شهروندی از بدخشان: «وجدانم اجازه نمی‌دهد در برابر تاراج معادن خاموش بمانم»

حتی لایحه ثبت معاشات را به مکتب‌ها نفرستاده‌اند.

کرایه خانه، پول برق، آب، خرچ طفل‌ها و روزگار، ما را به گدایی انداخته است.

دکاندار هم قرض نمی‌دهد.

طفل‌هایم گرسنه‌اند و حتی کرایه رفتن به مکتب را ندارم.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

ما با هزار امید برای فراگیری علم به دانشگاه می‌رویم، اما به دلیل نداشتن کارت، پشت دروازه متوقف می‌مانیم و اجازه ورود به ما داده نمی‌شود.
همچنان به دلیل پرداخت‌نشدن فیس قسط اول، که حدود دو هزار افغانی است، بسیاری از دانشجویان از داخل‌شدن به صنف‌ها محروم می‌شوند.
در حالی که وضعیت اقتصادی مردم بسیار ضعیف است، تهیه همین مبلغ نیز برای شمار زیادی از دانشجویان دشوار و حتی غیرممکن است.
بسیاری از ما از راه‌های دور و با تحمل مشکلات فراوان می‌آییم، اما باز هم پشت دروازه می‌مانیم.
سوال ما این است که آیا ارزش یک دانشجو و آینده‌اش به اندازه یک کارت یا دو هزار افغانی است؟ آیا عدالت این است که دانشجو با شوق درس بیاید، اما ناامید دوباره برگردد؟
هدف ما تنها آموزش، پیشرفت و خدمت به جامعه است. با وجود تمام مشکلات در افغانستان، باز هم ما درس می‌خوانیم و تلاش می‌کنیم.
تقاضا داریم شرایط دشوار دانشجویان را در نظر بگیرند، در مورد کارت و فیس با دانشجویان همکاری کنند و تسهیلات بیشتری فراهم سازند.

اجازه ندهد که موانع کوچک، مانع آینده بزرگ جوانان شود.

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

اکنون فرمانده ولسوالی‌شان چندین مرتبه شده ما را تهدید می‌کند و افرادی را دم خانه‌مان می‌فرستد که دخترتان را به من بدهید، وگرنه روزگارتان را از این بدتر می‌سازم.

خواهر من حدود ۱۲ ساله است. از ترس‌شان هر دو خواهر خردم را انتقال دادم، چندین مرتبه جابه‌جا کردم و فعلاً هم به غور نیستند. در ساحات مربوط فاریاب از ترس در خفا زندگی می‌کنند.

مادرم هر روز تهدید می‌شود. خود من که تنها پسر نان‌آور خانه هستم، از یک سال بدین‌سو از کسب‌وکار مانده‌ام و فراری هستم. خدا شاهد است، از بس جابه‌جا شدم، دیگر خسته شدم.

هیچ راه نمانده است.

نمی‌فهمیم چی سرنوشتی در انتظار ما است.

من آدرس ولسوالی و نام فرمانده طالبان را نگفتم، چون حقیقتاً می‌ترسم. نشود که زندگی سر ما جهنم گردد و حال و روز من بدتر از این شود.

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

شمس لندن آکادمی یک مکتب سلسله‌ای است که در سطح شهر کابل چندین نمایندگی، حدود هشت شعبه، دارد. با آن‌که از اول تا ششم ماه حمل به‌طور رسمی از سوی دولت رخصتی اعلام شده بود، اما مدیریت این مکتب این روزها را در معاش معلمان محاسبه نکرده است.

این در حالی است که از تمام شاگردان، فیس کامل یک ماه گرفته شده، اما حقوق معلمان به‌گونه کامل پرداخت نشده است. این موضوع برای من و سایر همکارانم بسیار نگران‌کننده و قابل پرسش است، به‌ویژه وقتی می‌بینیم که بسیاری از مکاتب خصوصی دیگر معاش معلمان خود را به‌طور کامل اجرا کرده‌اند.

من این موضوع را به‌عنوان یک نمونه از وضعیت جایگاه معلم در کشور با شما شریک می‌سازم و امیدوارم مورد توجه مسئولان و رسانه‌ها قرار گیرد.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

لطفاً کمک کنید تا از این بند آزاد شوم و اگر نه این درد مرا می‌کشد، درد بیکاری، بیچاره‌گی و درمانده‌گی که اختیار خود و حال اولاد خود را نداری.

چهار پسرم و یک دخترم را افسرده‌گی گرفته است.

من طاقت دیدن این همه درد و رنج را ندارم. دخترم از درس و تحصیل باز مانده است. بچه‌هایم هر روز با یک ناامیدی از مکتب به خانه می‌آیند.

شوهر پیرم تاب و توان کشیدن این همه بار غم را ندارد. من چی کار کنم؟

لطفاً پیامم را برای جهانیان برسانید، باشد که دری امید به دل‌های خسته ما کشیده شود.

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.