایشان سند ملکی یا مدنی ندارند. شرط همراهی محرم و ناآگاهی از روندهای اداری از موانع اصلی برای گرفتن تذکره عنوان شده است.
این گزارش همچنین نشان میدهد که زنان در ساختارهای محلی حضور ناچیزی دارند و بیشتر تصمیمها در دست مردان است. خانوادههای عودتکننده نسبت به جامعه میزبان بیشتر از تهدید، محرومیت از خدمات و تبعیض شکایت کردهاند.
کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان هشدار داده است که بسیاری از موارد خشونت خانگی و ازدواج اجباری در افغانستان گزارش نمیشود و زنان بهجای محاکم و پولیس، بیشتر به بزرگان محل یا خویشاوندان مراجعه میکنند.
دخترانی که اجازه درس خواندن دارند، ترک تحصیل میکنند
در بخش دیگری از گزارش آمده است که دسترسی دختران به مکتب بهطور محسوس کاهش یافته است. ازدحام مکاتب، دوری راه و ازدواج زودهنگام از دلایل اصلی ترک آموزش برای دختران خوانده شده است. در افغانستان زیر تسلط طالبان دختران اجازه دارند تنها از صنف اول تا ششم درس بخوانند.
کمیساریای عالی سازمان ملل گفته است که برای عبور از این مشکلات باید با شوراهای محلی و رهبران مذهبی کار شود، آگاهی و ارجاع خدمات تقویت گردد، شبکههای روابط ایجاد شود، خدمات حقوقی زنمحور و کمکهای نقدی در دسترس قرار گیرد، حمایتهای روانی گسترش یابد و زمینههای معیشتی با همکاری سکتور خصوصی فراهم شود.
بسیاری از نهادهای بینالمللی طالبان را عامل اصلی این وضعیت میدانند و تأکید کردهاند که محدودیتهای سختگیرانه این گروه بر آموزش، کار و آزادی رفتوآمد زنان، زندگی روزمره آنان را فلج کرده است.
در بسیاری از این گزارشها یادآوری شده است که افغانستان در حال حاضر یکی از بدترین کشورهای دنیا برای زنان شناخته میشود و حقوق ابتدایی نیمی از جمعیت کشور بهطور سازمانیافته نقض میگردد.
