سازمان ملل: بیش از ۹ میلیون حیوان در افغانستان واکسین شدند

سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فائو) اعلام کرد در سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ بیش از ۹ میلیون حیوان در افغانستان برای جلوگیری از گسترش بیماری «طاعون نشخوارکنندگان کوچک» واکسین شدهاند.

سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فائو) اعلام کرد در سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ بیش از ۹ میلیون حیوان در افغانستان برای جلوگیری از گسترش بیماری «طاعون نشخوارکنندگان کوچک» واکسین شدهاند.
فائو روز یکشنبه ۱۳ ثور با انتشار گزارشی گفت افغانستان اکنون در آستانه نابود کردن این بیماری قرار دارد.
بهگزارش فائو، این برنامه با همکاری نهادهای بینالمللی و با حمایت مالی بانک توسعه آسیایی و بریتانیا اجرا شده و حدود ۹۰۰ هزار رأس دام دیگر نیز در سراسر افغانستان واکسین خواهند شد. هدف طرح، حفاظت از گلههای دامی، تقویت درآمد خانوادههای روستایی و تأمین منبع پایدار غذای سالم و مغذی برای مردم عنوان شده است.
فائو تأکید کرده است که «طاعون نشخوارکنندگان کوچک» سالها دامها و معیشت خانوادههای روستایی را تهدید کرده و پوشش گسترده واکسیناسیون، رکن اصلی مهار و ریشهکنی آن است.
بر اساس گزارشهای سال ۲۰۲۵، از جمله بانک جهانی و سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، حدود ۷۲٫۷ درصد جمعیت افغانستان در مناطق روستایی زندگی میکنند و نزدیک به ۶۰ تا ۷۰ درصد مردم بهطور مستقیم یا غیرمستقیم از زراعت و دامداری امرار معاش میکنند؛ به همین دلیل سرمایهگذاری در زراعت و مالداری تأثیر مستقیم بر معیشت و امنیت غذایی کشور دارد.
ریچارد لیزی، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان، به مناسبت روز جهانی آزادی مطبوعات گفت خبرنگاران افغان در شرایط دشوار به فعالیت حیاتی خود ادامه میدهند و صدای نگرانیها و خواستههای مردم میشوند. آقای لینزی روز یکشنبه در یادداشتی در شبکه اکس بر اهمیت آزادی بیان تاکید کرد.
او گفت که هفته گذشته با خبرنگاران افغان دیدار کرده است. به گفته او، این خبرنگاران با وجود شرایط دشوار، نگرانیها و منافع مردم افغانستان را بازتاب میدهند.
نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان افزود که خبرنگاران افغان صدای مردمی میشوند که بیش از همه به آن نیاز دارند.
نهادهای بینالمللی از وضعیت آزادی رسانهها در افغانستان ابراز نگرانی میکنند.
دفتر حقوق بشر سازمان ملل میگوید پس از بازگشت طالبان به قدرت، آزادی رسانهها در افغانستان بهشدت آسیب دیده و خبرنگاران در فضای محدود، خصمانه و زیر فشار سانسور، نظارت و محدودیتهای حقوقی کار میکنند. این دفتر همچنان گفته است که مرکز خبرنگاران افغانستان در سال ۲۰۲۵ دستکم ۳۴ مورد بازداشت خبرنگاران را ثبت کرده است.
گزارشگران بدون مرز نیز در شاخص آزادی مطبوعات ۲۰۲۶، افغانستان را در جایگاه ۱۷۵ از میان ۱۸۰ کشور قرار داده است.
وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان به مناسبت روز جهانی آزادی مطبوعات میگوید به نقش رسانهها در آگاهیدهی عمومی و تقویت رابطه میان طالبان و مردم باور دارد و به بهبود دسترسی به اطلاعات متعهد است. ادعایی که با ارزیابی نهادهای مستقل بینالمللی و نهادهای حامی خبرنگاران همخوان نیست.
حبیب غفران، سخنگوی این وزارت، گفت وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان از رسانهها حمایت میکند.
او افزود که در سال ۱۴۰۴، برای ۱۴۱ رسانه جواز فعالیت داده شده و این موضوع به گفته او، نشاندهنده پیشرفت در بخش فعالیت رسانهها است.
او از رسانهها خواست نشرات خود را با فرهنگ و ارزشهای «دینی و افغانی»، سیاست نشراتی طالبان، حفظ حریم خصوصی و منافع ملی کشور برابر کنند.
گزارشگران بدون مرز در شاخص آزادی مطبوعات سال ۲۰۲۶، افغانستان را در رتبه ۱۷۵ از میان ۱۸۰ کشور قرار داده است. این نهاد میگوید پس از بازگشت طالبان به قدرت، آزادی مطبوعات و امنیت خبرنگاران، بهویژه خبرنگاران زن، بهشدت آسیب دیده و رسانهها زیر فشار نشر اطلاعات مورد تایید طالبان قرار گرفتهاند.
مرکز خبرنگاران افغانستان در آستانه روز جهانی آزادی مطبوعات گفته است که از می ۲۰۲۵ تا می ۲۰۲۶، دستکم ۱۵۰ مورد نقض آزادی رسانهها در افغانستان ثبت شده است. این موارد شامل تهدید، بازداشت، سانسور و خشونت علیه خبرنگاران است.
دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز گفته است که خبرنگاران در افغانستان با سانسور، نظارت، محدودیتهای حقوقی و فضای ترس روبهرو اند.
طالبان از سال ۲۰۲۱ رسانههای افغانستان را با نظارت، سانسور و مجازات خبرنگاران به دلیل انتقادهای احتمالی، بهشدت محدود کرده است.
فضل محمد حقانی، سرپرست سفارت طالبان در ایران و عسکر جلالیان، معاون حقوق بشر و امور بینالملل وزارت دادگستری جمهوری اسلامی، درباره همکاریهای دوجانبه گفتوگو کردند.
سفارت طالبان در ایران روز شنبه دوازدهم ثور در اکس نوشت دو طرف تاکید کردند که همکاریهای عدلی و قضایی گسترش یابد و روند انتقال زندانیان افغان از ایران به افغانستان از سر گرفته شود.
تاکنون زندانیان افغان در ایران در چند مرحله به طالبان تحویل داده شدهاند.
سفارت طالبان در تهران ماه قوس سال گذشته اعلام کرد که در دومین مرحله انتقال زندانیان ۸۱ زندانی افغان محکوم به حبس، از ایران به افغانستان منتقل شدند. پیش از آن هم، ۲۱۱ زندانی افغان از طریق مرز اسلامقلعه به افغانستان منتقل شدند.
هرچند آمار دقیق زندانیان افغان در ایران مشخص نیست، اما اداره تنظیم امور زندانهای طالبان در ۲۱ جوزای سال گذشته اعلام کرد که در طول یکسال بیش از ۴۰۰ زندانی افغان از ایران به افغانستان منتقل شدهاند.
رسانههای تحت کنترول طالبان گزارش دادهاند که نجیبالله شاهین، سفیر این گروه در ناروی، روز شنبه در دیدار با بیورن جانسن، نماینده ویژه ناروی برای افغانستان، درباره وضعیت افغانستان، اخراج اجباری مهاجران افغان از کشورهای همسایه و کمکهای بشردوستانه گفتوگو کرده است.
تلویزیون ملی تحت اداره طالبان روز شنبه، ۱۲ ثور، گزارش داد که در این دیدار دو طرف بر گسترش روابط و ادامه گفتوگوها تأکید کردهاند.
با اینحال، سفارت طالبان در ناروی و رسانههای تحت اداره این گروه، تصویری از این دیدار را منتشر نکردهاند.
بهرغم آنکه ناروی اداره طالبان را به رسمیت نمیشناسد، اما در دلو ۱۴۰۰ میزبان هیئتی بلندپایه از طالبان به ریاست امیر خان متقی، وزیر خارجه طالبان، در اسلو بود.
ناروی همچنین در ماه سنبله سال ۱۴۰۳، فعالیت سفارت افغانستان در اسلو را متوقف و نماینده طالبان را پذیرفت. این سفارت تا ماه قوس ۱۴۰۳ در اختیار دیپلوماتهای وفادار به دولت پیشین افغانستان بود.
بهرغم برقراری روابط با طالبان، مقامهای ناروی در گذشته بارها از سرکوب و محرومیت گسترده زنان در افغانستان زیر حاکمیت طالبان انتقاد کردهاند.
سراجالدین حقانی، وزیر داخله طالبان، روز شنبه با عبدالمنان عمری، وزیر کار و امور اجتماعی و برادر ملا عمر، بنیانگذار طالبان، دیدار کرده است. دو طرف درباره «تقویت همکاری» بین این دو وزارت، ایجاد فرصتهای شغلی و تسهیل رفتوآمد کارگران افغان گفتوگو کردهاند.
عبدالمتین قانع، سخنگوی وزارت داخله طالبان، روز شنبه (۱۲ ثور) با نشر خبرنامهای اعلام کرد که در این دیدار درباره «موضوعات مهم» گفتوگو شده است.
این دیدار در ادامه رایزنیها و هماهنگیهای درونی میان حلقات مختلف طالبان، بهویژه حلقه حقانی، در ماههای اخیر انجام شده است.
سراجالدین حقانی در مواردی از تمرکز قدرت در حلقه قندهار و بهویژه انحصار تصمیمگیری در سطح رهبری طالبان انتقاد کرده است. او همچنین از رویکردهای مبتنی بر گفتوگو و تعامل سیاسی، چه در داخل و چه در بیرون از افغانستان، نیز حمایت کرده است.
وزیر داخله طالبان همچنین بارها با حامد کرزی و عبدالله عبدالله، مقامات دولت پیشین، نیز دیدار کرده و از سیاستمداران و مخالفان طالبان خواسته است به افغانستان برگردند.
این رویکرد سراجالدین حقانی با سیاستهای هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان، که بر تمرکز قدرت در حلقه رهبری تأکید دارد و دیدارهایش را عمدتا به افراد نزدیک و مورد اعتماد محدود میکند، تفاوتهایی دارد.
افزون بر آن، سراجالدین حقانی و رهبر طالبان بر سر برخی موضوعات کلیدی از جمله روند صلح با مخالفان و مسئله آموزش زنان اختلافنظر دارند. پیشتر انعامالحق، جنرال بازنشسته پاکستانی، نیز در مقالهای تصریح کرد که رهبر طالبان و حقانی بر سر مسائل مختلف از جمله ممنوعیت آموزش دختران، نحوه روابط با پاکستان و سیاستهای داخلی باهم اختلاف دارند.
عبدالمنان عمری، از چهرههای نزدیک به خانواده بنیانگذار طالبان، نیز بهعنوان یکی از منتقدان تمرکز قدرت در دست هبتالله آخندزاده شناخته میشود.
به باور شماری از کارشناسان، دیدارهای اخیر میان این چهرهها میتواند بخشی از تلاشها برای بازتعریف توازن قدرت در درون طالبان و ایجاد هماهنگی میان حلقات مختلف این گروه باشد؛ حلقاتی که درباره شیوه اداره حکومت، میزان تمرکز قدرت و نحوه تعامل با جریانهای سیاسی دیگر دیدگاههای متفاوتی دارند.
ملک ستیز، پژوهشگر حقوق و روابط بینالملل، نیز پیشتر به افغانستان اینترنشنال گفت که دیدارهای متعدد سراجالدین حقانی با شماری از مقامات دولت پیشین از جمله حامد کرزی و شماری از مقامات «چپی» نشان میدهد که حقانی خود را برای یک مرحله جدید آماده میکند.
کارشناسان معتقدند که تمرکزگرایی و تصمیمگیریهای یکجانبه در سطح رهبری طالبان، بهویژه توسط هبتالله آخندزاده، از عوامل اصلی تشدید اختلافات داخلی دانسته میشود؛ وضعیتی که گفته میشود، زمینه رایزنیهای غیررسمی و گفتوگوهای درونگروهی میان شبکه حقانی و حلقات نزدیک به قندهار را افزایش داده است.
پیشتر محمد رادمنش، کارشناس مسایل نظامی، نیز به افغانستان اینترنشنال گفت که سراجالدین حقانی بهمنظور تقویت موقعیت خود در برابر اختلافات و تهدیدهای درونطالبانی درصدد تقویت روابط درونگروهی و سربازگیری از میان هواداران خود است.
بهنظر میرسد دیدار حقانی با برادر ملاعمر نیز نشانهای از تلاشهای درونی برای تقویت همگرایی در ساختار قدرت طالبان است؛ ساختاری که هرچند در ظاهر یکپارچه به نظر میرسد، اما در درون با دیدگاههای متفاوت و رقابتهای پنهان روبهرو است.