خبرگزاری سپاه پاسداران: هدف مذاکره و آتشبس تجدید قوا برای حملهای دیگر است
فارس، خبرگزاری سپاه پاسداران در مطلبی با عنوان «تداوم آتشبس؛ توقف تاکتیکی دشمن برای خرید زمان» نوشت علت اعلام آتشبس از سوی امریکا و مذاکرات، خرید زمان برای تجدید قوای اسرائیل و ایالات متحده است.
این خبرگزاری با استناد به نیویارک تایمز نوشت دونالد ترامپ «ماری» است که حتی به متحدان اروپایی خود هم رحم نکرده است و رهبران تهران نگرانند که بار دیگر توسط او گزیده شوند.
این مقاله در ادامه به افزایش نیروهای امریکایی در منطقه پس از آتشبس اشاره کرده و با ارجاع به کانال ۱۲ اسرائیل نوشته است «دهها هواپیمای باری امریکا با محمولههای مهمات جنگی در فرودگاه بن گوریون فرود آمدند. امریکا با در نظر داشتن احتمال ازسرگیری جنگ، پل هوایی برای پر کردن مخازن سلاح و مهمات اسرائیل برقرار کرد.»
بر اساس این مقاله هدف تمدید آتشبس دو هفتهای توسط ترامپ آماده سازی شرایط برای یک حمله غافلگیرانه دیگر است.
رئیسوزرای طالبان، رئیس معادن بدخشان را برکنار کرد و عبدالمتین رحیمزی را به جای او منصوب کرد.
بر اساس نسخه یک مکتوب که در اختیار افغانستان اینترنشنال قرار گرفته، وزیر معادن طالبان عبدالمتین رحیمزی را به عنوان رئیس جدید معادن بدخشان پیشنهاد و محمدحسن آخند آن را تایید کرده است.
منابع محلی میگویند رحیمزی از لوگر و از چهرههای پشتونتبار در ساختار طالبان است. شفیقالله حفیظی، رئیس برکنار شده معادن بدخشان، از نزدیکان فصیحالدین فطرت، رئیس ستاد ارتش طالبان و باشنده ولسوالی یفتل این ولایت است.
بدخشان دارای معادن طلا، لاجورد و سنگهای قیمتی است و روند استخراج معادن در این ولایت به گونه بیرویه جریان دارد. در سالهای اخیر گزارشهای متعددی از تنشها، درگیریها و استخراج غیرقانونی معادن در بدخشان منتشر شده است.
فعالان محلی و مدنی نسبت به ادامه استخراج گسترده بدون نظارت و آسیبهای جدی آن به محیط زیست ابراز نگرانی کردهاند.
احمد بخشایش اردستانی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی، گفت این کشور در مقطع جنگ به این نتیجه رسید که روایتها را کنترول کند و اینترنت را برای برخی گروهها مانند خبرنگاران، دانشگاهیان و نمایندگان مجلس باز گذاشت تا برای مخاطبان خارجی محتوا تولید کنند.
فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت جمهوری اسلامی نیز پیشتر گفته بود کسانی حق استفاده از اینترنت را دارند که روایت مورد تایید حکومت را منتشر کنند.
اکنون ۵۷ روز است که جمهوری اسلامی دسترسی مردم ایران را به اینترنت قطع کرده است.
تنها تعداد معدودی از کاربران مورد تایید جمهوری اسلامی در شبکههای مجازی حضور دارند و روایتهای ضد جنگ را منتشر میکنند.
یافتههای افغانستان اینترنشنال نشان میدهد که اداره طالبان از زمان بازگشت به قدرت در اگست ۲۰۲۱ تا پایان مارچ ۲۰۲۶، بیش از ۱۰۷ هزار و ۵۵۰ ضربه شلاق بر بدن شهروندان افغانستان زده است.
این مجازاتها که با هدف ایجاد ترس و بازدارندگی مبتنی بر هراس، عمدتاً پیش چشم مردم اجرا شده، در بسیاری موارد برای اتهامهایی بوده است که اداره طالبان آنها را اخلاقی مینامد؛ مانند رابطه جنسی بیرون از ازدواج و رابطه جنسی میان دو مرد که دادگاههای طالبان آنها را به ترتیب «زنا» و «لواط» مینامند؛ همچنین ترک خانه از سوی زنان در پروندههایی که «فرار از منزل» خوانده میشود.
در جریان چهار و نیم سال گذشته، دستکم ۲ هزار و ۷۳۷ شهروند افغانستان گونه علنی از سوی طالبان شلاق خوردهاند، که بهگونه میانگین بیش از ۶۴ شلاق رو روز بوده است. تنها در سال ۲۰۲۵، دستکم هزار و صد نفر جمعاً ۴۳ هزار و ۲۹۰ ضربه شلاق زدهاشدهاند. این رقم نسبت به سال پیش از آن دو برابر شده است.
این آمار تنها موارد رسمی و اعلام شده از سوی دادگاه عالی طالبان را شامل میشود. بسیاری دیگر از مجازاتهای شلاق در ولایتها و مناطق دور افتاده و روستایی، یا ثبت رسمی و اعلام نمیشود یا بهدلیل فضای سانسور حاکم بر رسانهها، رسانهای نمیشود.
منابع و روش تحقیق
دادههای اولیه از خود دادگاه عالی طالبان، اسناد رسمی سازمان ملل، از جمله گزارشهای یوناما و بیانیه مشترک کارشناسان سازمان ملل، گزارشهای وزارت خارجه ایالات متحده، دیدبان حقوق بشر، عفو بینالملل و رسانههای مستقل از جمله افغانستان اینترنشنال گردآوری شده است. علاوه بر مصاحبه مستقیم با دو قربانی و یک شاهد عینی، دیدگاههای کارشناسی ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل، و شهرزاد اکبر، رئیس سازمان حقوق بشری رواداری منابع این گزارش هستند.
افغانستان اینترنشنال برای تهیه این گزارش بیش از ۹۲۸۰ خبرنامه و اعلامیه رسمی منتشرشده در حساب ایکس و وبسایت این نهاد را بررسی کرده است.
تمام آمارها با دادههای مستقل سازمان ملل، دیدبان حقوق بشر، عفو بینالملل و وزارت خارجه امریکا تطبیق و مثلثسازی شدهاند. هرجا اختلافی در دادهها وجود داشته، محافظهکارانهترین ارقام انتخاب شده تا گزارش از نظر اعتبار و قابلیت دفاع مستحکم باشد.
این گزارش به چگونگی طی مراحل «قانونی» رسیدگی به پروندهها نگاه انداخته و ضعف نظام قضایی قرون وسطایی طالبان را برجسته کرده است؛ از جمله مجازاتهای سلیقهای، نبود وکیل مدافع، محکومیت بر اساس گواهی یک یا دو نفر و اعتراف گرفتن از متهمان.
قربانیان در این گزارش تحقیقی، از درد شدید، آسیب جسمی و شرم اجتماعی ناشی از شلاق سخن گفتهاند. به گفته شاهدان و قربانیان این مجازاتها، ضربههای شلاق بر بدن زنان سنگین و محکمتر زده میشود و هیچ خدمات درمانی یا حمایتی در شفاخانهها برای آنها فراهم نمیشود.
اجرای مجازات شلاق پس از فرمان رهبر طالبان در نوامبر ۲۰۲۲ شدت یافت. در همین دوره، اجرای علنی حد قذف (۸۰ ضربه) و سایر مجازاتهای بدنی در ورزشگاههای ولایتهای مختلف مانند کابل، پروان، تخار، لوگر و لغمان بیشتر شد.
فرمان شماره یک امر به معروف و نهی از منکر طالبان در جولای ۲۰۲۴، صلاحیت مجازات تعزیر را به ماموران غیرقضایی داد و اصولنامه جزایی محاکم در جنوری ۲۰۲۶، دامنه جرمانگاری و شلاق را گستردهتر کرد.
کارشناسان حقوق بشری، از جمله ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل، شهرزاد اکبر، رئیس پیشین کمیسیون حقوق بشر افغانستان و رئيس سازمان حقوقبشری رواداری، و خوان بوجینو، روانکاو بالینی، تاکید میکنند که مجازات شلاق نهتنها مصداق شکنجه و نقض آشکار کنوانسیون منع شکنجه و اعلامیه جهانی حقوق بشر است، بلکه اثرات روانی و اجتماعی عمیقی بر قربانیان و جامعه برجای میگذارد. آنها هشدار میدهند که این مجازاتها باید فوراً متوقف شود.
یافتههای گزارش تحقیقی افغانستان اینترشنال نشان میدهد که شلاق در نظام طالبان دیگر یک مجازات «شرعی» محدود نیست، بلکه به ابزاری سیستماتیک برای کنترل بدن و ذهن شهروندان، ایجاد ترس عمومی و تثبیت پایههای رژیم تبدیل شده است.
با وجود ادعای طالبان مبنی بر محدود بودن ضربات برخی از مجازاتها به ۳۹ ضربه، بسیاری از قربانیان گزارش دادهاند که در عمل گاهی تا ۱۰۰ ضربه یا بیشتر وارد شده و شلاقزنندگان طالبان، ضربههای خود را نمیشمارند. توزیع جغرافیایی شلاقها نشان میدهد که تقریباً همه ۳۴ ولایت افغانستان شاهد چنین مجازاتهایی بودهاند و مردان ۸۰ تا ۸۵ درصد و زنان ۱۵ تا ۲۰ درصد قربانیان را تشکیل میدهند.
در موارد متعدد، شلاق بهصورت علنی در ورزشگاهها، محاکم و حتی مراسم عروسی اجرا شده و گاهی افراد به اجبار پس از شلاق به نکاح هم درآورده شدهاند.
شلاقهای ثبتنشده
یکی از مهمترین یافتههای این گزارش، وجود یک شکاف عمیق و ساختاری در اطلاعات است؛ شکافی که خود بخشی از سیاست نظاممند طالبان برای ایجاد هراس به شمار میرود. آمار ارائهشده فقط مواردی را دربر میگیرد که بهطور رسمی از سوی دادگاه طالبان اعلام شدهاند. شلاقزدنهایی که توسط پولیس امر به معروف در خیابانها، درون زندانها، محاکم محلی یا حتی در خانههای شخصی اجرا میشود، عمدتاً ثبت نمیشوند.
هراس شدید قربانیان از انتقام، سانسور سنگین رسانهای و نبود دسترسی خبرنگاران به مناطق روستایی باعث شده بسیاری از موارد—بهویژه شلاقزدن کودکان، زنان روستایی، قربانیان خشونت جنسی و مجازاتهای خیابانی مانند ضربه بر کف پا—اصلاً گزارش نشوند.
حتی صدمات جسمی، درمانهای پزشکی، عفونتها، مرگهای احتمالی و طرد اجتماعی قربانیان از سوی خانواده و جامعه، در هیچ آمار رسمی مستندسازی نشده است.
ریچارد بنت و کارشناسان سازمان ملل نیز صراحتاً بر این خلأها تأکید کرده و ابراز نگرانی کردهاند که سوابق رسمی حتی سن قربانیان یا اطلاعاتی درباره وضعیت ذهنی و فکری آنان را در بر نمیگیرد.
این شکافهای اطلاعاتی نه تنها آمار را ناقص میسازد، بلکه خود بخشی از سازوکار عامدانه پنهانکاری رژیم برای جلوگیری از هرگونه نظارت مستقل است.
مایکل انرآمو، مهاجم پیشین تیم ملی نیجریه، روز جمعه در جریان یک دیدار دوستانه در میدان مسابقه جان باخت. این خبر را فدراسیون فوتبال نیجریه اعلام کرده است. بر بنیاد گزارشهای ابتدایی، این بازیکن ۴۰ ساله حدود پنج دقیقه پس از آغاز نیمه دوم مسابقه در شهر کادونا، دچار حمله قلبی شده بود.
انرآمو که دورههای موفقی را در باشگاههای ترکیه و تونس سپری کرده بود، در مجموع ۱۰ بار پیراهن تیم ملی نیجریه (سوپر ایگلز) را بر تن کرد. او نخستین بازی ملی خود را در سال ۲۰۰۹ در یک دیدار دوستانه برابر جامائیکا انجام داده بود.
محمد سانوسی، دبیرکل فدراسیون فوتبال نیجریه، در واکنش به این رویداد گفت: «این یک ضایعه تکاندهنده است و در حال حاضر واژهای برای بیان احساساتم ندارم. تنها میتوانم دعا کنم که خداوند به او آرامش ابدی عطا فرماید و به خانوادهاش و جامعه فوتبال نیجریه صبر و شکیبایی عنایت کند.»
انرآمو که در میان هواداران باشگاه تونسی «اسپرانس» با لقب «تانک» شناخته میشد، بهدلیل قدرت بدنی بالا و بازی مطمئن شهرت داشت و نقش مهمی در کسب افتخارات این تیم ایفا کرده بود.
ابوذر فیضی، بدنساز افغان، در ادامه درخششهای خود در رقابتهای بینالمللی، موفق شد در لیگ حرفهای «آیافبیبی» استرالیا، عنوان قهرمانی و مدال «قهرمان قهرمانان» بخش فیزیک مردان را از آنِ خود کند. این مسابقات در شهر آدیلاید استرالیا برگزار شده بود.
فیضی که پیش از این، در تاریخ ۳۱ حمل ۱۴۰۵ نیز موفق به کسب دو مدال طلا از رقابتهای «پیسیای» استرالیا شده بود، با این پیروزی جایگاه خود را در سطح حرفهای بیش از پیش تثبیت کرد.
در این رقابتها، پس از ابوذر فیضی، جیک نواک در جایگاه دوم قرار گرفت و عمر دین مقام سوم را بهدست آورد.
گفتنی است که فیضی با قهرمانی در مسابقات «پیسیای» پیشتر موفق به دریافت کارت حرفهای بدنسازی نیز شده بود؛ دستاوردی مهم که زمینه حضور او را در رقابتهای سطح بالای جهانی فراهم ساخته است.
