دیده‌بان حقوق‌ بشر از پاکستان خواست اخراج پناهجویان افغان را متوقف کند

آنها افزودند که چهار روز پس از آغاز سال آموزشی، همچنان صنف‌های‌شان بدون آموزگار است.

سال آموزشی لیسه تعلیمات خاص ولایت بلخ در تاریخ ۲۹ حمل سال جاری آغاز شد. مسئولان مکتب دلیل تاخیر در آغاز سال آموزشی را طی مراحل قرارداد وسایط نقلیه برای حمل و نقل دانش‌آموزان اعلام کرده بودند.

با این‌حال دانش‌آموزان می‌گویند که مدیریت مکتب شان همانند سال گذشته شرکت قراردادی که رانندگان آن رفتار مناسبی با شاگردان ندارند، دوباره به عنوان شرکت حمل و نقل انتخاب کرده است.

نبود آموزگاران ویژه نابینایان و ناشنوایان که با خط بریل و زبان اشاره آشنا باشند، به‌ویژه برای دانش‌آموزان دختر و همچنین برخورد غیرمعیاری آموزگاران مرد، از چالش‌های دیگری است که در نامه ارسالی به آن اشاره شده است.

آنان می‌گویند به‌رغم این که دفتر شورای پناهندگان ناروی برای افغانستان پس از پایان فعالیتش در بلخ، ده‌ها قلم اجناس و لوازم آموزشی ویژه نابینایان و ناشنوایان را به این مکتب سپرد، اما این تجهیزات تاکنون به دلیل ناآشنایی آموزگاران با شیوه استفاده، غیرقابل استفاده باقی مانده است.

دانش‌آموزان این مکتب گفته‌اند که آموزگاران فعلی تخصص کافی ندارند و بعضی از آنان در رشته‌های غیرمرتبط مانند برق یا معادن تحصیل کرده‌اند.

آن‌ها تأکید کرده‌اند که مدیر و معاون تدریسی این مکتب نیز با خط بریل و زبان اشاره آشنا نیستند و این موضوع مشکلات دانش‌آموزان را افزایش داده است.

این دانش‌آموزان از اداره تعلیمات فنی و مسلکی افغانستان خواسته‌اند تا هیئت ویژه را از کابل به بلخ اعزام کند تا اسناد تحصیلی و روش تدریس آموزگاران و نحوه برخورد آنان با دانش‌آموزان را ارزیابی کنند.

آن‌ها تأکید دارند که تداوم وضعیت فعلی می‌تواند تاثیر منفی بر آموزش و انگیزه دانش‌آموزان داشته باشد.

پیش از این نیز نیروهای پاکستانی روستاهای کُچی، شهباز و کره‌مار ولایت کنر را هدف حملات راکتی قرار دادند.

منابع محلی می‌گویند که ساکنان این روستاها و مناطق دیگر کنر، به دلیل تکرار حملات راکتی، ناگزیر به ترک خانه‌های خود شده و برای حفظ جان به مناطق امن‌تر پناه برده‌اند.

در ولایت پکتیکا نیز موارد مشابهی گزارش شده است که نیروهای پاکستانی از آن سوی مرز بخش‌هایی از این ولایت را هدف قرار داده‌اند.

باشندگان ولسوالی‌های مرزی بارها از حملات راکتی و شلیک گلوله‌های هاوان توسط نیروهای پاکستانی شکایت کرده‌اند.

ادامه این حملات سبب نگرانی ساکنان مناطق مرزی کنر و پکتیکا شده و بسیاری از خانواده‌ها به علت تهدید جانی مجبور به کوچ اجباری شده‌اند.

منابع محلی هشدار داده‌اند که تداوم چنین حملاتی می‌تواند بحران انسانی جدیدی در مناطق مرزی افغانستان ایجاد کند.

این گروه شامل مترجمان‌ ارتش امریکا، کماندوهای سابق و اعضای خانواده‌های سربازان افغان-امریکایی هستند.

آنها در کمپ السیلیه، در پایگاه نظامی پیشین امریکا در قطر، نگهداری می‌شوند. حکومت بایدن این افراد را پس از سقوط کابل به آنجا آورد و وعده داد که پس از تکمیل بررسی‌ها به امریکا انتقال خواهند یافت.

حکومت ترامپ در ماه جنوری سال گذشته اعلام کرد این کمپ را تعطیل خواهد کرد، بدون آن‌که درباره سرنوشت این پناهجویان توضیحی ارائه دهد.

شان وندایور، رئیس سازمان «افغان ایواک»، گفته است که درباره طرح انتقال پناهجویان افغان به کنگو از سوی مقام‌های وزارت خارجه مطلع شده است.

او افزود که به پناهجویان افغان در قطر دو گزینه درنظر گرفته شده است: بازگشت به افغانستان تحت حاکمیت طالبان یا انتقال به جمهوری دموکراتیک کنگو، کشوری که یکی از بدترین بحران‌های بشری جهان را تجربه می‌کند.

وندایور به نیویارک تایمز درباره انتخاب این کشور آفریقایی از سوی حکومت ترامپ گفت: «به نظرم آن‌ها می‌خواهند این افراد را به افغانستان بازگردانند، جایی که می‌دانند با مرگ حتمی روبرو خواهند شد. آن‌ها می‌دانند که افغان‌ها از رفتن به جمهوری دموکراتیک کنگو را پرهیز می‌کنند.»

گزارش‌ها حاکی از آن است که پس از ماه‌ها گفت‌وگو با کنگو، حکومت ترامپ اخیرا با این کشور توافقی را برای پذیرش پناهجویان اخراجی از ایالات متحده امضا کرده است. این توافق شامل اختصاص ۵۰ میلیون دالر کمک به آژانس پناهندگان سازمان ملل نیز می‌شود.

پیشتر وال‌استریت ژورنال نیز گزارش داده بود که امریکا برای انتقال پناهجویان افغان بلاتکلیف در قطر، با دو کشور آفریقایی و یک کشور آسیایی گفت‌وگو کرده است.

وال‌استریت ژورنال سندی را مشاهده کرده که نشان می‌دهد برای هر پناهجوی افغان در قطر بین ۱۲۰۰ تا ۴۵۰۰ دالر پیشنهاد داده شده تا به افغانستان بازگردند.

• 

  «امریکا ممکن است پناهجویان افغان را از قطر به آفریقا منتقل ‌کند»

براساس گزارش سازمان ملل، بیش از ۶۰۰ هزار پناهجو، عمدتا از آفریقای مرکزی و رواندا، در حال حاضر در جمهوری کنگو حضور دارند.

در همین حال، فعالان حقوق بشر تأکید می‌کنند که این کشور از ظرفیت کافی برای پذیرش شمار بیشتری از پناهجویان برخوردار نیست.

سخنگوی وزارت خارجه امریکا، حکومت بایدن را به شتاب‌زدگی در روند انتقال پناهجویان افغان به ایالات متحده متهم کرد و گفت حکومت ترامپ در تلاش است گزینه‌های دیگری برای پناهجویان افغان باقی‌مانده در خارج از امریکا پیدا کند.

او افزود: «مردم امریکا ناچار شده‌اند بهای رویکرد غیرمسئولانه‌ای را بپردازند که طی آن صدها هزار افغان به ایالات متحده منتقل شدند.»

جهانی در متنی انتقادی با عنوان «اگر بیدار نشویم، نابود خواهیم شد» گفته است که حکومت طالبان کشور را روزبه‌روز به‌سوی تاریکی سوق می‌دهد. او افزود که پیش از این چهار نامه به طالبان نوشته و خواسته‌ها و دیدگاه‌هایش را با آنان در میان گذاشته بود.

به گفته او، پس از حمله مرگبار پاکستان به شفاخانه‌ درمان معتادان در کابل و اظهارات سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان، در مراسم تدفین قربانیان که پاکستان را «کشور برادر» خواند، دیدگاهش تغییر کرده است.

جهانی تاکید کرد که پس از این رویداد، دیگر طالبان را به‌عنوان نمایندگان واقعی مردم افغانستان نمی‌بیند و آنان را نزدیک به منافع یک «کشور دشمن» توصیف می‌کند.

او همچنین به تحولات در ولایت نورستان اشاره کرده و گفته است که محاصره منطقه برگ‌متال از سوی نیروهای پاکستانی در دو ماه گذشته ادامه داشت، اما هیچ مقام رسمی طالبان واکنش موثری نشان نداد.

به گفته او، پس از آن، مقام‌های پاکستانی بدون حضور نماینده طالبان با بزرگان محلی نورستان در منطقه خیبر پختونخوا دیدار کرده و توافق‌نامه‌ای امضا کردند.

آقای جهانی این اقدام را «نقض آشکار حاکمیت ملی افغانستان» خواند و افزود که نه‌تنها اعتراضی از سوی اداره طالبان صورت نگرفت، بلکه حتی اشاره‌ای نیز به این موضوع نشد.

او در ادامه با اشاره به سخنان یک جنرال پاکستانی در شبکه‌های اجتماعی گفت که وی به‌صراحت از نیاز پاکستان به ایجاد یک منطقه حایل به عمق ده کیلومتر در داخل خاک افغانستان سخن گفته است. به گفته جهانی، این نشان‌دهنده تهدیدهای فزاینده علیه تمامیت ارضی افغانستان است.

این شاعر شناخته شده و سراینده سرود ملی با خطاب قراردادن مردم گفت: «ای مردم خفته! شما شعار لوی افغانستان سر می‌دهید، در حالی که پنجابی‌ها در حال طراحی نقشه‌های پاکستان بزرگ هستند.» او هشدار داد که در نبود نیرویی برای جلوگیری از این طرح‌ها، خطر تحقق چنین سناریویی وجود دارد.

وزیر پیشین اطلاعات و فرهنگ، تداوم حاکمیت طالبان را «آغاز یک فاجعه بزرگ ملی» دانسته و افزود که بخش‌های زیادی از ظرفیت‌ها و دارایی‌های کشور از دست رفته و در صورت ادامه این وضعیت، در آینده نزدیک همه‌چیز از دست خواهد رفت.

او در پایان تاکید کرد که اگر انحصار دین و دولت از دست طالبان خارج نشود، افغانستان با رویدادهای ناگوار بیشتری روبه‌رو خواهد شد.

رجب صفروف روز سه‌شنبه در مصاحبه‌ای گفت روسیه با به‌رسمیت‌شناسی طالبان تلاش کرد این گروه را به چرخه نظام بین‌المللی بازگرداند. به گفته او، «ما امیدوار بودیم کشورهای دیگر نیز همراه شوند، دولت طالبان تغییر کند و استانداردهای دولت‌داری را رعایت کند.»

صفروف افزود: «اما این‌گونه نشد. حکومت طالبان بر سر ما کلاه گذاشت و جز ابراز تشکر و دستت درد نکند، اقدام عملی دیگری انجام نداد.» به گفته او، طالبان مانند کوهی ثابت باقی مانده‌ و تغییری در رفتارش دیده نمی‌شود.

او تاکید کرد که روسیه اکنون ناراضی و ناامید است و برخی کارشناسان روس معتقدند مسکو امتیازهای زیادی به طالبان داده، بدون آن‌که امتیاز مناسبی دریافت کند.

به گفته صفروف، «روسیه با به رسمیت شناسی طالبان انتظار داشت طالبان دولت فراگیر تشکیل دهد، با زنان رفتار مناسبی داشته باشد، به‌طور واقعی با تروریسم مبارزه کند، گروه‌های تروریستی را از خاک افغانستان بیرون کند و با مواد مخدر مقابله کند، اما تاکنون هیچ‌یک از این موارد عملی نشده است.»

او در پایان افزود که اقدامات لازم برای مقابله با گروه‌های شبه‌نظامی نیز از سوی طالبان انجام نشده و روسیه همچنان از ناحیه افغانستان نگران است.

روسیه تنها کشوری است که اداره طالبان را به رسمیت شناخته است.