د وژل شوي ۵۱ کلن بشیرخان کورنۍ نن شنبه، د غويي پر ۵مه وویل، چې د نوموړي وژل کېدو په تړاو د طالبانو د جلال اباد دوهمې حوزې مسوولینو ورته ضد او نقیض معلومات ورکړي دي.
د بشیرخان د کورنۍ د غړو په وینا، طالبانو په پیل کې ورته ویلي وو چې نوموړی امنیتي پوستې ته د نه درېدو له امله ویشتل شوی، خو وروسته یې ادعا وکړه چې هغه پر یوه کور د چاپې پر مهال له دوی سره مقابله کړې وه.
د بشیر خان د کورنۍ یو غړی وایي: «بشیرخان ۱۶ ډزې وېشتل شوی و، که پېښه هر ډول رامنځته شوي وي نو د محکمې پرته د یو بې وسلې کس په دا ډول وژل او بیا ویل چې باید دا پېښه رسنیزه نه شي.»
دغې کورنۍ زیاته کړې چې د بشیر خان پر بدن د ډزو د نښو ترڅنګ د سختې شکنجې نښې هم لیدل کېږي او بدن یې شین شوی و. دوی وایي طالبانو په لومړیو کې د جسد له سپارلو ډډه کوله او فشار یې پرې راوړی و چې موضوع باید رسنیزه نه کړي.
د بشیرخان وژل کېدو وروسته د هغه جسد د جلال اباد ښار دوهمې حوزې ته لېږدول کېږي او بیا وروسته د ځینو شرایطو پر اساس کورنۍ ته سپارل کېږي.
ياده کورنۍ پر طالبانو نیوکه کوي چې په دغه نظام کې قانوني بهیر نشته او هر وسلهوال طالب په خپله هم قومندان دی او هم قاضي، چې خپله پرېکړه په خپله عملي کوي.
تر اوسه طالب چارواکو د دې پېښې او د وژل شوي کس د کورنۍ د دغو تورونو په اړه رسمي غبرګون نه دی ښودلی.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
