دو منبع به خبرگزاری رویترز گفتند که ایالات متحده نخستین بسته کمک تسلیحاتی به اوکراین را تایید کرده که هزینه آن از سوی کشورهای ناتو پرداخت میشود. به گفته منابع، این محمولهها بهزودی در چارچوب توافق مالی جدید به اوکراین ارسال خواهند شد.
براساس سازوکار جدید که برای اولین بار اجرا میشود، اوکراین با استفاده از منابع مالی کشورهای عضو ناتو، سلاحهایی از امریکا دریافت خواهد کرد.
به گفته منبع، البریج کولبی، معاون وزیر دفاع امریکا در امور سیاستگذاری دو محموله ۵۰۰ میلیون دالری را طبق این سازوکار تحت عنوان «فهرست اولویتهای مورد نیاز اوکراین» تایید کرده است.
قرار است براساس این همکاری، تجهیزات نظامی تا سقف ۱۰ میلیارد دالر به اوکراین کمک شود.
این اقدام در حالی انجام میشود که دونالد ترامپ، رئیسجمهور امریکا، تلاشهایی را برای پایان جنگ اوکراین از طریق مذاکره آغاز کرده است.
منابع از فاش کردن فهرست کشورهای اروپایی که تسلیحات جدید را به اوکراین خریدهاند، خودداری کردند.
با این حال، منابع گفتند که این تجهیزات شامل سامانههای پدافند هوایی نیز هست که اوکراین با توجه به افزایش چشمگیر حملات پهپادی روسیه، به آنها نیاز فوری دارد.
سازمان حقوق بشر ایران سهشنبه ۲۵ سنبله اعلام کرد که آمارهای ثبتشده در این نهاد مدنی نشان میدهند که از روز ۲۶ سنبله ۱۴۰۱ تا امروز، دستکم ۲۹۱۰ زندانی، از جمله ۸۳ زن، در ایران اعدام شدهاند.
این سازمان حقوق بشری با توصیف اعدامها پس از کشته شدن مهسا ژینا امینی در بازداشت گشت ارشاد، آنها را تلاش «برای هراسافکنی در میان جامعه» دانست و افزود: «در میان اعدامشدگان، ۳۷ زندانی سیاسی و عقیدتی، ۱۴ معترض (۱۲ تن از آنان در ارتباط با اعتراضات زن، زندگی، آزادی دستگیر شده بودند) و چهار کودکمجرم قرار داشتند.»
سرکوب اعتراضات گسترده مردم ایران در سال ۱۴۰۱ که به جنبش «زن، زندگی، آزادی» شهرت یافته، از سوی سازمانهای حقوق بشر، گزارشگران سازمان ملل متحد، و همچنین شماری از کشورهای جهان مانند امریکا محکوم شده است.
وزارت امور خارجه امریکا دوشنبه ۲۴ سنبله با انتشار یادداشتی به مناسبت «سومین سالگرد قتل فجیع مهسا (ژینا) امینی»، یاد او را گرامی داشت و تاکید کرد که نام مهسا هرگز فراموش نخواهد شد و قتل او، همراه با بسیاری دیگر، کیفرخواستی قاطع درباره جنایات جمهوری اسلامی علیه بشریت است.
بر اساس گزارش سازمان حقوق بشر ایران، بیش از نیمی از اعدامشدگان، متهمان جرایم مرتبط با مواد مخدر بودهاند که از «ضعیفترین گروههای جامعه» محسوب میشوند.
سازمان حقوق بشر ایران اضافه کرد: «گروههای اتنیکی مانند بلوچها نسبتبه درصد جمعیتشان در کل کشور، در اعدامهای مواد مخدر قربانیان اصلی بودهاند.»
محمود امیریمقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران، در اینباره گفت: «با اینکه اکثر قربانیان ماشین اعدام حکومت را متهمان جرایم غیرسیاسی تشکیل میدهند، هدف از این اعدامها سرکوب سیاسی و ارعاب جامعه برای پیشگیری از اعتراضات است.»
او با اشاره به این موضوع که «رهبر جمهوری اسلامی میداند که اعتراضات سراسری آینده میتواند به سقوط حکومت او بینجامد»، تاکید کرد: «با توجه به اینکه اکثر محکومان به اعدام مورد شکنجه و بدرفتاری قرار میگیرند و از دادرسی عادلانه برخوردار نیستند، اعدام نزدیک به سههزار تن بدون دادرسی عادلانه و با هدف ایجاد وحشت عمومی باید در کمیته حقیقتیاب سازمان ملل متحد بهعنوان مصداق جنایت علیه بشریت مورد بررسی قرار گیرد.»
سازمان حقوق بشر ایران همچنین نوشت: «هرچند اکثر اعدامشدگان متهمان جرایم عمومی هستند، جمهوری اسلامی نشان داده است که برای گسترش ارعاب در جامعه، دست به اعدام آسیبپذیرترین شهروندان میزند تا هزینه سیاسی کمتری برای اعدامهایش بپردازد.»
این نهاد حقوق بشری در ادامه «توجه مردم ایران و جامعه جهانی به مسئله اعدام و بالابردن هزینه سیاسی اعدامها برای حکومت» را ضروری دانست.
این سازمان در بخشی از در گزارش خود با اشاره به گذشت سه سال از کشته شدن ژینا مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد جمهوری اسلامی و آغاز «یکی از بزرگترین اعتراضات سراسری ایرانیان علیه نظام جمهوری اسلامی» نوشت که در این اعتراضات، نه تنها دستکم ۵۵۱ تن، از جمله ۶۸ کودک،کشته شدند، بلکه با شلیک هدفمند به چشمهای معترضان، بسیاری نیز نابینا شدند.
بررسی آماری سازمان حقوق بشر ایران درباره آسیبدیدگان از ناحیه چشم در جریان سرکوب اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱، و مقایسه آن با فهرست کشتهشدگان، نشان میدهد که «شلیک نیروهای سرکوبگر به صورت و چشم زنان، با تقریب بسیار بالایی، سیستماتیک و هدفمند» بوده است.
در این گزارش همچنین به حمله نیروهای جمهوری اسلامی به تجمع هشتم میزان ۱۴۰۱ اشاره شده و آمده است: «نیروهای سرکوب در زاهدان طی چند ساعت با شلیک مستقیم سلاحهای جنگی همچون مسلسل و تیربار بهسوی مردمی که پس از نماز جمعه در حال شکل دادن یک تجمع اعتراضی بودند، دستکم ۱۰۴ تن، از جمله ۱۴ کودک و ۴ زن را کشتند.»
روز هشتم مهر به «جمعه خونین زاهدان» نامیده شده است.
دادستانهای ایالت یوتا در امریکا، تایلر رابینسون، جوان ۲۲ ساله را که مظنون به شلیک مرگبار به چارلی کرک، فعال راستگرای نزدیک به دونالد ترامپ است، به «قتل عمد» متهم و اعلام کردند در صورت محکومیت، برای او درخواست مجازات اعدام خواهند کرد.
جفری گری، دادستان شهرستان یوتا، سهشنبه ۲۴ سنبله در یک نشست خبری گفت که دفتر او هفت اتهام علیه رابینسون مطرح کرده است. این اتهامات شامل قتل عمد با شرایط مشدد [قتل با شرایط سنگین]، ممانعت از اجرای عدالت بهدلیل معدوم کردن شواهد، ارتکاب جرم خشونتآمیز در حضور کودک و همچنین تلاش برای دستکاری شاهدان با درخواست از هماتاقیاش برای حذف پیامهاست.
دادستان تاکید کرد که انگیزه سیاسی متهم و حضور کودکان در صحنه قتل، «عوامل مشدد» این پرونده به شمار میروند. او اضافه کرد تصمیم به درخواست حکم اعدام «مستقل و صرفاً بر اساس شواهد و ماهیت جنایت» اتخاذ شده است.
اسناد دادگاه که سهشنبه منتشر شد نشان میدهد رابینسون در پیامکهایی به هماتاقی و شریک عاطفیاش اعتراف کرده حمله را بیش از یک هفته پیش از وقوع برنامهریزی کرده است.
دادستانها همچنین به پیامهایی اشاره کردند که او برای دوستانش در پلتفرم دیسکورد ارسال کرده و عملا مسئولیت تیراندازی را پذیرفته است. او نوشته: «دیروز در دانشگاه یوتا ولی من بودم. بابت همه اینها متاسفم.»
در پیامکی دیگر، رابینسون نوشته بود: «فرصت داشتم چارلی کرک را از بین ببرم و این کار را کردم.»
به گفته دادستانها، او افزوده بود: «از نفرت او به ستوه آمده بودم؛ بعضی نفرتها قابل مذاکره نیست.»
دادستانها اعلام کردند مظنون از پشتبام یک ساختمان در دانشگاه «یوتا ولی» در شهر اورم، حدود ۶۵ کیلومتری جنوب «سالتلیکسیتی»، شلیک کرده است. گلوله گردن کرک را هنگام سخنرانی او در برابر سههزار نفر شکافت و موجب مرگ فوری او شد.
پس از حادثه، رابینسون بیش از ۳۰ ساعت متواری بود تا آنکه با فشار والدینش و یک دوست خانوادگی که افسر بازنشسته کلانتری بود، تصمیم گرفت خود را تسلیم کند. او پیشتر در پیامهایی از هماتاقیاش خواسته بود پیامکهای مربوط به قتل را پاک کند و با پولیس یا رسانهها همکاری نداشته باشد.
دادستانها افزودند شواهد ژنتیکی به دست آمده از ماشه اسلحهای که بهعنوان سلاح قتل معرفی شده، به رابینسون مرتبط است. افبیآی اعلام کرده دیانای رابینسون روی حولهای که به دور سلاح قتل پیچیده شده بود و روی پیچگوشتیای که در محل پیدا شد، یافت شده است.
این سلاح پس از قتل در نزدیکی دانشگاه «یوتا ولی» کشف شد.او در پیامهایش نیز نوشته بود که اسلحه را در میان بوتهها رها کرده و نگران بوده اثر انگشتش کشف شود.
هماتاقی او که در اسناد هویتش ذکر نشده، اکنون با مقامات همکاری میکند. به گفته دادستانها، رابطه شخصی رابینسون با این فرد و اختلافات سیاسی او با خانوادهاش، از جمله پدرش، بخشی از زمینههای مطرحشده در پرونده است.
قتل چارلی کرک، که تصاویر آن در شبکههای اجتماعی منتشر شد، موجی از محکومیت خشونت سیاسی در امریکا ایجاد کرده است. این فعال ۳۱ ساله، بنیانگذار و رهبر جنبش دانشجویی «ترنینگ پوینت یواسای» و از متحدان نزدیک دونالد ترامپ بود.
مقامهای یوتا میگویند قتل کرک نهتنها جامعه امریکا را شوکه کرده، بلکه نگرانیها درباره افزایش خشونتهای سیاسی را تقویت کرده است. بر اساس نظرسنجی اخیر رویترز/ایپسوس، حدود دوسوم امریکاییها معتقدند ادبیات تند در فضای سیاسی، زمینهساز چنین خشونتهایی است.
رئیسجمهور امریکا از روزنامه نیویارکتایمز و چهار روزنامهنگار آن به دلیل افترا شکایت کرد. دونالد ترامپ در این شکایت خواهان دریافت غرامت به ارزش ۱۵ میلیارد دالر شد. مطالب مورد شکایت شامل یک کتاب و سه مقاله است که دو ماه پیش از انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۴ در امریکا منتشر شدند.
ترامپ روز دوشنبه ۲۴ سنبله، شکاتش را در دادگاهی در ایالت فلوریدا ثبت کرد.
او در یک پست در شبکه اجتماعی تروث سوشیال، نیویارک تایمز را «یکی از بدترین و فاسدترین روزنامهها در تاریخ کشور» خواند و آن را ابزار تبلیغاتی دموکراتها توصیف کرد.
رئیسجمهور امریکا گفت این مقالههای نیویارکتایمز افتراآمیز، خصمانه و نادرست بودند و با هدف خراب کردن شانس گزینشش در انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۴ منتشر شده بود.
یکی از این مقالهها ترامپ را نامناسب برای تصدی سمت ریاستجمهوری دانسته بود.
کتاب هم در سال ۲۰۲۴ منتشر شده بود که عنوان آن این است: « برنده بدشانس؛ چگونه ترامپ ثروت پدرش را بر باد داد و توهم موفقیت فروخت».
نیویارک تایمز این شکایت ترامپ را بیاساس خواند و آن را «تلاشی برای دلسرد کردن از روزنامهنگاری مستقل» دانست. چارلی اشتاتلندر، سخنگوی این روزنامه، گفت: «نیویارکتایمز با این تاکتیکهای تهدیدآمیز متوقف نخواهد شد.»
این شکایت در ادامه درگیریهای حقوقی دونالد ترامپ با رسانههای لیبرال است. او پیشتر علیه شبکههای خبری ایبیسی و سیبیاس اقامه دعوا کرده بود که با پرداخت پول به ترامپ در خارج از دادگاه حلوفصل شدند.
همچنین، پس از آنکه روزنامه والاستریت ژورنال مقالهای درباره روابط ترامپ با جفری اپستین، محکوم به تجاوز جنسی، منتشر کرد، او علیه این روزنامه نیز شکایت کرد.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور امریکا، همراه با همسرش ملانیا، سهشنبهشب وارد بریتانیا شدند. کییر استارمر، نخست وزیر بریتانیا امیدوار است که در این سفر با امضای موافقتنامههای تجاری و سرمایهگذاری، «روابط ویژه و تاریخی» دو کشور تجدید و تقویت شود.
وزیران خزانهداری و مالیه دو کشور، قبل از ورود ترامپ به لندن اعلام کردند که یک کارگروه مشترک برای تقویت روابط کاری موسسات بزرگ مالی دو کشور تشکیل دادند.
دونالد ترامپ، روز چهارشنبه از سوی چارلز سوم، پادشاه بریتانیا در کاخ وینزر با شلیک توپ، پرواز هواپیمای نظامی و ضیافت رسمی مورد استقبال سلطنتی قرار خواهد گرفت.
سخنگوی نخستوزیر بریتانیا این سفر ترامپ را «فرصتی تاریخی» توصیف کرد که به گفته او، «در زمانی خیلی مهم برای ثبات و امنیت جهانی» رخ میدهد.
او به خبرنگاران گفت: «ما در حالی که وارد عصری جدیدی از رابطه عمیق و بینظیر با امریکا میشویم، نخستوزیر درباره چالشهایی که هر دو کشور با آن مواجهاند و همچنین فرصتهای همکاری، با همتای خود گفتوگو خواهد کرد.»
کییر استارمر در این سفر تلاش دارد که بریتانیا را به عنوان مقصد جذاب سرمایهگذاری برای شرکتهای امریکایی معرفی کند و در حوزههای مالی، فناوری و انرژی میان دو کشور همسویی ایجاد کند تا به رشد اقتصادی بریتانیا شتابی بیشتر بخشد.
در این سفر، مدیر عاملهای انویدیا و اوپن ایآی، دو شرکت بزرگ و پیشتاز در حوزه تولید تراشه و هوش مصنوعی حضور خواهند داشت و انتظار میرود که قراردادهایی به ارزش میلیاردها دالر اعلام شود.
شرکت مایکروسافت اعلام کرد که ۳۰ میلیارد دالر در چهارسال آینده در بریتانیا سرمایهگذاری خواهد کرد. همچنین، گوگل گفته است که حدود هفت میلیارد دالر، عمدتاً در یک مرکز دادهها در نزدیک لندن، برای ارائه خدمات هوش مصنوعی سرمایه گذاری میکند.
کییر استارمر روز پنجشنبه میزبان ترامپ خواهد بود و بر اساس گزارشها قرار است درباره سرمایهگذاری، تعرفهها، جنگ اوکراین و وضعیت غزه گفتوگو کنند.
رابرت ردفورد، بازیگر پرآوازه هالیوود و کارگردان برنده اسکار در سن ۸۹ سالگی درگذشت. او با نقشآفرینی در فیلمهای ماندگاری چون بوچ کسیدی و ساندنس کید، نیش و همه مردان رئیسجمهور به شهرت جهانی رسید و بعدها با تاسیس جشنواره ساندنس نقش مهمی در تقویت سینمای مستقل ایفا کرد.
او روز سه شنبه در خانهاش در ایالت یوتا در خواب درگذشت.
ردفورد در دهه ۱۹۷۰ یکی از ستارههای شناختهشده دوران «موج نو هالیوود» بود و توانست میان سینمای جریان اصلی و آثار نوگرایانه پلی بزند.
او سپس به کارگردانی روی آورد و برای فیلم مردم عادی (Ordinary People) در سال ۱۹۸۱ جایزه اسکار بهترین کارگردانی را دریافت کرد.
او همچنین بنیانگذار «موسسه و جشنواره ساندنس» بود که بعدها به سکوی پرتاب بسیاری از فیلمسازان مستقل تبدیل شد و آثاری چون سگهای انباری، پروژه جادوگر بلر در آن معرفی شدند.
ردفورد متولد ۱۹۳۶ در لسآنجلس بود. او پس از تحصیل بازیگری در آکادمی هنرهای نمایشی امریکا، ابتدا در تلویزیون و تئاتر ظاهر شد و در دهه ۶۰ با نقشآفرینی در نمایش پا برهنه در پارک نیل سایمون و سپس نسخه سینمایی آن در کنار جین فوندا به شهرت رسید.
موفقیت بزرگش با فیلم وسترن بوچ کسیدی و ساندنس کید (۱۹۶۹) رقم خورد؛ اثری که او را در کنار پل نیومن به یکی از محبوبترین زوجهای تاریخ سینما بدل کرد.
در دهه ۱۹۷۰ ردفورد با آثاری چون جرمایا جانسون، راهی که بودیم (در کنار باربرا استرایسند)، نیش، گتسبی بزرگ و همه مردان رئیسجمهور جایگاهش را در بالاترین سطح هالیوود تثبیت کرد.
او علاوه بر سینما، به عنوان یکی از چهرههای لیبرال هالیوود شناخته میشد و در موضوعات محیط زیستی فعالیت داشت، از جمله بهعنوان عضو شورای منابع طبیعی و منتقد پروژه خط لوله «کیاستون اکسال» بود.
در دهههای بعد، ردفورد در فیلمهای متنوعی از جمله آفریقا از آن ماست (۱۹۸۵) در کنار مریل استریپ، پیشنهاد بیشرمانه (۱۹۹۳)، کوییز شو و نجواگر اسبها ایفای نقش یا کارگردانی کرد.
او همچنین در سالهای اخیر با فیلمهای همه چیز از دست رفته (۲۰۱۳) و حضور در دنیای سینمایی مارول در نقش «الکساندر پیرس» بار دیگر توجه نسل جوانتر را جلب کرد. آخرین نقش اصلیاش در فیلم پیرمرد و تفنگ (۲۰۱۸) بود.
ردفورد در طول عمر هنریاش جوایز متعددی دریافت کرد؛ از جمله اسکار افتخاری در سال ۲۰۰۲، شیر طلایی افتخاری جشنواره ونیز در ۲۰۱۷، مدال آزادی ریاستجمهوری امریکا در ۲۰۱۶ و نشان لژیون دونور فرانسه.
او دو بار ازدواج کرد: نخست با لولا ون واگنن (۱۹۵۸ تا ۱۹۸۵) که چهار فرزند حاصل آن بود و سپس با هنرمند آلمانی سیبیل زاگارز در سال ۲۰۰۹.
