تیم ملی کریکت بانوان هندوستان با پیروزی مقابل افریقای جنوبی، تاریخساز شد و برای نخستینبار جام جهانی کریکت را فتح کرد. در دیداری که شام روز یکشنبه برگزار شد، بانوان هندی با تفاوت ۵۲ دوش، رقیب قدرتمند خود را شکست دادند و قهرمانی را جشن گرفتند.
درخشش شفالی ورما با ۸۷ دوش و دیپتی شرما با ۵۸ دوش در توپزنی، نقش تعیینکننده در پیروزی هند داشت. دیپتی شرما در بخش توپاندازی نیز نمایش خیرهکنندهای ارائه داد و با گرفتن پنج ویکت، لقب ستاره میدان را بهدست آورد.
در بخش نخست بازی، تیم هند در پنجاه آور با از دست دادن هفت بازیکن، توانست مجموع ۲۹۸ دوش به ثبت برساند. خط بیت این تیم با ترکیب متوازن و بازی حسابشده، پایه پیروزی را از همان آغاز گذاشت.
در پاسخ، افریقای جنوبی در وقت دوم تلاش زیادی برای بازگشت به بازی کرد؛ اما در آور چهلوششم، تمام بازیکنانش خود را از دست داد و تنها ۲۴۶ دوش بهدست آورد و نتوانست مانع قهرمانی هندوستان شود.
با این قهرمانی، هند به جمع کشورهای بزرگ کریکت جهان شامل آسترالیا، انگلستان و نیوزیلند پیوست؛ کشورهایی که تا کنون توانستهاند جام جهانی کریکت بانوان را بهدست آورند.
لیورپول در لیگ قهرمانان اروپا میزبان لیورپول است و با منچسترسیتی در هفته یازدهم لیگ برتر انگلستان بازی میکند.
دیدار لیورپول و استون ویلا در چارچوب هفته دهم لیگ برتر در ورزشگاه آنفیلد برگزار شد. گلهای پیروزی سرخپوشان را محمد صلاح در دقیقه (۱+۴۵) و رایان خرافنبرخ در دقیقهی (۵۸) بهثمر رساندند.
این گل، دوصدوپنجاهمین گل محمد صلاح در رقابتهای لیگ برتر انگلستان بود؛ دستاوردی بزرگ برای ستاره مصری که همچنان یکی از ارکان اصلی موفقیتهای لیورپول بهشمار میرود.
در این دیدار، کیلیان امباپه با زدن دو گل نقش مهمی در پیروزی تیمش داشت و جود بلینگام و کارراس نیز هر کدام یکبار دروازه حریف را گشودند. با این پیروزی، رئال مادرید با یک بازی بیشتر فاصله امتیازی خود با بارسلونا را به هشت امتیاز افزایش داد و جایگاهش را در صدر جدول محکمتر ساخت.
تیم والنسیا که در آخرین حضورش در برنابئو موفق به شکست رئال مادرید شده بود، اینبار با چهار گل مغلوب شد. این دیدار در چارچوب هفته یازدهم رقابتهای لالیگا برگزار شد.
در بسیاری از شهرهای افغانستان، مردم بهصورت خودجوش با آتشبازی، کارناوالهای شادی و پخش شیرینی، این افتخار ملی را جشن گرفتند. فضای مجازی نیز از پیامهای تبریک، ویدیوها و تصاویر جشن مردم لبریز شد و همه با افتخار از تیم «شیران خراسان» یاد کردند.
سهیلا همراز، یکی از مخاطبان افغانستان اینترنشنال نوشته است: «از کابل تا مزار، از قندهار تا بدخشان، از فاریاب تا بامیان، ماه همه پیروز شدیم.»
سرور جعفری، دیگر مخاطب، نیز چنین نوشته است: «بهتر است این بخش ماجرا هم گفته شود؛ کارشناسان ایرانی در رسانههایشان به مردم افغانستان توهین کردند، کادر فنی و بازیکنان ایران در جریان بازی رفتارهای غیر ورزشی و غیر حرفهای داشتند. آیا این همان تمدن بزرگی است که از آن سخن زده میشود؟»
از زمان قهرمانی تیم ملی فوتبال افغانستان در مسابقات جنوب آسیا در سال ۲۰۱۳، چنین شور و همبستگی گستردهای در پی یک موفقیت ورزشی دیده نشده بود. یکی از کاربران نیز با نگاهی شاعرانه نوشته است: «حالا تاریخ ما شد پنجهزار و یک سال»؛ کنایهای از آغاز فصل تازهای در تاریخ غرورآفرین کشور.
در میان انبوه پیامها، بسیاری از مردم و هواداران ورزش، بر اتحاد ملی و همدلی تأکید کرده و گفتهاند که اگر اقوام مختلف افغانستان در کنار هم باشند، هیچ مانعی نمیتواند در برابر موفقیتهای آنان بایستد، بهویژه در میدانهای ورزشی که نماد همبستگی و اراده جمعی است.
واکنش مردم نسبت به پیروزی شاگردان بهروز جعفری، در شرایطی که فشارها، جنگ روانی و جوسازی حریفان وجود داشت، نشان داد که ورزش تا چه اندازه میتواند منبع امید، انرژی و وحدت ملی باشد. این قهرمانی، لحظهای نادر از شادی و همصدایی را به افغانستان آورد، لحظهای که نگاه همه به یک نقطه دوخته شد: پرچم افغانستان بر فراز آسیا.
