صندوق کودکان سازمان ملل (یونسیف) اعلام کرد که بیش از ۲ میلیون کودک از آموزش محروم اند و بیش از ۹۰ درصد کودکان دهساله در افغانستان قادر به خواندن متنهای ساده نیستند. به گفته این سازمان، شاگردان «مکتب میروند اما چیزی یاد نمیگیرند.»
یونسیف این وضعیت را پیامد سیاستهای ضعیف و محدودکننده طالبان در نظام آموزشی دانسته است.
صندوق کودکان سازمان ملل روز چهارشنبه در گزارشی مشترک با یونسکو اعلام کرد که بررسیهای آنها نشان میدهد که آموزش در مقطع متوسطه هم برای دختران و هم پسران دچار بحران است و آن را معضل عمیق «یاد نگرفتن در مکتب» توصیف کرده است.
این نهاد وابسته به سازمان ملل در بیانیهای گفت که محدودیتهای دستوپاگیر، سرمایهگذاری اندک طالبان در نظام آموزشی، دختران و پسران را از کسب مهارتهای لازم برای یادگیری و مشاغل آینده محروم کرده است.
در گزارش آمده است که «فقر یادگیری» در افغانستان به سطح بیسابقهای رسیده است.
کمبود شدید آموزگار، به ویژه در میان زنان، محدودیت منابع آموزشی، تغییرات مکرر در برنامه درسی، نظارت ضعیف و ضعف زیرساختها، کیفیت آموزش را به شدت تحت تاثیر قرار داده است.
بر بنیاد گزارش، تقریباً نیمی از مکاتب افغانستان فاقد آب آشامیدنی سالم، امکانات بهداشتی یا سیستم گرمایش هستند و بیش از هزار مکتب به دلیل تخریب ناشی از سالها جنگ و رویدادهای طبیعی غیر قابل استفاده مانده اند.
بخش آموزش افغانستان تحت فشار شدید بحرانهای انسانی قرار دارد. بر اساس این گزارش، در سال ۲۰۲۵ حدود ۸.۹ میلیون کودک، از جمله ۸۸۸ هزار کودک دارای معلولیت، به حمایتهای آموزشی اضطراری نیاز دارند.
در گزارش گفته شده است اخراج گسترده مهاجران از ایران و پاکستان از سال ۲۰۲۳، بیش از ۲.۷ میلیون نفر را به کشور بازگردانده که ۶۰ درصد آنها کودکان و جوانان هستند.
یونیسف و یونسکو از مقامات طالبان خواسته اند که ممنوعیت آموزش متوسطه و عالی دختران و زنان را فوراً لغو کنند. اگر این ممنوعیت ادامه پیدا کند، یونیسف پیشبینی کرده است که تا سال ۲۰۳۰، نزدیک به چهار میلیون دختر از آموزش متوسطه محروم خواهند شد که به گفته این سازمان این امر پیامدهای عمیقی برای آینده کشور خواهد داشت.
یونسکو نیز هشدار داده است که تعلیق آموزش عالی زنان میتواند تا سال ۲۰۶۶، خسارتی حدود ۹.۶ میلیارد دالر به اقتصاد افغانستان وارد کند، که معادل دو سوم تولید ناخالص داخلی کنونی کشور است.
وزارت خارجه طالبان اعلام کرد که آقای متقی در این سفر پنج روزه، با مقامهای هندی در مورد گسترش روابط سیاسی، اقتصادی، بازرگانی و روابط بین افغانستان و منطقه گفتوگو خواهد کرد.
هنوز مشخص نیست که وزیر خارجه طالبان با نرندرا مودی، نخستوزیر هند، دیدار خواهد کرد یا خیر.
برخی از سران طالبان به شمول امیرخان متقی تحت تحریم شورای امنیت سازمان ملل متحد قرار دارند و برای سفر به خارج از کشور، نیاز به مجوز شورا دارند. کشورهای میزبان مقامهای طالبان برای آنان مجوز سفر میگیرند.
پیش از این متقی به علت مخالفت امریکا، مجوز شورای امنیت را برای سفر به پاکستان و هند دریافت نکرد. گفته میشود که امریکا از رها نشدن شهروندانش از زندانهای طالبان ناراض بود.
در حالیکه مناسبات طالبان با پاکستان، دچار تنش و سردی شده، روابط این گروه با هند در ماههای اخیر بهتدریج رو به بهبود گذاشته است.
هند تاکنون حکومت طالبان را به رسمیت نشناخته، اما با گامهای محتاطانه از جمله دیدارها و گفتوگو میان مقامهای ارشد وزارتهای خارجه، روابط را با این گروه تحت حمایت پاکستان گرمتر کرده است.
برخی ناظران، سفر متقی به دهلی را در راستای رقابت هند با پاکستان برای احیای نفوذ در افغانستان تعبیر کرده اند. رنگین دادفر سپنتا، وزیر خارجه سابق از هند خواست که به گسترش روابط با افغانستان تحت حاکمیت طالبان از منظر رقابت با پاکستان نبیند.
آقای سپنتا باور دارد که هند به دنبال استفاده نیابتی از طالبان علیه پاکستان است و این رویکرد به تنش در افغانستان و منطقه میافزاید.
روابط افغانستان و هند در گذشته نزدیک و دوستانه بود، اما پس از خروج نیروهای امریکایی در اسد ۱۴۰۰ و بازگشت طالبان به قدرت، دهلی نو سفارت خود را در کابل بست.
یک سال بعد، هند شماری از کارمندان خود را به سفارتش در کابل فرستاد که به امور بازرگانی، کمکهای پزشکی و بشردوستانه رسیدگی میکنند.
سفر امیرخان متقی به هند بیانگر تلاش طالبان برای گسترش تعامل با قدرتهای منطقهای در راستای تقویت روابط اقتصادی و در نهایت کسب شناسایی دیپلوماتیک است.
کشورهای منطقه با این که روابط خود را با طالبان گسترش داده اند اما از شناسایی این گروه خودداری ورزیده اند. مخالفت امریکا، تحریمهای سنگین سازمان ملل و قرار گرفتن طالبان در فهرست سازمانهای تروریستی مانع عادی شدن روابط کشورها با حکومت طالبان شده است.
