گزارش نیویارک‌تایمز از رقابت جنون‌آمیز و نابرابر کشورهای دارا و ندار برای خرید نفت

شهباز شریف، نخست‌وزیر پاکستان، این رویداد را نمادی از همکاری میان پاکستان و چین دانسته و در بیانیه‌ای آن را «نشانه دیگری از دوستی عمیق میان دو کشور» توصیف کرده است.

خبرگزاری رویترز به نقل از تلویزیون دولتی چین روز چهارشنبه، دوم ثور، گزارش داد که این رویداد می‌تواند نخستین حضور یک فضانورد خارجی در ایستگاه فضایی چین باشد.

روزنامه «چاینا دیلی» گزارش داد که نام این دو فضانورد انتخاب‌شده محمد زیشان علی و خرم داوود است.

وزارت اطلاعات و رسانه‌های پاکستان این اتفاق را «یک گام مهم در مسیر کاوش‌های فضایی پاکستان» توصیف کرد.

نشریه بلومبرگ چهارشنبه دوم ثور در گزارشی به ناکامی بخشی از محاصره دریایی امریکا پرداخت.

به گزارش بلومبرگ، دست‌کم دو نفت‌کش ایرانی با بار کامل، در هفته جاری از خلیج فارس خارج شده و از سد محاصره امریکا عبور کرده‌اند.

این کشتی‌ها بخشی از یک ناوگان نفت‌کش هستند که با دور زدن کشتی‌های جنگی، حدود ۹ میلیون بشکه نفت را جابه‌جا کرده‌اند.

شرکت داده‌کاوی ورتکسا (Vortexa) اعلام کرد که دو نفت‌کش غول‌پیکر با پرچم جمهوری اسلامی به نام‌های «هیرو ۲» (Hero II) و «هدی» (Hedy)، آخرین کشتی‌هایی هستند که تصاویر ماهواره‌ای خروج آن‌ها را ثبت کرده‌اند.

100%

این دو نفت‌کش دوشنبه ۳۱ حمل، از خط محاصره مشخص‌شده از سوی امریکا عبور کرده‌اند.

این نفت‌کش‌ها می‌توانند در مجموع تا چهار میلیون بشکه نفت حمل کنند.

خروج این نفت‌کش‌ها نشان‌دهنده محدودیت تلاش‌های امریکا برای قطع صادرات نفت خام ایران است.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، پیش از این، این محاصره را یک «موفقیت عظیم» توصیف کرده بود تا حکومت ایران را تحت فشار قرار دهد.

از زمان آغاز محاصره در هفته گذشته، نیروی دریایی امریکا یک کشتی باری مرتبط با ایران را توقیف و همچنین یک نفت‌کش تحریم‌شده را در آب‌های شرق سریلانکا، مصادره کرد.

نیروی دریایی بریتانیا اعلام کرد در همین حال، ایرانی‌ها نیز که تنگه هرمز را مسدود کرده‌اند، دوم ثور به سوی چند کشتی کانتینربر در نزدیکی تنگه تیراندازی کردند.

دست‌کم به یک کشتی، خسارت سنگینی وارد کرده‌ شده است.

آمارهای ورتکسا نشان می‌دهد صادرات ایران، به‌رغم محاصره و تهدیدهای امریکا، ادامه یافته است.

دست‌کم ۳۴ تانکر نفتی و کشتی حمل گاز مرتبط با ایران از تنگه هرمز و خط محاصره امریکا عبور کرده‌اند.

طبق نقشه‌ای که نیروی دریایی امریکا منتشر کرده است، این خط محاصره از سواحل عمان، نزدیک راس‌الحد، تا مرز ایران و پاکستان کشیده شده است.

از میان کشتی‌هایی که از اوایل هفته گذشته عبور کرده‌اند، ۱۹ فروند در حال خروج از خلیج فارس بوده‌اند که بار ۱۷ فروند از آن‌ها نفت و محصولات نفتی بوده است.

ورتکسا این محموله‌ها را با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای شناسایی کرده است، زیرا کشتی‌هایی که قصد دور زدن نیروهای امریکایی را دارند، معمولا فرستنده‌های خود را خاموش می‌کنند.

نفت‌کش «هیرو ۲» آخرین بار بیش از یک ماه پیش در حال حرکت به سمت شمال در تنگه مالاکا دیده شد، در حالی که نفت‌کش «هدی» آخرین بار موقعیت خود را در اواخر فوریه در نزدیکی خورفکان مخابره کرده بود.

مقصد نهایی این دو محموله هنوز مشخص نیست.

بخش عمده‌ای از صادرات نفت خام ایران به چین است، هرچند هند نیز در هفته‌های اخیر و پیش از انقضای معافیت‌های امریکا، دو محموله نفت خام از ایران دریافت کرد.

کشتی‌های دیگر نیز در حال سنجش نیروی دریایی آمریکا هستند.

کشتی کوچک «جی سامر» (G Summer) که تحت تحریم امریکا است، اول ثور از تنگه هرمز عبور کرد و داده‌های ردیابی نشان می‌دهند اکنون از مرزی که امریکا محاصره را در آن اجرا می‌کند، گذشته است.

یک کشتی باری با پرچم گامبیا به نام «لیان استار» (Lian Star) نیز که اول ثور از تنگه هرمز عبور کرد، اکنون در نزدیکی خط مرزی است و در حال حرکت در حدود خط ساحلی ایران دیده می‌شود.

نفت‌کش «آتلانتیس ۲» (Atlantis II) که تحت تحریم‌های امریکا قرار دارد، اواخر سه‌شنبه (اول ثور) حرکت به سمت تنگه را آغاز کرد و اکنون در نزدیکی جزیره لارک قرار دارد.

هنوز مشخص نیست که آیا این کشتی حامل بار است یا خیر.

کشتی حمل گاز «ال‌پی‌جی سوان» (LPG Sevan) نیز با وجود اینکه مقصد خود را شارجه امارات اعلام کرده، در حال نزدیک شدن به تنگه هرمز است.

این کشتی در گذشته محموله‌های ایرانی حمل کرده است.

در همین حال، نفت‌کش «اوشن جول» (Ocean Jewel) که پیوند شناخته‌شده‌ای با ایران ندارد و تحت مالکیت چین است، در نزدیکی آن‌ها دیده می‌شود.

پایگاه داده‌های دریایی نشان می‌دهد شرکت‌های مدیریتی این کشتی‌ها در امارات مستقر هستند.

حدود ۸۰۰ کشتی در خلیج فارس گرفتار شده‌اند و سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) اعلام کرده است روی طرحی برای تخلیه بار این کشتی‌ها کار می‌کند که اجرای آن مشروط به کاهش تنش‌های جنگی است.

آقای ترنس در حالی هدایت اپل را بر عهده می‌گیرد که این شرکت در رقابت در حوزه هوش مصنوعی در مقایسه با دیگر شرکت‌های رقیب عقب‌تر ارزیابی می‌شود.

در حالی که رقبای نرم‌افزاری اپل در شرکت‌های مایکروسافت و گوگل صدها میلیارد دالر هزینه می‌کنند تا هوش مصنوعی را به تمام بخش‌های کسب‌وکار خود وارد کنند، فردی که قرار است رهبری یکی از قدرتمند‌ترین شرکت‌های جهان را بر عهده بگیرد، به نظر می‌رسد با رویکردی آگاهانه و تقریباً سرسختانه و عمل‌گرایانه با هوش مصنوعی برخورد می‌کند.

در دوره رهبری تیم کوک، ارزش بازار اپل از حدود ۳۵۰ میلیارد دالر به نزدیک ۴ تریلیون دالر رسید و درآمد سالانه آن نیز از ۱۰۸ میلیارد دالر در سال ۲۰۱۱ به بیش از ۴۱۶ میلیارد دالر در ۲۰۲۵ افزایش یافت. او پس از درگذشت استیف جابز تاکنون رهبری این شرکت را به عهده داشته است.

کوک از جانشین خود به‌عنوان فردی با «ذهن مهندسی، روحیه نوآور و رهبری صادقانه» یاد کرده است. ترنس نیز در واکنش گفت که ادامه مأموریت اپل برای او «افتخار بزرگی» است و تجربه همکاری با استیو جابز و تیم کوک را از مهم‌ترین بخش‌های مسیر حرفه‌ای خود دانست.

مدیرعامل جدید اپل کیست؟

جان ترنس، متولد ایالت کالیفرنیای امریکا است و مدرک کارشناسی مهندسی مکانیک خود را از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرده است. او در سال ۲۰۰۱ به تیم طراحی محصول اپل پیوست و پس از سال‌ها فعالیت، در ۲۰۱۳ به سمت معاون مهندسی سخت‌افزار ارتقا یافت و در سال ۲۰۲۱ نیز به تیم اجرایی ارشد راه پیدا کرد.

او در بیش از دو دهه فعالیت در اپل، مسئولیت مهندسی سخت‌افزار بسیاری از محصولات کلیدی این شرکت را بر عهده داشته و نقش مهمی در توسعه و معرفی محصولاتی مانند آیپد، ایرپادز و نسل‌های مختلف آیفون، مک و اپل واچ ایفا کرده است.

دستاوردهای او در بخش مک به‌ویژه چشمگیر بوده و این خط تولید در دوران مدیریت او به یکی از قوی‌ترین و محبوب‌ترین دوره‌های خود در چهار دهه گذشته رسیده است. از پروژه‌های مهم اخیر او می‌توان به معرفی نسل‌های جدید مک‌بوک و همچنین آیفون‌های جدید اشاره کرد.

تیم تحت رهبری او همچنین ایرپادز را به یکی از پیشرفته‌ترین هدفون‌های جهان تبدیل کرده و قابلیت‌هایی مانند حذف نویز پیشرفته و ویژگی‌های مرتبط با سلامت شنوایی را توسعه داده است.

ترنس همچنین در بهبود دوام و پایداری محصولات اپل نقش داشته و با معرفی فناوری‌های نوین، مقاومت دستگاه‌ها را افزایش داده است.

او در زمینه استفاده از مواد بازیافتی و کاهش اثرات زیست‌محیطی نیز اقدامات قابل توجهی انجام داده است؛ از جمله استفاده از آلومینیوم بازیافتی و بهبود قابلیت تعمیرپذیری محصولات.

به گزارش این روزنامه، دختر این دیپلومات ارشد جمهوری اسلامی زیست‌شناس محاسباتی و پژوهشگر حوزه سلامت است و طی بیش از یک دهه در دانشگاه کوئینزلند تحصیل کرده و در بخش‌های پژوهشی فعالیت داشته است.

رسانه‌های بین‌المللی محمدابراهیم طاهریان‌فرد را با شبکه‌ای وابسته به جمهوری اسلامی مرتبط دانسته‌اند که در آن دیپلومات‌ها از طریق میدان هوایی بیروت، بکس‌های پر از دالر را برای تامین مالی حزب‌الله پس از حملات اسرائیل و تهاجم زمینی سال ۲۰۲۴ به لبنان منتقل می‌کردند.

در این گزارش به نقل از احمد رضایی، فعال ایرانی-استرالیایی آمده است که او در سال ۲۰۱۸ با عاطفه طاهریان‌فرد و همسر سابقش آشنا شده بود و مدعی است آن‌ها از ارتباط با دیگر ایرانیان و پاسخ‌گویی درباره پیشینه خانوادگی‌شان پرهیز می‌کردند.

دختر محمدابراهیم طاهریان‌فرد اوایل سال ۲۰۱۰ وارد استرالیا شد و در سال ۲۰۱۹ شهروندی این کشور را دریافت کرد. در گزارش تاکید شده است که هیچ مدرکی وجود ندارد که عاطفه طاهریان‌فرد یا همسر سابق او مرتکب تخلف شده یا از حکومت ایران حمایت کرده باشند.

خانم طاهریان‌فرد در حوزه بیوانفورماتیک، ژنومیک و زیست‌شناسی محاسباتی ده‌ها مقاله علمی منتشر کرده و صدها بار به آثارش استناد شده است. پدر او در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان سفیر ایران در ترکیه منصوب شد و در سال ۲۰۲۰ نیز نماینده ویژه ایران در امور افغانستان شد.

روزنامه وال‌استریت ژورنال در جنوری سال گذشته گزارش داده بود که مقام‌های اسرائیلی، دیپلومات‌های ایرانی را به انتقال ده‌ها میلیون دالر از طریق میدان هوایی بیروت متهم کرده‌اند.

ماه گذشته نیز ایران اینترنشنال نام شش دیپلومات ایرانی را منتشر کرد که به این شبکه پول‌شویی مرتبط دانسته شده‌اند. نام محمدابراهیم طاهریان‌فرد نیز در این فهرست درج شده است.

در حدود ده ماه، ما یک اعتراض گسترده، یک سرکوب مرگبار و دو جنگ را تجربه کرده‌ایم. هر دو، از جایی که بیشتر ما ایستاده‌ایم، کاملاً بیهوده به نظر می‌رسند.

رهبران در واشنگتن و تل‌آویو ممکن است اعلام پیروزی کنند. حاکمان در تهران—هر کسی که اکنون واقعاً قدرت را در دست دارد—خواهند گفت که حقانیت‌شان ثابت شده است. چهره‌های مخالف در تبعید مردم داخل ایران را به مبارزه دوباره فرا می‌خوانند.

اما مردم اینجا خسته‌اند. کاملاً درمانده، دست‌کم فعلاً.

شوک اقتصادی از همین حالا قابل مشاهده است. اخراج‌ها در حال گسترش است و قیمت‌ها همچنان بالا می‌روند. تورم به جایی رسیده که مردم شوخی می‌کنند که البته مغازه‌ها پر از کالاهای ضروری است، چون هیچ‌کس توان خریدشان را ندارد.

هنوز مشخص نیست که کارخانه‌های فولاد و تأسیسات پتروشیمی تا چه حد در حملات امریکا و اسرائیل آسیب دیده‌اند. اما این به‌اصطلاح «صنایع مادر» در قلب اقتصاد ایران قرار دارند. اگر دچار اختلال شوند، این اختلال به‌زودی همه‌جا را در بر خواهد گرفت.

در همین حال، دیپلومات‌ها و فرماندهان کت‌وشلوارپوش سپاه پاسداران بر سر غنی‌سازی اورانیوم و سرنوشت تنگهٔ هرمز چانه‌زنی می‌کنند، ظاهراً به نمایندگی از ما، اما بدون آن‌که هرگز بپرسند آیا ما حاضریم بهای این راهبردهای بزرگ را بپردازیم یا نه.

حتی زبانی که زمانی برای توصیف زندگی در اینجا به کار می‌بردیم، حالا فرسوده به نظر می‌رسد. صحبت از «تلاش برای گذران زندگی» دیگر تقریباً کلیشه‌ای شده است.

سال گذشته نوشتم که وقتی مردم در ایران درباره آینده صحبت می‌کنند، معمولاً منظورشان فردا یا نهایتاً هفتهٔ آینده است. حالا حتی همان افق هم کوتاه‌تر شده است.

آینده، از نظر روانی، به‌عنوان یک سازوکار مقابله‌ای خاموش شده است. مردم نمی‌خواهند بمب‌های بیشتری را تصور کنند. و حتی کمتر می‌خواهند تصور کنند که جمهوری اسلامی از همه این‌ها جان سالم به در ببرد—شاید سخت‌گیرتر و متحدتر پس از دو دور جنگ.

رئیس‌جمهور ترامپ می‌گوید توانایی‌های ایران «نابود» شده است. از جایی که ما ایستاده‌ایم، تنها چیزی که واقعاً نابود شده روحیه است. او می‌گوید «تغییر رژیم» کامل شده است. اینجا، ما حتی شروعش را هم ندیده‌ایم.

مقامات و حامیانشان به نظر می‌رسد کنترول خیابان‌ها را کاملاً در دست دارند. شب به شب نمایش‌های پر سر و صدای جشن برگزار می‌کنند—ترکیبی از گردهمایی و کارناوال—و پیروزی را اعلام می‌کنند و به‌طور ضمنی هر کسی را که مخالف است به بیرون آمدن به چالش می‌کشند.

حتی اگر یک توافق بزرگ در جایی میان پایتخت‌ها و دیپلومات‌ها شکل بگیرد، مردم عادی اینجا در دستور کار هیچ‌کس نیستند.

من آماری ندارم، اما حدس می‌زنم که در حال حاضر کمتر از یک نفر از هر هزار نفر دسترسی معناداری به اینترنت دارد. و حتی همان اتصال هم آن‌قدر کند است که پیام‌های صوتی به‌سختی کار می‌کنند.

تقریباً هیچ‌کس در خارج متوجه نشده که ما چقدر منزوی شده‌ایم. می‌گویند به‌زودی حتی پیام‌های متنی هم محدود خواهد شد. کشور دارد تکه‌تکه، با لایه‌های بوروکراسی، مهر و موم می‌شود.

و با این حال زندگی ادامه دارد. مردم سر کار می‌روند—آن‌هایی که خوش‌شانس‌اند. مردم غذا می‌خورند، رانندگی می‌کنند، دور هم جمع می‌شوند. اما وقتی در چشمان‌شان نگاه می‌کنی، اغلب روح چندانی پشت آن‌ها نیست.

این به آن معنا نیست که اوضاع هرگز بهتر نخواهد شد. ممکن است بهتر شود. اما ما دیگر امیدی نداریم.