«از مردم در بغلان برای تذکره ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ افغانی گرفته می‌شود»

این کاروان از یک ماه پیش ناپدید شده بود. امروز روشن شده است که این جوانان از سوی پولیس ایران با شلیک گلوله کشته شده‌اند و تلاش برای انتقال جسدهای شماری از آنان جریان دارد.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

یکی از دلایل مهم کاهش آب‌های زیرزمینی، حفر بیش از حد چاه‌های عمیق است. برای نمونه، در یک قریه که حدود ۷۰ خانواده در آن زندگی می‌کنند، بیش از ۷۵ حلقه چاه حفر شده است. بسیاری از این چاه‌ها با پمپ‌های قوی یک اینچ و دو اینچ، آب را به‌طور مداوم استخراج می‌کنند و این کار باعث پایین رفتن سطح آب‌های زیرزمینی شده است.

کمبود بارندگی، خشک‌سالی و استفاده بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی باعث شده است که زندگی روزمره مردم، کشاورزی و دامداری با مشکلات فراوان روبه‌رو شود. بسیاری از خانواده‌ها مجبورند برای تهیه آب آشامیدنی مسافت‌های طولانی را طی کنند.

مردم از مسئولان و نهادهای مربوط می‌خواهند برای جلوگیری از حفر بی‌رویه چاه‌های عمیق و استفاده بیش از حد از آب‌های زیرزمینی، اقدامات لازم را انجام دهند تا از تشدید این بحران جلوگیری شود.
از رسانه شما نیز می‌خواهیم صدای مردم ولایت سرپل را بازتاب دهد و این مشکل جدی را به گوش مسئولان برساند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

وقتی به ناحیه‌های شهرداری کابل، شهرداری و ریاست اراضی برای گرفتن امر ساخت‌وساز می‌روی، کارهایی می‌کنند که مجبور شوی بگویی بس است، هیچ امر کار ندارم. یعنی یک نفر در مدت یک سال هم امر گرفته نمی‌تواند.

خودم بعد از گذراندن بیشتر از یک سال برای گرفتن امر آبادی مجبور شدم دیگر نروم، چون امر نمی‌دهند. با وجودی که ۳۰ هزار افغانی رشوت در ریاست اراضی داده‌ام و بیشتر از ۳۰ هزار افغانی هم برای کارمندان شهرداری، باز هم نتیجه نداد.

رشوت، فساد و ظلم در ریاست اراضی کابل، شاروالی و ناحیه‌های کابل به آخرین حد خود رسیده است. خداوند این حکومت را از ریشه خشک کند که برای مردم بسیار دردسر شده است.

مردم از بی‌خانگی به ستوه آمده‌اند. خانه کرایی اصلاً پیدا نمی‌شود و کرایه‌ها بسیار زیاد بلند شده است. نمی‌دانیم آخر چه کار کنیم.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

من مبتلا به بیماری VSD هستم؛ بیماری‌ای که هر روز وضعیت جسمی‌ام را بدتر و زندگی‌ام را سخت‌تر می‌کند. پزشکان بارها گفته‌اند که برای درمان، باید هرچه زودتر خارج از افغانستان جراحی شوم، چون امکانات لازم برای درمانم در اینجا وجود ندارد. اما هزینه این جراحی بسیار بالاست و من توان پرداخت آن را ندارم.

هم به هلال احمر و هم به بسیاری از موسسه‌های خیریه در هرات مراجعه کردم. با تمام آزمایش‌ها و مدارک پزشکی که ثابت می‌کند بیمارم، باز هم خیلی‌ها حتی بیماری مرا باور نکردند. به جای این‌که دستم را بگیرند، بارها با توهین، تحقیر و ناامیدی روبه‌رو شدم.
در هلال احمر به من گفتند به خاطر سنم نمی‌توانند کمکم کنند، چون فکر می‌کنند اگر برای درمان از کشور خارج شوم، شاید دیگر برنگردم. نمی‌دانم چرا باید به خاطر دختر بودن، به خاطر شرایطی که هیچ اختیاری در آن نداشته‌ام، حتی حق درمان و خوب شدن هم از من گرفته شود.

آیا یک دختر در افغانستان حق ندارد زنده بماند؟ آیا ما حتی برای نجات جان خود هم باید بجنگیم؟ چرا باید حق زندگی و درمان، که ساده‌ترین حق هر انسان است، برای ما به یک آرزو تبدیل شود؟

هر روز که می‌گذرد، حال جسمی‌ام بدتر می‌شود و نیازم به جراحی فوری‌تر. اما در کنار درد جسم، درد بی‌باوری و بی‌مهری مردم هم قلبم را می‌شکند. گاهی احساس می‌کنم درد واقعی فقط بیماری نیست، بلکه این است که هیچ‌کس رنجت را نبیند و صدایت را نشنود.

راستش را بگویم، حتی حالا که این متن را می‌نویسم و می‌فرستم، باز هم می‌ترسم به جای حمایت، دوباره تحقیر و توهین شوم. چون هر دری را که زدم، با ناامیدی برگشتم. اما با تمام این ناامیدی‌ها، باز هم خواستم یک بار دیگر شانس خودم را امتحان کنم و صدایم را به شما برسانم.

از شبکه‌های خبری، رسانه‌ها، نهادهای انسانی و مردم جهان خواهش می‌کنم صدای مرا بشنوند. من فقط از شما کمک مالی نمی‌خواهم؛ من از شما می‌خواهم صدای یک دختر بیمار و فراموش‌شده باشید. شاید شنیده شدن صدایم بتواند راهی برای نجات زندگی‌ام باز کند.

من فقط می‌خواهم زندگی کنم. فقط می‌خواهم فرصت درمان داشته باشم، سالم شوم و مثل هر انسان دیگری حق داشتن آینده، امید و زندگی را از دست ندهم.

اگر صدای من شنیده شود، شاید هنوز امیدی برای نجاتم باقی مانده باشد.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

برای گرفتن این فورم، نخست باید با محرم مراجعه کنیم. از محرم اثر انگشت و امضا گرفته می‌شود تا تایید کند که ما با اجازه او سفر می‌کنیم.

پس از آن از خود ما بیومتریک گرفته می‌شود و گفته می‌شود که روز بعد فورم را از ریاست جرایم بلاک ۳۱۳ بگیریم.

اما وقتی دوباره مراجعه می‌کنیم، کارمندان طالبان از دادن فورم خودداری می‌کنند. آنان از دختران پول می‌گیرند، مراحل اداری را انجام می‌دهند، اجازه محرم و بیومتریک را می‌گیرند، اما در پایان فورم را تحویل نمی‌دهند.

ما پول می‌دهیم، وقت ما ضایع می‌شود و از یک شعبه به شعبه دیگر فرستاده می‌شویم، اما هیچ نتیجه‌ای نمی‌گیریم.

کارمندان ریاست جرایم بلاک ۳۱۳ وزارت داخله با زنان بسیار توهین‌آمیز برخورد می‌کنند. آنان زنان را تحقیر می‌کنند، با غرور با آنان حرف می‌زنند و در نهایت دست خالی به خانه می‌فرستند.

طالبان نه اجازه زندگی آرام در افغانستان را می‌دهد و نه اجازه سفر به خارج را.

من خودم بخاطر این کار طالبان از بورسیه تحصیلی محروم ماندم در حالیکه تمام مراحل را گذرانده بودم و واقعا قلبم خون گریه می کند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»