رسانه بریتانیایی دیلیمیل در یک گزارش اختصاصی روایت یک زن ۳۳ ساله افغان را نوشته است که میگوید طالبان پس از بازگشت به قدرت او و پدرش را بازداشت و شکنجه کرد. او میگوید در کودکی نیز شاهد شلاق خوردن پدرش و ازدواج اجباری خواهر ۱۴ سالهاش بوده است.
شکریه به این روزنامه گفته است که نخستینبار در هشتسالگی خشونت طالبان را دیده است. به گفته او، طالبان پدرش را در برابر مردم شلاق زد، صورتش را با تیل موتر سیاه کرد، او را در کوچههای روستا گرداند و سپس زندانی کرد.
پدر شکریه در زمان محمد نجیبالله افسر نظامی بود. شکریه میگوید پس از به قدرت رسیدن طالبان، همین سابقه باعث شد خانواده او هدف قرار بگیرد.
او گفته است یک شب افراد مسلح طالبان وارد خانه آنان شدند و مادرش را لتوکوب کردند. طالبان از مادرش میپرسید که شوهرش کجاست. مادرش برای نجات او گفت که شوهرش در جنگ کشته شده است.
به گفته شکریه، روز بعد طالبان مردم روستا را در مسجد جمع کرد و گفت زنانی که شوهر ندارند و مردی از خانواده کنارشان نیست، باید با اعضای طالبان ازدواج کنند. طالبان هشدار داد که خانوادههای مخالف کشته میشوند.
شکریه میگوید پدرش برای نجات همسرش خود را به طالبان تسلیم کرد. اما خانواده برای رهایی او مجبور شد عمه ۱۷ ساله شکریه را به ازدواج یک عضو طالبان درآورد.
او گفته است عمهاش به قندهار برده شد و از آن روز تاکنون هیچ خبری از او ندارد.
شکریه میگوید در آن سالها مردم حتی از اینکه طالبان بفهمد در خانه دختر دارند، میترسیدند. به گفته او، اگر طالبان میفهمید دختری بالاتر از ۱۳ سال در یک خانواده است، او را به ازدواج اعضای طالبان وادار میکرد یا با زور میبرد.
پس از سقوط نخستین حکومت طالبان، مکاتب دوباره باز شد. شکریه میگوید او بسیار میخواست درس بخواند، اما خانوادهاش در آغاز اجازه نمیداد.
با بازگشت طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱، زندگی او به سرعت تغییر کرد. شکریه کارش را از دست داد و نتوانست تحصیلات ماستری خود را ادامه دهد.
او میگوید زنان دیگر بدون محرم اجازه بیرون رفتن نداشتند و مقررات سختگیرانه پوشش، زندگی روزمره زنان را بسیار دشوار کرده بود.
شکریه میگوید: «افغانستان برای زنان به زندانی بدتر از آتش جهنم تبدیل شد.»
به گفته او، ۴۰ روز پس از سقوط کابل، افراد طالبان نیمهشب به خانه خانوادهاش رفتند. شکریه و پدرش لتوکوب و بازداشت شدند. او میگوید طالبان او را به خیانت به اسلام و همکاری با خارجیها متهم کرد. شکریه بیش از ده سال در وزارت دفاع ملی افغانستان کار کرده بود.
شکریه گفته است او را در یک محل بازداشت غیررسمی در کابل نگه داشتند. به گفته او، در آنجا شکنجه شد، زانوانش آسیب جدی دید و به سرش نیز ضربه خورد. او میگوید طالبان به او گفته بود که هیچ حقی ندارد و اگر حرف بزند، وضعیتش بدتر میشود.
شکریه گفته است افراد طالبان او را «زن کافر»، «برده» و «خاین» میخواندند و به او میگفتند که «نان امریکاییها را خورده است». او میگوید در جریان بازجوییها نه وکیل داشت، نه کسی بر رفتار طالبان نظارت میکرد و نه میتوانست با بیرون تماس بگیرد.
شکریه هنوز به دلیل دردهای ناشی از شکنجه دارو مصرف میکند. او همچنین برای آسیبهای روانی پس از آن دوره تحت درمان است.
پس از رهایی شکریه و پدرش، خانواده آنان افغانستان را ترک کرد. شکریه میگوید مسیر فرار بسیار سخت بود. آنان در شرایط خطرناک از مرزها گذشتند و در بسیاری از مواقع سرپناه و غذای کافی نداشتند.
شکریه اکنون در پاکستان منتظر ویزا برای رفتن به امریکای لاتین است. او میگوید نفوذ طالبان حتی پس از خروج زنان افغان از کشور هم زندگی آنان را تهدید میکند.
رسانههای روسی شنبه ۲۶ ثور گزارش دادند که این مقام روس در حاشیه مجمع روسیه - جهان اسلام در شهر کازان گفت: شرکتهای روسی هم اکنون در استخراج و پالایش نفت و معادن افغانستان فعال هستند.
به گفته وی، روسیه در حوزههای نفت و گاز و استخراج مواد معدنی حضور موثری دارد و این فعالیتها بدون موانع جدی پیش میرود.
رئیس مرکز تجاری روسیه در کابل همچنین گفت اداره طالبان به دنبال گسترش روابط با مسکو است. او این موضع را نتیجه اعتماد بیشتر به روسیه دانست.
روسیه طی سالهای اخیر یکی از نزدیکترین بازیگران منطقهای به طالبان بوده و این گروه را از فهرست سازمانهای تروریستی خود خارج کرد و به رسمیت شناخت.
نورالدین عزیزی، وزیر تجارت طالبان که به روسیه سفر کرده و در مجمع روسیه-جهان اسلام شرکت کرده، در دیدار با الکسی اوورچوک، معاون نخستوزیر روسیه بر گسترش روابط اقتصادی و تجاری میان افغانستان و روسیه تأکید کرده است.
این وزیر طالبان در عین حال تاکید کرد که برخی حلقات برای تخریب روابط دوجانبه تلاش میکنند که «باید به این تلاشها جدی توجه و از آن جلوگیری شود.»
هفدهمین مجمع اقتصادی «روسیه - جهان اسلام» از ۲۲ تا ۲۷ ثور در کازان برگزار میشود و هیئتی از طالبان نیز در آن حضور دارد.
آقای فایق روز شنبه با بازنشر گزارش افغانستان اینترنشنال در شبکه اجتماعی اکس نوشت: «ازدواج اجباری زن نکاحشده در دایکندی، زندانیکردن خبرنگاران طلوع و بازداشت زنان در هرات، نمونههای دیگری از ظلم، سرکوب و استبداد حاکم است.»
پیشتر یک زن از دایکندی در فایل صوتی ارسالی به افغانستان اینترنشنال گفت مقامهای طالبان و افراد زورمند مورد حمایت این گروه، از زنان مجرد و متأهل درخواست رابطه جنسی میکنند.
او گفت که در برخی ادارات دولتی و مراکز درمانی، زنان با درخواستهای جنسی و فشار روبهرو میشوند و زنانی که مخالفت میکنند، تهدید و آزار میبینند. به گفته این زن، قربانیان خشونت جنسی به دلیل ترس از طالبان نمیتوانند شکایت یا صدای خود را علنی کنند.
نماینده افغانستان در سازمان ملل با اشاره به این رویدادها تأکید کرد که زنان در افغانستان نه تنها از حقوق اساسی مانند آموزش و کار محروم شدهاند، بلکه با تهدید، خشونت و سوءاستفاده نیز مواجهاند.
آقای فایق خواستار مستندسازی این موارد و توجه جدی جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری به وضعیت زنان افغانستان شد. او افزود سوءاستفاده از قدرت و مصونیت برای تحقیر و آزار زنان، نقض آشکار حقوق انسانی، اساسی و اسلامی آنان است.
به گفته او، سکوت قربانیان از ترس، نشاندهنده فضای سرکوب، بیعدالتی و نبود حاکمیت قانون در افغانستان امروز است.
افغانستان اینترنشنال پیشتر نیز روایت «طاووس»، زن ۲۶ ساله اهل دایکندی را منتشر کرده بود؛ زنی که میگوید فردی مورد حمایت طالبان او را برای پذیرش ازدواج دوم تحت فشار قرار داده است. طاووس اکنون به دلیل ترس از این فرد، مخفیانه زندگی میکند.
زنی که روز شنبه پیام صوتی خود را از دایکندی برای افغانستان اینترنشنال فرستاد و نامش به دلایل امنیتی فاش نشده، میگوید زنان زیادی در این ولایت با آزار و تهدید مشابه طاووس روبهرو هستند.
