برنامه جهانی غذا هشدار داده است که هم اکنون افغانستان با یکی از شدیدترین بحرانهای گرسنگی در سطح جهان مواجه است و دامنه آن در فصل زمستان عمیقتر خواهد شد. این سازمان تصریح کرده است که افغانستان از منظر سوءتغذیه حاد کودکان در جایگاه چهارم در سطح جهان قرار دارد.
برنامه جهانی غذا روز سهشنبه، ۴ قوس هشدار داد که گرسنگی در افغانستان به سرعت در حال گسترش است و در آستانه فصل زمستان، سوءتغذیه در میان زنان و کودکان بیش از پیش افزایش خواهد یافت.
برنامه جهانی غذا پیش از این در ۲۸ سنبله اعلام کرده بود که نزدیک به ۵ میلیون مادر و کودک در افغانستان دچار سوءتغذیهاند و هر ۱۰ ثانیه یک کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه میشود.
بسیاری از خانوادهها دیگر از داشتن غذای روزانه خود مطمئن نیستند؛ کودکان مبتلا به سوءتغذیه اند و مادران در خانه خود چیزی برای خوراک فرزندانشان نمییابند؛ «نیازها گسترده است، اما منابع برنامه جهانی غذا در حال کاهش است.»
در حاکمیت طالبان حدود ۵ میلیون مادر و کودک دچار سوءتغذیهاند
برنامه جهانی غذا بهطور ویژه از ناامنی غذایی شدید در ولایت هلمند یاد کرده است که بسیاری از خانوادهها مجبورند تصمیم بگیرند چه کسی آن روز غذا بخورد.
این سازمان پیشتر گفت که یک دلیل عمده گسترش گرسنگی، کاهش ۴۰ درصدی بودجه کمکهای غذایی است، به طوری که میانگین تعداد افرادی که قبل از اکتوبر ۲۰۲۵ برای دریافت کمک در نظر گرفته شده بودند، از ۱۴ درصد به یک درصد از جمعیت کاهش یافته است.
در چنین شرایط دشواری، کمکهای اضطراری غذایی برنامه جهانی غذا تنها امید برخی از آسیبپذیرترین خانوادههاست که با کمک شرکای چون بانک توسعه آسیا، استرالیا، کانادا، صندوق مرکزی واکنش اضطراری سازمان ملل، کمکهای انساندوستانه اتحادیه اروپا، فرانسه و شمار دیگری از کشورها فراهم شده است.
بر اساس ارزیابی سازمان ملل شمار زنانی که در معرض خطر خشونت قرار دارند در کمتر از دو سال تا ۴۰ درصد افزایش یافته و بیش از ۱۴ میلیون زن به خدمات محافظتی و کمکهای فوری نیازمندند.
یوناما تأکید کرده است که زنان افغان با محدودیتهای فزاینده حقوق، تهدید آسیبهای فیزیکی، روانی و اشکال بیسابقه خشونت روبهرویند در حالی که ساختارهای حمایتی از آنان بهسرعت در حال از بین رفتن است.
جورجیت گانیون، سرپرست یوناما و معاون نماینده ویژه سرمنشی ملل متحد برای افغانستان، گفت: «خشونت علیه زنان افغان تنها آن چیزی نیست که دیده و شنیده میشود، بلکه خاموش ساختن صدایشان، بستن دروازههای آینده و سلب حقوقشان نیز خشونت است.»
او از مقامهای طالبان خواست محدودیتهای اعمالشده بر زنان را رفع کنند و از جامعه جهانی خواست تمام روزنههای حمایت حیاتی از زنان افغانستان را باز نگه دارد.
در اعلامیه آمده است که کاهش شدید کمکها سبب توقف یا کاهش چشمگیر خدمات نجاتبخش از جمله خدمات محافظتی، مراقبتهای اولیه روانی، مشاوره حقوقی، سرپناه امن و برنامههای توانمندسازی اقتصادی زنان شده است.
یوناما و اداره زنان ملل متحد در ارزیابی خود از کمبود کمکهای مالی حمایتی به زنان افغان ابراز نگرانی کردهاند.
این دو سازمان میگویند سازمانها به رهبری زنان در سال جاری حدود یکپنجم بودجه خود را از دست داده و تواناییشان برای کمکرسانی محدود شده است.
سوزان فرگوسن، نماینده اداره زنان ملل متحد در افغانستان، هشدار داده است که کاهش منابع مالی همراه با محدودیتهای بیسابقه، ظرفیت سازمانهای زنمحور را برای حمایت از زنان آسیبپذیر بهشدت کاهش میدهد.
سازمان ملل میگوید که شعار ۱۶ روز کارزار محو خشونت در افغانستان با عنوان «هنوز باهم و در کنار زنان افغان» بازتابدهنده استقامت زنان و حضور دوامدار ملل متحد در حمایت از آنان از سال ۲۰۲۱ به اینسو است.
کارزار جهانی امسال بر مبارزه با خشونت دیجیتالی علیه زنان تمرکز دارد و این دو نهادهای ناظر وابسته به سازمان ملل در افغانستان نیز تأکید کردند که برای بسیاری از زنان افغان، دسترسی به ارتباطات دیجیتال یک ضرورت حیاتی است.
در بخشی از اعلامیه آمده است: «قطع ۴۸ ساعته اینترنت در این اواخر اهمیت دسترسی به سهولت های دیجیتالی برای مصونیت، کرامت و ابقای اقتصادی زنان را نشان داد».
سازمان ملل در ارزیابی خود با اشاره به اهمیت نقش اینترنت در زندگی زنان افغانستان میگوید در حالی که زنانی که به تلفن و اینترنت دسترسی ندارند همچنان در معرض آسیب جدیاند.
او گفت از خشونت طالبان به پاکستان پناه برده اما در این کشور با خشونتی دیگر مواجه شده است.
پولیس پاکستان بیش از ۲۰۰ خانواده پناهجوی افغان را از پارک آرژانتین در اسلامآباد اخراج کرده و به حاجیکمپ در این شهر انتقال داده است.
نیروهای پولیس حوالی ساعت یک بامداد سه شنبه به وقت محلی، در زمانی که بسیاری از افراد خوابیده بودند، وارد پارک شدند و بدون آنکه به آنان فرصت جمعکردن وسایل شخصیشان را بدهند، همه را سوار موترهای مسافربری کردند.
این پناهجویان در گفتوگو با افغانستان اینترنشنال میگویند که در صورت انتقال به افغانستان جانهایشان در خطر است. یکی از این پناهجویان گفت که او بارها علیه طالبان در پاکستان تظاهرات کرده و اکنون از اخراج به افغانستان هراس دارد.
این پناهجویان از نهادهای بینالمللی میخواهند تا جلو اخراج اجباریشان به افغانستان را بگیرند. آنها پاکستان را به نقض حقوق پناهجویان متهم میکنند.
پناهجویان میگویند بیش از سه ماه است که بهدلیل اخراج از خانههای کرایی و فشارهای اداری، جایی برای اقامت نداشته و از ترس حمله پولیس به خانهها و انتقال به اردوگاههای اخراج، به پارک آرژانتین پناه برده بودند.
آنان تاکید دارند که روند رسیدگی به پروندههای شان برای اسکان در کشورهای غربی روشن نیست و نگرانی از بازگشت اجباری به افغانستان، دلیل اصلی پناهبردنشان به این پارک بوده است.
در ماه میزان حکومت پاکستان گفته بود که افغانهای در معرض خطر را اخراج نخواهد کرد.
وزارت داخله پاکستان در ۳۰ میزان گفت از فعالان حقوق بشر، کارمندان پیشین دولت، چهرههای سیاسی، هنرمندان و اقلیتهای مذهبی و خانوادههایی که پرونده انتقال به کشورهای غربی دارند محافظت خواهد کرد.
اما در عمل، دهها فعال حقوق بشر، خبرنگار و کارمند دولت پیشین که بعد از تسلط طالبان بر افغانستان به پاکستان پناه بردهاند، میگویند مورد حمله و آزار و اذیت پولیس قرار گرفتهاند.
مهاجران میگویند پاکستان درخواست ویزای آنان را تمدید نمیکند و با بازداشتهای شبانهروزی آنان را در وضعیت روانی دشوار قرار داده است.
