وزیر خارجه طالبان ایران را به مذاکره با امریکا تشویق کرد

خبرگزاری رویترز گزارش داد چهارشنبه دست‌کم سه کشتی کانتینری در تنگه هرمز هدف تیراندازی قرار گرفته‌اند. این خبر به نقل از منابع امنیت دریایی و مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا، منتشر شده است.

بر اساس این گزارش، یکی از این کشتی‌ها که با پرچم لیبریا حرکت می‌کرد، در شمال‌شرق عمان هدف تیراندازی و راکت قرار گرفت و بخش پل فرماندهی آن آسیب دید. این نهاد اعلام کرد یک قایق تندرو سپاه پاسداران به کشتی نزدیک شده و سپس به آن تیراندازی کرده است.

رویترز افزود با وجود این حملات، همه خدمه کشتی‌ها سالم هستند و گزارشی از آتش‌سوزی یا آلودگی محیط‌زیستی منتشر نشده است. همچنین گفته شده یک کشتی دیگر با پرچم پاناما هدف قرار گرفت اما آسیبی ندید و خدمه آن در امنیت هستند.

در گزارش آمده است یک کشتی سوم نیز در فاصله حدود هشت مایل دریایی در غرب ایران هدف تیراندازی قرار گرفت. این کشتی که با پرچم لیبریا حرکت می‌کرد، متوقف شده اما خدمه آن سالم هستند.

در حدود ده ماه، ما یک اعتراض گسترده، یک سرکوب مرگبار و دو جنگ را تجربه کرده‌ایم. هر دو، از جایی که بیشتر ما ایستاده‌ایم، کاملاً بیهوده به نظر می‌رسند.

رهبران در واشنگتن و تل‌آویو ممکن است اعلام پیروزی کنند. حاکمان در تهران—هر کسی که اکنون واقعاً قدرت را در دست دارد—خواهند گفت که حقانیت‌شان ثابت شده است. چهره‌های مخالف در تبعید مردم داخل ایران را به مبارزه دوباره فرا می‌خوانند.

اما مردم اینجا خسته‌اند. کاملاً درمانده، دست‌کم فعلاً.

شوک اقتصادی از همین حالا قابل مشاهده است. اخراج‌ها در حال گسترش است و قیمت‌ها همچنان بالا می‌روند. تورم به جایی رسیده که مردم شوخی می‌کنند که البته مغازه‌ها پر از کالاهای ضروری است، چون هیچ‌کس توان خریدشان را ندارد.

هنوز مشخص نیست که کارخانه‌های فولاد و تأسیسات پتروشیمی تا چه حد در حملات امریکا و اسرائیل آسیب دیده‌اند. اما این به‌اصطلاح «صنایع مادر» در قلب اقتصاد ایران قرار دارند. اگر دچار اختلال شوند، این اختلال به‌زودی همه‌جا را در بر خواهد گرفت.

در همین حال، دیپلومات‌ها و فرماندهان کت‌وشلوارپوش سپاه پاسداران بر سر غنی‌سازی اورانیوم و سرنوشت تنگهٔ هرمز چانه‌زنی می‌کنند، ظاهراً به نمایندگی از ما، اما بدون آن‌که هرگز بپرسند آیا ما حاضریم بهای این راهبردهای بزرگ را بپردازیم یا نه.

حتی زبانی که زمانی برای توصیف زندگی در اینجا به کار می‌بردیم، حالا فرسوده به نظر می‌رسد. صحبت از «تلاش برای گذران زندگی» دیگر تقریباً کلیشه‌ای شده است.

سال گذشته نوشتم که وقتی مردم در ایران درباره آینده صحبت می‌کنند، معمولاً منظورشان فردا یا نهایتاً هفتهٔ آینده است. حالا حتی همان افق هم کوتاه‌تر شده است.

آینده، از نظر روانی، به‌عنوان یک سازوکار مقابله‌ای خاموش شده است. مردم نمی‌خواهند بمب‌های بیشتری را تصور کنند. و حتی کمتر می‌خواهند تصور کنند که جمهوری اسلامی از همه این‌ها جان سالم به در ببرد—شاید سخت‌گیرتر و متحدتر پس از دو دور جنگ.

رئیس‌جمهور ترامپ می‌گوید توانایی‌های ایران «نابود» شده است. از جایی که ما ایستاده‌ایم، تنها چیزی که واقعاً نابود شده روحیه است. او می‌گوید «تغییر رژیم» کامل شده است. اینجا، ما حتی شروعش را هم ندیده‌ایم.

مقامات و حامیانشان به نظر می‌رسد کنترول خیابان‌ها را کاملاً در دست دارند. شب به شب نمایش‌های پر سر و صدای جشن برگزار می‌کنند—ترکیبی از گردهمایی و کارناوال—و پیروزی را اعلام می‌کنند و به‌طور ضمنی هر کسی را که مخالف است به بیرون آمدن به چالش می‌کشند.

حتی اگر یک توافق بزرگ در جایی میان پایتخت‌ها و دیپلومات‌ها شکل بگیرد، مردم عادی اینجا در دستور کار هیچ‌کس نیستند.

من آماری ندارم، اما حدس می‌زنم که در حال حاضر کمتر از یک نفر از هر هزار نفر دسترسی معناداری به اینترنت دارد. و حتی همان اتصال هم آن‌قدر کند است که پیام‌های صوتی به‌سختی کار می‌کنند.

تقریباً هیچ‌کس در خارج متوجه نشده که ما چقدر منزوی شده‌ایم. می‌گویند به‌زودی حتی پیام‌های متنی هم محدود خواهد شد. کشور دارد تکه‌تکه، با لایه‌های بوروکراسی، مهر و موم می‌شود.

و با این حال زندگی ادامه دارد. مردم سر کار می‌روند—آن‌هایی که خوش‌شانس‌اند. مردم غذا می‌خورند، رانندگی می‌کنند، دور هم جمع می‌شوند. اما وقتی در چشمان‌شان نگاه می‌کنی، اغلب روح چندانی پشت آن‌ها نیست.

این به آن معنا نیست که اوضاع هرگز بهتر نخواهد شد. ممکن است بهتر شود. اما ما دیگر امیدی نداریم.

او در یادداشتی در شبکه اجتماعی اکس، با اشاره به وضعیت زنان و دختران در افغانستان و محرومیت آنان از حق آموزش و کار، گفت که نیمی از جامعه از حقوق اساسی‌شان محروم شده‌اند.

آقای فایق در این یادداشت به گسترش مدارس جهادی و حذف علوم معاصر، سوق جوانان به‌سوی خشونت، فقر و بیکاری و افزایش مهاجرت‌ها، خشونت‌های جنسی و ازدواج‌های اجباری اشاره کرده است.

به باور او، مسئولیت این وضعیت بر عهده طالبان و همه کسانی است که به‌گونه مستقیم یا غیرمستقیم در ایجاد آن نقش داشته‌اند.

نصیر احمد فایق همچنین در این یادداشت به وضعیت اقلیت‌های قومی و مذهبی و ادامه قتل‌های هدفمند آنان اشاره کرد و نسبت به افزایش خشونت و بی‌عدالتی در کشور هشدار داد.

او نوشت: «راه نجات افغانستان، تمرکز بر ایجاد یک نظام مشروع، ملی و مبتنی بر اراده مردم، حاکمیت قانون و عدالت است؛ نه دامن‌ زدن به مباحث تاریخی که مشکلی از بحران کنونی حل نمی‌کند و همواره ابزار سیاسی بوده است.»

به تازگی محمد محقق، از رهبران مخالف طالبان اعلام کرد که خط دیورند را به‌عنوان مرز رسمی و بین‌المللی میان افغانستان و پاکستان به رسمیت می‌شناسد. پس از این اظهارات مسئله خط دیورند بار دیگر داغ شد و با واکنش‌های گسترده‌ای به همراه بوده است.

ارتش بریتانیا اعلام کرد صبح امروز یک کشتی دیگر در تنگه هرمز هدف تیراندازی قرار گرفته است.

به گفته مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا (UKMTO)، یک «کشتی باری در حال خروج» گزارش داده که در فاصله حدود هشت مایل دریایی در غرب ایران به سوی آن تیراندازی شده است.

این نهاد اعلام کرد این کشتی پس از حادثه «در آب متوقف شده» اما خدمه آن سالم هستند و همه افراد حاضر در کشتی شناسایی شده‌اند.

اتحادیه اروپا تاکنون درباره سفر مقام ویژه‌اش به کابل اظهار نظری نکرده است.

وزارت خارجه طالبان گفته است در این دیدار معاون این وزارت با نماینده اتحادیه اروپا، درباره گسترش روابط دوجانبه سیاسی، اقتصادی و تجاری و همچنین توسعه همکاری‌های پایدار گفت‌وگو کرده است.

این وزارت گفته است همچنین در این نشست درباره تلاش‌ها برای دسترسی کالاهای افغانی به بازارهای اروپا گفت‌وگو شده است.

معاون وزارت خارجه طالبان ضمن قدردانی از کمک‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا، خواستار افزایش این کمک‌ها شده است. به گفته او، هدایت این کمک‌ها به‌سوی برنامه‌های توسعه پایدار می‌تواند به حل مشکلات مردم و همچنین افزایش فرصت‌های شغلی کمک کند.

در خبرنامه وزارت خارجه طالبان آمده است که معاون این وزارت بر روابط مبتنی بر احترام متقابل تأکید کرده و گفته بهترین راه حل مشکلات، گفت‌وگو و دیپلوماسی است و این موضوع در اولویت آنان قرار دارد.

این وزارت به نقل از نماینده اتحادیه اروپا نوشته است که آقای برتران نیز دیپلوماسی و گفت‌وگو را راهی معقول برای حل مشکلات دانسته و بر تداوم همکاری با افغانستان تأکید کرده است.

سفر این مقام اتحادیه اروپا به کابل در حالی صورت گرفته است که منابع اتحادیه اروپا به خبرگزاری فرانسه تایید کرده‌اند که «هیئت فنی» اداره طالبان به بروکسل سفر می‌کند و قرار است با نمایندگان کشورهای عضو نشست و گفت‌وگوهایی داشته باشد.

اتحادیه اروپا روی طرح‌هایی کار می‌کند که بر اساس آن، افرادی که حق اقامت در این اتحادیه را ندارند، به افغانستان بازگردانده شوند. این تلاش‌ها به‌رغم نگرانی‌های گروه‌های حقوق بشری و آژانس پناهندگان ملل متحد ادامه دارد.

نماینده ویژه اتحادیه اروپا سال گذشته نیز در سفری به کابل رفته بود و با شماری از مقامات طالبان نیز دیدار کرده بود. این سومین سفر او به افغانستان است.