باشنده قندوز: «سیلاب زمین‌های زراعتی، خانه‌ها و دکان‌ها را تخریب کرده است»

شخصاً خانه ما و خانه‌های همسایه‌ها نشست کرده و از ترس فروریختن، هیچ‌کس جرئت داخل شدن به اتاق‌ها را ندارد. بسیاری از خانواده‌ها اکنون جای خواب و سرپناه ندارند و شب را در فضای باز یا شرایط بسیار سخت سپری می‌کنند.

تمام مسئولان دولتی از وضعیت خبر دارند، اما تا اکنون هیچ کمک جدی به این مردم صورت نگرفته است. مردم این منطقه شدیداً به کمک عاجل نیاز دارند.

از شما خواهشمندیم صدای ما را نشر کنید و از نهادهای کمک‌رسان و مسئولان بخواهید که هرچه زودتر به وضعیت این مردم رسیدگی کنند.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

ما از ترس طالبان از خانه بیرون شدیم. مردم محل گفتند بروید، شما را یک شب می‌آیند و می‌کشند. ما یک ماه است در کوه‌ها هستیم. وضعیت برادر مریضم خیلی بد است.

من دیگر هیچ کسی و هیچ چیزی بلد نبودم. فقط نمبر شما را خیلی وقت پیش از تلویزیون در تلفنم گرفته بودم.

به خاطر امنیت خودمان ویدیو و عکس روان نکردم، چون اگر نشر شود، دیگر امیدی برای زندگی ما نمی‌ماند.

گاهی برای شارژ تلفن خود به مناطق دیگری می‌رویم.

از شما صادقانه خواهش می‌کنم، پیامم را گرفتید، اگر یک راهی هست بگویید.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

هدف این برنامه‌ها، زیر نام «تربیه فکری»، تاثیرگذاری ایدئولوژیک و شست‌وشوی ذهنی محصلان است.

پوهنتون باید محل علم، تحقیق، تفکر آزاد و رشد تخصصی جوانان باشد، نه جایی برای تحمیل افکار سیاسی و محدود ساختن ذهن نسل آینده.

محروم کردن محصلان از آموزش معیاری و استفاده از نهادهای علمی برای اهداف فکری و تبلیغاتی، می‌تواند آینده علمی و حرفه‌ای کشور را با آسیب جدی روبه‌رو سازد.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

به قصه معتمدان تنقیص‌شده هیچ‌کسی نیست. ما چه کنیم؟ هیچ راهی نداریم.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

در آن روز، افراد امر به معروف طالبان ما را به دلیل نوع پوشش و آنچه از نظر آنان عدم رعایت حجاب کامل تلقی می‌شد، متوقف کردند. برخورد آنان تنها یک تذکر نبود. رفتارشان همراه با تهدید، تحقیر و خشونت بود. چندین بار با سلاح ما را تهدید کردند تا سوار موترشان شویم و حتی تهدید به شلیک نیز مطرح شد.

در آن لحظات، من به‌عنوان یک مادر، خود را میان ترس از مرگ و ترس از توقیف و سرنوشت نامعلوم خود و فرزندم می‌دیدم. در جریان این برخورد، دست پسر ۱۶ ساله‌ام را با خشونت پیچ دادند و فشار شدیدی بر استخوانش وارد کردند. صحنه‌ای که هنوز هم از ذهنم بیرون نمی‌شود.

در کنار این وضعیت، پرونده مهاجرتی من به آلمان نیز که تمامی مراحل قانونی آن طی شده بود، پس از حوادث و جرایم انجام‌شده توسط برخی مهاجران افغان در اروپا، به حالت تعلیق درآمد. این در حالی است که هزاران افغان دیگر هیچ ارتباطی با خشونت و جرم ندارند، اما بهای اشتباهات عده‌ای محدود را با بسته شدن راه نجات و آینده خود می‌پردازند.

مردم ما چیزی کمتر از ملت‌های دیگر ندارند. در میان همین نسل خسته و زیر فشار، هزاران معلم، داکتر، انجینر، دانشجو و جوان بااستعداد وجود دارد که تنها از یک چیز محروم مانده‌اند: فرصت.

من می‌خواهم صدای زنانی باشم که هر روز با ترس زندگی می‌کنند و صدای خانواده‌هایی که میان ناامنی، محدودیت و بلاتکلیفی، آرام‌آرام فرسوده می‌شوند.

لطفا، لطفا صدای من باشید، چون واقعا اینجا برای زنان و کودکان به دنیایی از وحشت و دهشت تبدیل شده است.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.