در شهرک طلایی، واقع در منطقه کارته‌نو کابل، تا ساعت سه‌ونیم بامداد در خانه یکی از فرماندهان پولیس طالبان محفل موسیقی برپا بود. صدای رباب و تبله با نوای هارمونیه درهم می‌آمیخته و آوازخوانان به درخواست شرکت‌کنندگان ترانه می‌خواندند.
این محفل به مناسبت تولد فرزند فرمانده برگزار شده بود. در بخشی از خانه، نوازندگان نشسته بودند و شماری از اعضای طالبان در اطراف آنان حلقه زده بودند. محافظان طالبان در بیرون دروازه از خانه نگهبانی می‌کردند.
حبیب‌الله ارغندیوال (نام مستعار) که در این محفل شرکت کرده بود به افغانستان اینترنشنال گفت که اعضای پولیس و استخبارات طالبان در این محفل حضور داشتند.
به گفته او، پیش از آغاز موسیقی، دو عضو طالبان از جیب‌های‌شان قرص‌هایی بیرون آوردند و در چای انداختند. او اگر چه مطمین نبود، اما گفت: «به نظر من شبیه تابلیت کا بود».
وقتی گروه موسیقی سازهای خود را آماده کردند، آوازخوان نیز پس از خوشامدگویی به شرکت‌کنندگان، برای میزبان آرزوی شادی‌های بیشتر کرد و برای خواندن یکی از ترانه‌های ملنگ جان اجازه خواست.
او گفت: «همه خسته نباشید، خداوند در خانه قوماندان صاحب شادی‌های بیشتری بیاورد. من در آغاز یکی از ترانه‌های ملنگ جان را می‌خوانم، اگر همه موافق باشند».
آوازخوان این ترانه را زمزمه کرد:
«خاوره یې د سرو ده، هر یو کاڼی یې مرجان دی
زه چې پرې مین یم، دا هغه افغانستان دی»
«خاکش از طلاست، هر سنگ آن مرجان است
من که عاشقش هستم، این همان افغانستان است»
در جریان ترانه، آوازخوان دست‌هایش را از هارمونیه برداشت و حاضران شروع به کف زدن کردند. شماری از طالبان حاضر در محفل نیز با او دست زدند و دیگران سرهای‌شان را با آهنگ ترانه تکان می‌دادند.
یکی دیگر از شرکت‌کنندگان محفل درباره جزئیات دیگر آن گفت که دود سیگار در زیرزمین پخش بود و بوی چرس نیز بسیار زیاد بود. به گفته او، بعضی از شرکت‌کنندگان برای مدت کوتاهی از اتاق بیرون می‌رفتند و دوباره برمی‌گشتند.
او گفت: «در تمام زیرزمین دود سیگار بود و بوی چرس بسیار زیاد بود. موسیقی هم جریان داشت و گاهی یکی دو نفر برای مدتی کوتاه بیرون می‌رفتند. من هم بیرون رفتم، از دود چرس دور شدم، هوای پاک تنفس کردم و دوباره داخل شدم».
به گفته این شرکت‌کننده، محفل بدون هیچ مشکلی ساعت سه‌ونیم بامداد پایان یافت. گروه موسیقی سازهای خود را جمع کرد و با موتر یکی از اعضای طالبان به محل اقامت‌شان منتقل شدند.
«بیا تا حالا تو را درست کافر کنم»
همزمان با این محفل، در مراسم عروسی دیگری که شام پنجشنبه ۱۷ میزان ۱۴۰۵ در روستای خوش‌گنبد ولسوالی بهسود ولایت ننگرهار برگزار شد، اتفاق دیگری رقم خورد؛ محتسبان امر به معروف طالبان محفل موسیقی را به زور متوقف کردند و شماری از شرکت‌کنندگان را نیز لت‌وکوب کردند.
آوازخوان آغاگل، برادرش، ریدی‌گل نوازنده تبله و جاوید نوازنده رباب و یکی از هنرمندان محلی که در محفل پنهانی موسیقی اجرا و با حضور داماد و شماری از جوانان غرق در نوای تبله و رباب، رقص‌و پاکوبی می‌کردند.
یکی از شرکت‌کنندگان این عروسی به افغانستان اینترنشنال گفت: «محفل گرم بود و آغاگل این ترانه را می‌خواند (بدون تو دلم به درد می‌آید، کافرت شوم) «بې له تا مې زړه خوږېږي نو کافر دې شمه» در همین لحظه محتسبان امر به معروف طالبان و محافظان همراه‌شان وارد اتاق شدند.»
این شرکت‌کننده افزود: «محتسبان دروازه را با لگد زدند، طالبان داخل شدند و شروع به لت‌وکوب کردند. آوازخوان را از موهایش کشیدند و به او گفتند: بیا تا حالا تو را درست کافر کنیم»
به گفته این منبع، طالبان شماری از شرکت‌کنندگان، از جمله اعضای خانواده داماد را لت‌وکوب کردند و سپس آنان را به نظارت‌خانه فرماندهی امنیه طالبان در ولسوالی بهسود بردند.
آنان فردای همان روز، ۱۸ میزان، پس از نماز پیشین و با ضمانت بزرگان قومی آزاد شدند. طالبان از این آوازخوانان و نوازندگان ضمانت‌نامه کتبی گرفتند که دیگر موسیقی اجرا نکنند و سازهای‌شان را ضبط کردند.
سازهایی که از این آوازخوانان ضبط شده بود، چند هفته بعد از سوی طالبان در ننگرهار سوزانده شد.
در شب ۲۰ میزان همان سال، عصمت معصوم، آوازخوان و دوستانش در منطقه پکتیاکوت، مربوط حوزه نهم کابل، برای نزدیک به ۲۰۰ نفر موسیقی اجرا می‌کردند. حدود ساعت یک بامداد بود که مولوی محمدعباس عباسی، از مولوهای جوان امر به معروف طالبان، همراه با شماری از محتسبان دیگر، در حالی که مسلح بودند، وارد این محفل موسیقی شدند.
یکی از اعضای گروه موسیقی به افغانستان اینترنشنال گفت: «ناگهان محفل برهم خورد. پسرها گفتند طالبان وارد شدند و در همین جریان یک نفر با لگد به من زد. سپس از گریبانم گرفت و به صورتم سیلی زد. اشک از چشمانم در حال فوران بود که به یکی از زیردستانش فرمان داد و گفت که به این خوک دستبند بزنید».
به گفته او، طالبان او را یک شب در حوزه نهم نگه داشتند و صبح هشدار دادند که موسیقی در اسلام حرام است و اگر بار دیگر بازداشت شود، دو سال زندانی خواهد شد.
او افزود: «این نخستین باری بود که ما بازداشت شدیم. ما محفل‌های پنهانی زیادی برگزار کرده‌ایم. خود طالبان هم ما را دعوت می‌کردند. با موترهای رنجر دنبال ما می‌آمدند و به برنامه‌های‌شان می‌بردند».
به گفته او، گروه‌های موسیقی هنوز هم به‌صورت پنهانی فعال‌اند و آوازخوانانی که در محفل‌های خوشی طالبان موسیقی اجرا می‌کنند، امنیت‌شان تأمین است و با هیچ مشکلی روبه‌رو نمی‌شوند. اما برعکس، در عروسی‌های مردم عادی که با طالبان رابطه ندارند، اجرای پنهانی موسیقی بدون خطر نیست.
عصمت معصوم نیز یکی از آوازخوانانی بود که پس از بازگشت دوباره طالبان به قدرت در کابل، به خیبرپختونخوا رفت و در آن‌جا با اطمینان برنامه‌های موسیقی اجرا می‌کرد. اما عملیات پولیس پاکستان علیه مهاجران افغان، زندگی آنان را در آن‌جا نیز دشوار کرد و او در پایان سال ۱۴۰۴ از پیشاور دوباره به افغانستان برگشت.
معصوم با وجود ممنوعیت‌های طالبان، در محفل‌ها و برنامه‌های پنهانی موسیقی شرکت می‌کرد، اما پس از تهدیدهای مسئولان حوزه امنیتی نهم کابل، دیگر به محفل‌های موسیقی نمی‌رود.
حمله‌های طالبان و اجازه‌های پنهانی
نعمت سرحدی یکی از موزیسین‌هایی است که در شهر جلال‌آباد گروه موسیقی محلی دارد. او به آوازخوانی همراه با چمبو مشهور است و افزون بر ننگرهار، در کابل نیز محفل‌های پنهانی موسیقی برگزار کرده است. دوستانش می‌گویند طالبان چندین بار او را بازداشت کرده‌اند و از او ضمانت گرفته‌اند که دیگر موسیقی اجرا نکند، اما او هنر دیگری برای کسب درآمد ندارد.
شماری از آوازخوانان به افغانستان اینترنشنال می‌گویند که هنر دیگری نیاموخته‌اند و مجبورند برای تأمین نان فرزندان‌شان، پنهانی از همین راه درآمد کسب کنند.
یک آوازخوان فعال در خوست می‌گوید: «وقتی به محفلی می‌روم، از صاحبان محفل می‌پرسم که آیا یکی از اعضای خانواده یا خویشاوندانش در طالبان حضور دارد یا نه؟ اگر داشته باشد، آن‌گاه به او می‌گوییم که برای گرفتن اجازه پنهانی کاری بکند».
به گفته آوازخوانان، برخی خانواده‌ها هنگام برگزاری محفل‌های خوشی با مسئولان حوزه‌های محلی طالبان آشنایی دارند و با اطمینان آنان محفل‌های موسیقی برگزار می‌کنند. این اقدام باعث می‌شود آنان در محفل‌ها تا اندازه‌ای احساس امنیت کنند.
امر به معروف طالبان در تالارهای عروسی کابل و ولایت‌ها نیز بر برنامه‌های موسیقی ممنوعیت وضع کرده است.
در نتیجه این ممنوعیت‌ها، برگزاری محفل‌های شادی در تالارهای عروسی کابل نیز تغییر کرده است. در بسیاری موارد، در عروسی‌ها ترانه‌های طالبان، مشاعره، زمزمه‌ها یا تبلیغات مذهبی اجرا می‌شود.
اما در برخی تالارها که مسئولان آن‌ها با حوزه‌های امنیتی طالبان روابط نزدیک دارند، در بدل پول اجازه داده می‌شود که موسیقی با صدای پایین یا فقط در بخش زنان اجرا شود. طالبان در بدل این اجازه، به نام «شیرینی خوشی» بین ۱۵ تا ۲۵ هزار افغانی دریافت می‌کنند.
از زمان آغاز حاکمیت طالبان، این گروه روند ضبط و سوزاندن سازهای موسیقی را نیز ادامه داده است و اداره‌های مربوط به طالبان هر هفته در ولایت‌ها از ضبط صدها ساز خبر می‌دهند.
در تازه‌ترین مورد، در ۴ قوس ۱۴۰۵، مستغفر گربز، سخنگوی والی طالبان در خوست، اعلام کرد که ۶۵۰ ساز گوناگون موسیقی را که در چند ماه گذشته از مرکز و ولسوالی‌های این ولایت ضبط شده بود، در حضور محتسبان سوزانده‌اند.
پیش از این، در ۲۲ ثور ۱۴۰۵ نیز در ولسوالی‌های خوگیانی و رودات ولایت ننگرهار، بیش از ۱۶۹ ساز موسیقی از باشندگان محل و هنرمندان جمع‌آوری و به آتش کشیده شده بود.
از زمان بازگشت دوباره طالبان به قدرت در ۲۴ اسد ۱۴۰۰، محدودیت‌های سخت و پی‌درپی بر پخش و اجرای موسیقی وضع شده است.
وزارت امر به معروف طالبان در یک نشست خبری در ۲۴ اسد ۱۴۰۳ اعلام کرده بود که تنها در همان سال، ۲۱ هزار و ۳۲۸ ساز موسیقی را از ولایت‌های مختلف، از جمله کابل، هرات، پروان، پنجشیر و ننگرهار جمع‌آوری و نابود کرده است.
اگر گزارش‌های پراکنده ولایت‌های بدخشان، نیمروز، سرپل، لغمان، هلمند و زابل نیز به این ارقام افزوده شود، در پنج سال گذشته بین ۲۵ تا ۳۰ هزار ساز موسیقی در سراسر کشور از سوی محتسبان طالبان سوزانده شده است.
در نتیجه محدودیت‌های شدید طالبان، نظارت بر عروسی‌ها و یورش به محفل‌ها، جامعه هنری و موسیقی کشور با تهدیدها و مشکلات زیادی روبه‌رو شده است. در پنج سال گذشته، بیش از ۶۰۰ آوازخوان محلی و نوازنده دهل و دیگر سازهای موسیقی در ولایت‌های مختلف به دلیل اجرای موسیقی بازداشت شده، مجازات تعزیری دریافت کرده و زندانی شده‌اند.
آوازخوانان جوراب و بادکنک می‌فروشند
کوچه خرابات در ناحیه اول کابل، که زمانی محل مشهور گردهمایی موسیقی‌دانان و هنرمندان بود، اکنون رنگ‌وبوی هنری گذشته‌اش را از دست داده است.
هنرمندانی که زندگی و فعالیت هنری‌شان با این کوچه پیوند داشت، اکنون بیشترشان مجبور شده‌اند حرفه پیشین خود را ترک کنند و به کارهای دیگری مشغول شوند. شماری از آنان در دکان‌ها مواد خوراکی و وسایل بازی کودکان می‌فروشند و برخی دیگر با کراچی‌های دستی کالا عرضه می‌کنند.
فرید احمد (نام مستعار)، نوازنده تبله است. این حرفه از پدربزرگانش به او به میراث مانده بود، اما اکنون در نزدیکی بازار مندوی کابل کراچی دارد و در آن جوراب و دیگر وسایل زمستانی می‌فروشد. او در فصل تابستان در کوچه‌های کابل بادکنک‌های گازی می‌فروخت، اما از این راه نمی‌توانست زندگی‌اش را تأمین کند.
این نوازنده به افغانستان اینترنشنال گفت که هرچند آوازخوانان او را به برخی محفل‌های پنهانی دعوت کرده بودند، اما نمی‌خواست بار دیگر خطر کند و با لت‌وکوب و توهین طالبان روبه‌رو شود. او در زمستان ۱۴۰۰ در راه رفتن به یک محفل موسیقی در کابل بود که طالبان در یک پوسته بازرسی متوقفش کردند و افزون بر توهین، تبله‌اش را با چاقو پاره کردند.
او می‌گوید طالبان به او فحش‌های بسیار زشتی گفتند و تصمیم گرفت دیگر توان تحمل این توهین‌ها را ندارد.
او آه بلندی کشید و سپس گفت: «تقریباً بیش از چهار سال می‌شود که دیگر انگشتانم را روی تبله نگذاشته‌ام».
نوازندگان موسیقی در تبعید
بر اساس آمار انستیتوت ملی موسیقی افغانستان و انجمن‌های هنرمندان، بیش از ۸۰ درصد آوازخوانان حرفه‌ای و محلی که شمارشان به بیش از هزار و ۵۰۰ هنرمند و اعضای خانواده‌های آنان می‌رسد، مجبور شده‌اند کشور را ترک کنند و به تبعید بروند.
در قوس ۱۴۰۰، تمامی ۳۵۰ استاد و دانشجوی انستیتوت ملی موسیقی به‌صورت گروهی به پرتگال منتقل شدند و در آن‌جا انستیتوت خود را دوباره فعال کردند. صدها آوازخوان محلی دیگر نیز بین سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ به پیشاور، کویته و مشهد مهاجر شدند و موسیقی‌دانان شناخته‌شده در اروپا، امریکا و کانادا پناه گرفتند.
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و سازمان یونسکو در گزارش‌هایی که در جریان سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ منتشر کرده‌اند، این اقدامات را آسیب شدیدی به میراث فرهنگی افغانستان خوانده‌اند، اما وزارت امر به معروف طالبان همچنان تأکید می‌کند که شنیدن و اجرای موسیقی بر اساس قانون این گروه کاری «غیرشرعی» است.
بسیاری از آوازخوانان افغان در پیشاور، کویته و دیگر شهرهای پاکستان زندگی می‌کنند و شماری از آنان پرونده‌هایی برای رفتن به کشورهای دیگر دارند.
راشد احمد خان، رئیس «انجمن هنری» در پیشاور، می‌گوید که در حال حاضر شمار هنرمندان افغان، آوازخوانان و اعضای خانواده‌های آنان در پیشاور و کویته به ۸۰۰ تا هزار نفر می‌رسد. این آوازخوانان در روند اخراج مهاجران افغان از پاکستان با مشکلات زیادی روبه‌رو هستند و شماری از آنان، مانند عصمت معصوم، دوباره به افغانستان فرستاده شده‌اند.
به گفته احمدخان، انجمن آنان برای دفاع از حقوق هنرمندان افغان و جلوگیری از بازگرداندن اجباری آنان به افغانستان تلاش می‌کند و تصمیم‌های دادگاه زمینه‌ای را فراهم کرده است تا این هنرمندان به‌صورت اجباری از پاکستان اخراج نشوند.
دادگاه عالی پیشاور در ۱۳ میزان ۱۴۰۵ به مقام‌های مربوط پاکستان دستور داده است که درخواست‌های مربوط به ویزای هنرمندان افغان را بررسی کنند. بر اساس اطلاعیه «انجمن هنری»، دادگاه دستور داده است که این روند باید مطابق اصول قانونی در مدت ۶۰ روز تکمیل شود.
سعیدالله وفا، آوازخوان افغان مقیم پیشاور، به افغانستان اینترنشنال گفت که خانواده‌های ۱۰۹ هنرمند افغان در پیشاور به دادگاه عریضه داده‌اند تا از بازگرداندن اجباری آنان به افغانستان جلوگیری شود.
او درباره شمار هنرمندان افغان در پیشاور و کویته گفت: «در حال حاضر حدود ۵۰۰ خانواده هنرمندان افغان در پیشاور و کویته زندگی می‌کنند که با مشکلات گوناگون روبه‌رو هستند. ما نامه رسمی نیز به دادگاه داده‌ایم که بر اساس آن پولیس نمی‌تواند ما را بازداشت یا آزار دهد. پس از این تصمیم، رفتار پولیس با ما تا اندازه‌ای بهتر شده است».
وفا تأکید می‌کند که نمی‌تواند به افغانستان برگردد؛ زیرا در آن‌جا نه‌تنها بر هنر و کار آنان محدودیت وضع شده، بلکه مانع آموزش کودکان‌شان نیز شده‌اند. او استدلال می‌کند که «طالبان در افغانستان شمار زیادی از هنرمندان را بازداشت و زندانی کرده و آنان را به توبه وادار کرده‌اند».
خانواده یک جوان ۱۹ ساله افغان به افغانستان اینترنشنال تأیید کرده است که ایاز مومند در منطقه چالدران، در مرز ایران و ترکیه، جان باخته است. با شناسایی جسد او، شمار شهروندان افغان شناسایی‌شده در میان قربانیان حوادث اخیر مرزی افزایش یافته است.
ذوالفقار، برادر ایاز مومند که روز پنجشنبه از ولسوالی مومنددره ولایت ننگرهار با افغانستان اینترنشنال تماس گرفته بود، گفت که این جوان ۱۹ ساله در منطقه چالدران جان خود را از دست داده است. تصویری که خانواده او در اختیار افغانستان اینترنشنال قرار داده، جسد ایاز را زیر انبوهی از برف نشان می‌دهد. مدارک هویتی نشان می‌دهند که ایاز در نوروز ۱۳۸۶ در مومنددره ننگرهار زاده شده بود.
هشت جسد دیگر پیدا شده در وان ترکیه
پیش از این، خانواده محمد یاسین خاکسار، جوان ۲۵ ساله افغان، هویت او را در میان هشت جسدی که در نزدیکی مرز ایران و ترکیه در استان وان پیدا شده‌اند، تأیید کرده بود.
محمد ضمیر، پدر یاسین، روز چهارشنبه به افغانستان اینترنشنال گفت که پسرش را در ویدیوی منتشرشده از اجساد شناسایی کرده است. به گفته او، یاسین برای فرار از بیکاری و فقر قصد داشت از مسیر ایران وارد ترکیه شود، اما در این مسیر جان باخت.
پدر یاسین گفت که هنوز از محل نگهداری جسد پسرش اطلاعی ندارد و از مقام‌های طالبان خواست برای شناسایی محل نگهداری و انتقال پیکر او همکاری کنند.
خانواده رضا نظری، نوجوان ۱۶ ساله افغان از ولایت بامیان، نیز پیشتر هویت او را در میان همین هشت جسد تأیید کرده بود.
اجساد هشت مرد جوان در روزهای گذشته در نزدیکی منطقه اوزالپ استان وان ترکیه، در فاصله حدود سه کیلومتری مرز ایران، پیدا شدند. رسانه‌های ترکیه علت مرگ آنان را سرمای شدید گزارش کرده‌اند، اما علت دقیق مرگ این افراد به‌طور مستقل تأیید نشده است.
با شناسایی یاسین خاکسار، شمار قربانیانی که هویت آنان در میان این هشت جسد تأیید شده، به دو نفر رسیده است.
یک مقام بلندپایه وزارت خارجه طالبان روز چهارشنبه به افغانستان اینترنشنال گفت که این وزارتخانه درباره این رویداد از مقام‌های ایران و ترکیه اطلاعات خواسته است، اما تاکنون اطلاعات دقیقی درباره شمار قربانیان دریافت نکرده است.
افزایش شمار قربانیان افغان
در همین حال، اطلاعاتی که افغانستان اینترنشنال از طریق گفت‌وگو با یک شاهد عینی و اعضای خانواده مهاجران افغان به دست آورده، نشان می‌دهد که شمار شهروندان افغان جان‌باخته در مناطق مرزی ایران و ترکیه ممکن است بیشتر از هشت نفری باشد که اجسادشان در استان وان پیدا شده است.
منیر خان صافی به افغانستان اینترنشنال گفت که برادرش، حامد صافی، شب جمعه در منطقه مرزی ایران و ترکیه جان باخته است. به گفته او، مرگ حامد ارتباطی با رویداد مربوط به هشت جسد پیدا‌شده در استان وان ندارد.
بر اساس اسنادی که افغانستان اینترنشنال مشاهده کرده، حامد صافی، فرزند عبدالقیوم، حدود ۲۲ سال داشت و از باشندگان ولسوالی امام‌صاحب ولایت قندوز بود. خانواده او می‌گوید جسدش اکنون در سردخانه‌ای دولتی در منطقه چالدران ایران نگهداری می‌شود. افغانستان اینترنشنال تصویری از جسد او را نیز مشاهده کرده است.
جنید، جوان ۲۰ سالهای که می‌گوید هنگام عبور از مرز همراه حامد بوده، نیروهای مرزی ترکیه و قاچاقچیان انسان را به بدرفتاری و خشونت علیه مهاجران متهم کرده است.
او گفت که پنجشنبه‌شب همراه حامد از دیوار مرزی وارد خاک ترکیه شدند، اما پس از عبور از مرز به دست نیروهای مرزی افتادند. به گفته جنید، مأموران آن‌ها را لت‌وکوب کردند، لباس‌هایشان را از تن‌شان درآوردند و در هوای سرد روی برف نگه داشتند.
او همچنین مدعی شد که مأموران بر بدن برهنه آنان آب سرد ریختند و سپس آن‌ها را به گروه‌های پنج نفری تقسیم کرده و از دیوار مرزی به سمت ایران بازگرداندند.
جنید گفت که او و حامد پس از ساعت‌ها پیاده‌روی در هوای سرد از حال رفتند. به گفته او، زمانی که به هوش آمد، متوجه شد به اتاقی منتقل شده و شنید که حامد جان باخته است.
افغانستان اینترنشنال نتوانسته است جزئیات روایت جنید درباره رفتار نیروهای مرزی ترکیه یا علت دقیق مرگ حامد را به‌طور مستقل تأیید کند. این رسانه درباره این ادعاها از وزارت داخله ترکیه و فرمانداری استان وان پرسش کرده، اما تاکنون پاسخی دریافت نکرده است.
فرمانداری استان وان ترکیه دستور محرمانه‌گی اطلاعات درباره اجساد پیدا شده در این منطقه را صادر کرده است.
بر اساس داده‌های هواشناسی، دمای هوا در منطقه چالدران در پنجشنبه‌شب و جمعه گذشته به نزدیکی صفر درجه سانتی‌گراد رسید و در ساعات روز بین پنج تا ۱۰ درجه بود.
نگرانی از سرنوشت پناهجویان در مرز
در روزهای گذشته، شماری از پناهجویان افغان نیز با ارسال ویدیوهایی به افغانستان اینترنشنال از بدرفتاری قاچاقچیان انسان و نیروهای مرزی و شرایط دشوار عبور از مناطق مرزی ترکیه شکایت کرده‌اند. برخی از آنان از سرمای شدید در مسیرهای مهاجرتی نیز گزارش داده‌اند.
با این حال، هنوز مشخص نیست که در روزهای اخیر چه تعداد مهاجر افغان در مناطق مرزی ایران و ترکیه جان باخته‌اند.
خانواده‌های قربانیان می‌گویند به اجساد فرزندان‌شان دسترسی ندارند و خواستار همکاری مقام‌های مربوط در ایران، ترکیه و افغانستان برای شناسایی، تعیین محل نگهداری و انتقال پیکر آنان هستند.
رسانه ایرانی «ایراف» به نقل از منابعی گزارش داد که مهاجم حمله به احمدخان غوری، از فرماندهان حکومت پیشین افغانستان، از مأموران اداره استخبارات طالبان بوده است. طبق این گزارش، مهاجم برای ترور احمدخان غوری در شهر مشهد، از مقام‌های استخبارات طالبان در کابل دستور دریافت کرده بود.
این رسانه، روز پنجشنبه، ۲۱ عقرب، در گزارشی از قول «منابع معتبر» نوشت که مهاجم برای انجام این حمله به‌طور مستیقم از مقامات این گروه در کابل دستور گرفته بود.
مقامات جمهوری اسلامی ایران تاکنون به‌طور رسمی درباره دست داشتن طالبان در این حمله ابرازنظر نکرده‌اند.
احمد خان غوری، از فرماندهان شناخته‌شده جهادی در غرب افغانستان و از افراد نزدیک به محمد اسماعیل خان، در دهم عقرب در پی انفجار در خانه خود در مشهد زخمی شد. گزارش‌های اولیه حاکی از آن بود که یک دستگاه ذخیره چارج تلفن یا پاوربانک یکی از مهمانان این فرمانده منفجر شده است.
مهمان آقای غوری که از او به عنوان مهاجم نام برده شده، یک روز پس از این حمله بر اثر جراحات عمیق در شفاخانه جان باخت.
مقام‌های طالبان نیز تاکنون درباره این رویداد به‌طور رسمی ابرازنظر نکرده‌اند.
نزدیکان احمدخان غوری پیشتر گفته بودند که این انفجار عمدی بوده و با هدف کشتن این فرمانده انجام شده است.
این نخستین‌بار نیست که یک فرمانده مخالف طالبان در ایران مورد حمله قرار می‌گیرد. پیش از این معروف غلامی و جنرال اکرام‌الدین سریع، دو فرمانده پیشین و از مخالفان طالبان در مشهد و تهران کشته شدند.
رسانه ایرانی ایراف نوشته است که این رویدادها ابعاد خطرناک فعالیت‌های استخباراتی طالبان در خاک ایران و پیامدهای آن برای امنیت ملی این کشور را آشکار می‌کند. این رسانه افزود که بررسی حمله به آقای غوری، احتمال کشف سرنخ‌های چند ترور مشابه دیگر علیه مقام‌های سابق افغانستان در داخل ایران را تقویت می‌کند.
نگرانی‌ها درباره امنیت فرماندهان پیشین افغانستان در ایران افزایش یافته است. منابع پیشتر به افغانستان اینترنشنال گفته بودند شماری از این فرماندهان پس از دریافت تهدیدهای امنیتی، رفت‌وآمد خود را محدود کرده و تدابیر امنیتی بیشتری روی دست گرفته‌اند.
طالبان پیشتر تهدید کرده بودند که مخالفان خود را در خارج از افغانستان نیز هدف قرار خواهند داد.
محمدنبی عمری، معین وزارت داخله طالبان، گفته بود که این گروه در صورت نیاز می‌تواند با پرداخت ۵۰۰ روپیه پاکستانی، مخالفان خود را در خارج از مرزهای افغانستان به قتل برساند.
سعید خوستی، سخنگوی پیشین سراج‌الدین حقانی، نیز سه سال پیش مخالفان طالبان در خارج از کشور را به مرگ تهدید کرده بود. او هشدار داده بود که طالبان صدها داوطلب برای هدف قرار دادن مخالفان این گروه در خارج از افغانستان دارند.
شماری از دانشجویان افغان که در بورسیه تحصیلی دولت قزاقستان پذیرفته شده‌اند، می‌گویند از ماه سنبله امسال تاکنون دعوت‌نامه ویزای خود را دریافت نکرده‌اند. به گفته این دانشجویان، دانشگاه آستانه آی‌تی تاکنون درباره علت این تأخیر توضیح روشنی ارائه نکرده است.
دانشجویانی از کابل، هرات و مزارشریف که برای سال تحصیلی جدید در دانشگاه آستانه آی‌تی پذیرفته شده‌اند، گفتند با وجود پیگیری‌های مکرر، هنوز نتوانسته‌اند برای آغاز تحصیل به قزاقستان سفر کنند.
این دانشجویان شامل دو دختر و هشت پسر هستند که با حفظ هویت خود با افغانستان اینترنشنال گفت‌وگو کردند.
یکی از این دانشجویان در پیام‌های صوتی به افغانستان اینترنشنال گفت که حدود ۱۰ دانشجوی افغان پذیرفته‌شده در این دانشگاه با مشکل مشابهی روبه‌رو هستند. به گفته او، این دانشجویان در یک گروه واتساپی با یکدیگر در ارتباط‌اند و از ماه سنبله تاکنون بیش از ۲۰ بار، به‌صورت فردی و گروهی، به مسئولان دانشگاه ایمیل فرستاده‌اند.
این دانشجو افزود که مسئولان دانشگاه در پاسخ به پرسش‌های آنان درباره دعوت‌نامه ویزا، توضیح مشخصی ارائه نکرده‌اند.
او می‌گوید که دانشجویان بارها خواسته‌اند بدانند مشکل از دانشگاه، وزارت داخله قزاقستان یا اداره‌های مهاجرتی این کشور است، اما پاسخ روشنی دریافت نکرده‌اند.
این دانشجو تاکید کرد که امسال کمتر از ۲۰ دانشجوی افغان موفق به دریافت بورسیه تحصیلی قزاقستان شده‌اند و شمار زیادی از آنان دانشگاه آستانه آی‌تی را انتخاب کرده‌اند.
افغانستان اینترنشنال هنوز نتوانسته آمار ارائه‌شده از سوی او را به‌طور مستقل تایید کند.
مشاور دانشگاه: وزارت داخله قزاقستان دعوت‌نامه افغان‌ها را تایید نمی‌کند
افغانستان اینترنشنال به سندی دست یافته که نشان می‌دهد مشاور دانشگاه آستانه آی‌تی گفته است که وزارت داخله این کشور دعوت‌نامه ویزای شهروندان برخی کشورها، از جمله افغانستان، پاکستان، بنگله‌دیش، فیلیپین، نیجریه و شماری از کشورهای خاورمیانه را تایید نمی‌کند.
او توضیح داده است که معمولا درخواست دعوت‌نامه ویزا به پولیس مهاجرت و وزارت داخله سپرده می‌شود.
با این حال، هنوز روشن نیست که وزارت داخله قزاقستان چه تصمیمی درباره پرونده این دانشجویان گرفته و آیا محدودیت مورد اشاره بر اساس یک دستور رسمی اجرا می‌شود یا مربوط به بررسی جداگانه درخواست‌هاست.
نگرانی از برخورد متفاوت با دانشجویان افغان
یکی از دانشجویان در پیام صوتی خود گفت که به باور او، دانشگاه آستانه آی‌تی امسال برخورد متفاوتی با متقاضیان افغان داشته است.
او می‌گوید که در گفت‌وگو با شماری از دانشجویان افغان که اکنون در قزاقستان تحصیل می‌کنند، متوجه شده است که مسئولان دانشگاه احتمال ترک قزاقستان به مقصد کشورهای اروپایی پس از ورود را یکی از نگرانی‌های مربوط به پذیرش دانشجویان افغان عنوان کرده‌اند.
دانشجویان افغان می‌گویند صرفا به دلیل ملیت خود از ادامه تحصیل محروم می‌شوند.
مقررات رسمی قزاقستان درباره دعوت‌نامه ویزا چه می‌گوید؟
بررسی اطلاعات منتشرشده در وب‌سایت رسمی دولت قزاقستان نشان می‌دهد که درخواست دعوت‌نامه تحصیلی باید از سوی دانشگاه یا نهاد مسئول آموزش این کشور ارائه شود.
وزارت داخله قزاقستان مسئول رسیدگی به درخواست‌ها و تایید دعوت‌نامه‌های ورود معرفی شده است.
طبق اطلاعات رسمی، مدت معمول رسیدگی به درخواست دعوت‌نامه پنج روز کاری است. در مواردی که بررسی بیشتر از سوی نهادهای امنیتی لازم باشد، این مدت می‌تواند تا ۳۰ روز تقویمی افزایش یابد.
در این مقررات آمده است که نتیجه بررسی باید به‌صورت تایید دعوت‌نامه یا رد درخواست همراه با ارائه دلایل آن باشد. در این سند، ممنوعیت سراسری صدور دعوت‌نامه برای همه دانشجویان افغان ذکر نشده است.
بررسی اسناد یونسکو نشان می‌دهد که قزاقستان کنوانسیون بین‌المللی منع تبعیض در آموزش را تصویب کرده است.
بر اساس ماده نخست این کنوانسیون، تبعیض در آموزش شامل محدودیت یا محرومیتی است که بر اساس عواملی مانند نژاد، جنسیت، زبان، مذهب و منشای ملی یا اجتماعی ایجاد شود و بر برابری فرصت‌های آموزشی تاثیر بگذارد.
در افغانستان محدودیت‌های آموزشی طالبان، فرصت‌های تحصیل را برای دختران و زنان افغانستان به‌شدت کاهش داده است.
یکی از دانشجویان دختر که در دانشگاه آستانه آی‌تی پذیرفته شده، در پیام صوتی خود گفت که محدودیت‌های آموزشی در افغانستان، اهمیت بورسیه‌های خارجی را برای دختران بیشتر کرده است.
او گفت که دختران در افغانستان از ادامه تحصیل محروم‌اند و پسران نیز با مشکلات مربوط به کیفیت آموزش روبه‌رو هستند.
این دانشجو افزود که با وجود چنین شرایطی، متوقف شدن روند سفر دانشجویان پذیرفته‌شده به قزاقستان، نگرانی بیشتری درباره آینده تحصیلی آنان ایجاد کرده است.
او تاکید کرد که دانشجویان خواهان روشن شدن وضعیت پذیرش و فراهم شدن امکان ادامه تحصیل خود هستند.
الکسی اورچوک، معاون نخست‌وزیر روسیه، در رأس یک هیئت بلندپایه در ارگ با ملا عبدالغنی برادر، معاون اقتصادی ریاست‌وزرای طالبان، دیدار کرد. این هیئت روز پنجشنبه، ۲۱ عقرب، در یک سفر رسمی وارد کابل شد و قرار است با رئیس‌وزرا و مقام‌های وزارت‌خانه‌های مختلف طالبان نیز دیدار کند.
امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان نیز در فرودگاه کابل از معاون نخست‌وزیر روسیه و هیئت همراه او استقبال کرد.
نخست‌وزیر فعلی روسیه میخائیل میشوستین است و ساختار کنونی دولت این کشور شامل ۱۱ معاون نخست‌وزیر است. اورچوک یکی از این معاونان و مسئول حوزه‌هایی مرتبط با همگرایی اقتصادی و منطقه‌ای در فضای اوراسیا است.
ارگ طالبان اعلام کرد که در دیدار عبدالغنی برادر و اورچوک، درباره گسترش روابط اقتصادی و تجاری، افزایش سرمایه‌گذاری مشترک و تسهیل مبادلات بازرگانی میان دو کشور گفت‌وگو شده است.
بر اساس اعلامیه ارگ طالبان، برادر از شرکت‌های روسی دعوت کرد که با همکاری شرکای افغان در بخش استخراج منابع معدنی افغانستان سرمایه‌گذاری کنند. او همچنین خواستار افزایش تجارت دوجانبه متناسب با ظرفیت اقتصادی دو کشور شد.
معاون اقتصادی رئیس‌وزرای طالبان با اشاره به موقعیت جغرافیایی افغانستان، منابع طبیعی و ۲۴ میلیون نفر جمعیت در سن کار، این کشور را دارای ظرفیت گسترده برای رشد اقتصادی و سرمایه‌گذاری مشترک توصیف کرد.
ایجاد شهرک‌های صنعتی مطابق معیارهای بین‌المللی، افزایش سرمایه‌گذاری مشترک در صنعت، ساخت شفاخانه‌های تخصصی، بازسازی و توسعه مراکز درمانی موجود و ایجاد کارخانه‌های تولید دارو و تجهیزات پزشکی از دیگر زمینه‌های همکاری بود که برادر مطرح کرد.
او همچنین گفت افغانستان ظرفیت افزایش صادرات محصولات کشاورزی، از جمله جلغوزه، انجیر، زعفران، انگور، انار و پنبه به روسیه را دارد و از سرمایه‌گذاری شرکت‌های روسی در بخش کشاورزی و دامداری استقبال کرد.
الکسی اورچوک، معاون نخست‌وزیر روسیه، گفته که حجم تجارت میان روسیه و افغانستان در هشت ماه نخست سال ۲۰۲۶ به حدود ۳۵۰ میلیون دالر رسیده است. به گفته او، این رقم نسبت به دوره مشابه سال گذشته دو برابر شده و واردات میوه و سبزیجات افغانستان آغاز شده است.
ارگ طالبان اعلام کرده است که هیئت روسی در جریان این سفر با رئیس‌وزرا و مقام‌های وزارت‌خانه‌های مختلف این گروه نیز دیدار خواهد کرد. در این دیدارها قرار است روابط سیاسی، اقتصادی، تجاری و ترانزیتی و فرصت‌های سرمایه‌گذاری در افغانستان بررسی شود.
روسیه در روسیه در ۱۰ سرطان ۱۴۰۴ حکومت طالبان را به رسمیت شناخت و نخستین کشوری شد که این اقدام را انجام داد. پس از آن، تماس‌های سیاسی و اقتصادی میان دو طرف افزایش یافته است.
منابع به افغانستان اینترنشنال می‌گویند پس از درگیری بر سر جمع‌آوری داروهای پاکستانی در شهر قندهار، طالبان به شفاخانه میرویس دستور داده‌اند زخمیان این رویداد را درمان نکنند. این درگیری در پی اعتراض داروفروشان به اجرای دستور ممنوعیت فروش داروهای پاکستانی از سوی طالبان رخ داده است.
یک منبع در شفاخانه میرویس به افغانستان اینترنشنال گفته است که نگهبانان این شفاخانه از پیش دستور داشته‌اند به زخمیان این رویداد اجازه ورود ندهند و از پذیرش و درمان مجروحان جلوگیری کنند. به همین دلیل، شماری از زخمیان به شفاخانه‌های دیگر منتقل شده‌اند.
بر اساس اطلاعات رسیده به افغانستان اینترنشنال چهار عضو طالبان و سه داروفروش در این درگیری زخمی شده‌اند. یک شاهد عینی نیز گفته است که بیش از ۱۰ نفر رخمی را در محل رویداد دیده است.
این درگیری پس از چاشت روز چهارشنبه، ۲۰ عقرب، در برابر مارکیت‌های دارو در جاده نو، از مربوطات حوزه اول امنیتی شهر قندهار، رخ داد. شماری از افراد مسلح طالبان از حوزه نهم برای جمع‌آوری داروهای پاکستانی به این منطقه رفته بودند که با مخالفت داروفروشان و باشندگان محل روبه‌رو شدند.
شاهدان عینی و داروفروشان گفته‌اند افراد طالبان حوزه نهم می‌خواستند داروهای پاکستانی موجود در داروخانه‌ها را جمع‌آوری کنند. این اقدام با مخالفت افراد طالبان حوزه اول روبه‌رو شد و مشاجره میان دو طرف به درگیری انجامید. شماری از باشندگان محل نیز در این درگیری دخیل شدند.
به گفته شاهدان، افراد طالبان در جریان درگیری مردم را با قنداق تفنگ زده و به سوی آنان شلیک کرده‌اند. در جریان این رویداد، شماری از مردم نیز از رفتار افراد مسلح طالبان و درگیری فیلم گرفتند و ویدیوها را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کردند.
پس از انتشار این تصاویر، طالبان منتشرکنندگان ویدیوها را تهدید کردند که اگر آن‌ها را از حساب‌های خود در شبکه‌های اجتماعی حذف نکنند، بازداشت خواهند شد. یکی از این افراد گفته است که طالبان درباره محل زندگی و نشانی خانه او پرس‌وجو کرده و قصد بازداشتش را داشته‌اند.
او گفته است پس از اطلاع از این موضوع، ویدیو را از حساب فیسبوک خود حذف کرده و از ترس بازداشت خانه‌اش را ترک کرده است. به گفته او، اکنون در مکانی مخفی به‌سر می‌برد و به دلیل نگرانی‌های امنیتی جرأت بازگشت به خانه را ندارد.
شماری از دیگر باشندگان محل نیز پس از دریافت هشدارهای طالبان، ویدیوهای خود را از حساب‌های فیسبوک و دیگر شبکه‌های اجتماعی حذف کرده‌اند. با این حال، تصاویر درگیری هنوز در برخی حساب‌ها منتشر است.
باشندگان محل می‌گویند مردم تصور نمی‌کردند طالبان در واکنش به انتشار این تصاویر، منتشرکنندگان را تحت فشار قرار دهند. به گفته آنان، طالبان به جای بررسی رفتار افراد مسلح و چگونگی جمع‌آوری داروها، توجه خود را به افرادی معطوف کردند که از رویداد فیلم گرفته بودند.
همچنین گزارش‌هایی درباره بازداشت شماری از معترضان پس از این درگیری منتشر شده است. پیش از این، گزارش‌هایی درباره بازداشت ۲۲ نفر در پیوند به این رویداد و تهدید افراد دیگر به بازداشت منتشر شده بود.
طالبان پیش از این واردات و خریدوفروش داروهای پاکستانی را ممنوع اعلام کرده بودند. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این تصمیم به دستور دفتر هبت‌الله آخندزاده گرفته شده و قرار بود داروهای پاکستانی باقی‌مانده در بازار پس از پایان مهلت تعیین‌شده جمع‌آوری و سوزانده شوند.
اداره غذا و داروی طالبان نیز به شرکت‌های دارویی اطلاع داده بود که از واردات و عرضه داروهای تازه پاکستانی خودداری کنند. در پی این تصمیم، روند جمع‌آوری داروهای پاکستانی در بازارهای شماری از ولایت‌ها آغاز شد.
ممنوعیت داروهای پاکستانی نگرانی‌هایی درباره دسترسی مردم به داروهای مورد نیاز و تأمین جایگزین برای محصولات جمع‌آوری‌شده ایجاد کرده است. در قندهار نیز تلاش طالبان برای جمع‌آوری این داروها به اعتراض داروفروشان و درگیری انجامید.
