په ټایم ټرایل یا د وخت پربنسټ سیالي کې هر لوبغاړی مسیر په یوازې ځان وهي او هغه څوک چې مسیر تر ټولو په لږ وخت کې بشپړ کړي، غوره مقام ترلاسه کوي.
هاشمي په ۲۰۲۱ کال کې د طالبانو له بیا واکمنېدو وروسته له افغانستان نه ووتله او اوس په ایټالیا کې مېشته ده.
نوموړې هیله لري چې لوبې به یې په هېواد کې نورې نجونې وهڅوي.
د یونسکو د اټکل له مخې، په افغانستان کې د واک له تغییر راهیسې ۲،۴ میلیونه افغانې نجونې له ثانوي زده کړو بې برخې شوې دي.
هاشمي وویل، « زما لپاره موضوع یوازې زما د سیالۍ او لاسته راوړنې نه ده، بلکې غواړم خپل هېواد ته وښیم چې یوه ښځه په داسې شرایطو کې هم څه کولای شي. موږ لا هم ژوندۍ یو او لا هم مبارزه کوو».
هغې زیاته کړه، « هیله لرم چې یو څه بدلون راشي، څو راتلونکی نسل له خپل هېواده د اسیايي لوبو لپاره سیالۍ ته را ووتلی شي، نړۍ وویني او مډالونه وګټي».
هاشمي د خپلې خور یلدوز، چې هغه هم یوه نړیواله بایسکل ځغلوونکې ده، په پیروي په ۱۵ کلنۍ کې دغه ورزش ته مخه کړې ده، خو په فاریاب ولایت کې دغه ورزش بې ګواښه نه و.
هاشمي وویل، « ما به تل د تمرین لپاره د نارینه په څېر جامې اغوستې. دوه یا درې بېلابېل ماسکونه به مې اچول، چې خلک مې ونه پېژني او برید راباندې ونه کړي. زه وېرېدلم چې هسې نه هغوی مې ومومي».
هغې وویل، « کله ناکله به مې پر سر تیږه ولګېده. خلکو بوتلونه را غورځول. هغوی غوښتل چې په زور او بریدونو موږ دې ته اړې کړي چې بېرته کور ته ستنې شو».