در دومین روز از جلسات دادگاه مردمی برای زنان افغانستان در مادرید، متن شهادت زنی به نام «سحر» از ولایت خوست خوانده شد؛ زنی ورزشکار اما دارای معلولیت که گفت پس از بازگشت طالبان به قدرت، آرزوهایش برای حضور در رقابتهای بینالمللی و افتخارآفرینی برای کشور از میان رفت.
این گفت که حدود دوازده سال پیش در نتیجه یک حمله انتحاری معلول شد و از آن زمان با ویلچر زندگی میکند.
او گفت: «سالها تمرین کردم تا قهرمان شوم و مدالهای زیادی گرفتم. همیشه آرزو داشتم در مسابقات بینالمللی شرکت کنم، اما با آمدن طالبان همه چیز از هم پاشید.»
وی تاکید کرد که پس از تسلط طالبان، از سوی مسئولان ورزشی هشدار دریافت کرد که پاسپورت خود را از کمیته المپیک پس بگیرد، زیرا احتمال داشت طالبان بهدلیل فعالیتهای گذشته او وی را بازخواست کنند. سحر افزود: «با آمدن طالبان تمام تلاشها و آرزوهایم نابود شد. حتی به لباس من ایراد گرفتند. من با ویلچر حرکت میکنم و نمیتوانم لباس بلند بپوشم، اما طالبان گفتند لباست کوتاه است.»
این شاهد وضعیت زنان دارای معلولیت در افغانستان را «بسیار دشوار و ناامیدکننده» توصیف کرد و گفت: «اکنون نه برنامه ورزشی وجود دارد، نه تحصیل و نه تفریح. ما حتی از رفتن نزد پزشک محروم شدهایم. رانندههای تاکسی هم ما را سوار نمیکنند، چون زنان بیمحرم اجازه سفر تنهایی را ندارند.»
سحر در پایان گفت که با وجود تمام این محدودیتها، هنوز باور دارد که روزی صدایش شنیده خواهد شد.
