باشنده ارگوی بدخشان: «در وطن خودمان آرامش و امنیت نداریم»

مثلا، مصرف برق من در ماه حوت ۳۱۳ افغانی بود، اما اکنون ۲۰۳۴ افغانی آمده است. بل برق همسایه ما در ماه حوت ۶۰۰ افغانی بود، اما اکنون ۵۳۰۰ افغانی آمده است.
مردم دربه‌در شده‌اند. مصرف هر ماه ما نسبت به وسایلی که استفاده می‌کنیم ثابت است.

در ماه حوت ۱۱۰ کیلووات مصرف کرده‌ایم، اما در ماه حمل با همان مقدار مصرف، ۴۰۱ کیلووات در بل درج شده است.
با توجه به تفاوت بل‌ها، امکان دارد اشتباه از میترخوان‌ها باشد که بدون رفتن به ساحه و خواندن میترها، از دل خود می‌نویسند.
در بل دیده می‌شود که مقدار ضریب مصرف را هم در یک ماه تغییر داده‌اند و این برای مردم غریب و بیچاره بسیار بی‌انصافی و ظلم است.
تقریبا تمام بل‌های برق منطقه دشت برچی همین قسم آمده است. از دیگر ناحیه‌ها خبر ندارم.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

تنها حاصل یک‌ساله یک شرکت، پس از آب‌گرفتن معدن، به ۹۶ سیر طلا رسیده که میان چهار شریک تقسیم شده و به هر نفر ۲۴ سیر طلا رسیده است. این تنها نمونه یک شرکت در یک ولسوالی است.

در کنار آن، میلیون‌ها دالر عواید معادن هر ساله به تقویت اقتصادی طالبان سرازیر می‌شود. افسوس که بی‌تفاوتی رهبران گذشته، افغانستان را به کجا رسانده است.

نمی‌دانم این سیاسیون در کجا و چطور تحصیل کردند و چرا هیچ برنامه روشن و سرنوشت‌ساز برای مردم افغانستان نداشتند.

می‌دانم که شاید از دست هیچ‌کس کاری ساخته نباشد، اما این گزارش را ارسال می‌کنم و تقاضا دارم خودتان نیز در مورد آن تحقیق و بررسی کنید.

حقیقت تلخ است، اما خاموشی در برابر آن، خیانت به آینده افغانستان خواهد بود.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

حتی لایحه ثبت معاشات را به مکتب‌ها نفرستاده‌اند.

کرایه خانه، پول برق، آب، خرچ طفل‌ها و روزگار، ما را به گدایی انداخته است.

دکاندار هم قرض نمی‌دهد.

طفل‌هایم گرسنه‌اند و حتی کرایه رفتن به مکتب را ندارم.»

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

ما با هزار امید برای فراگیری علم به دانشگاه می‌رویم، اما به دلیل نداشتن کارت، پشت دروازه متوقف می‌مانیم و اجازه ورود به ما داده نمی‌شود.
همچنان به دلیل پرداخت‌نشدن فیس قسط اول، که حدود دو هزار افغانی است، بسیاری از دانشجویان از داخل‌شدن به صنف‌ها محروم می‌شوند.
در حالی که وضعیت اقتصادی مردم بسیار ضعیف است، تهیه همین مبلغ نیز برای شمار زیادی از دانشجویان دشوار و حتی غیرممکن است.
بسیاری از ما از راه‌های دور و با تحمل مشکلات فراوان می‌آییم، اما باز هم پشت دروازه می‌مانیم.
سوال ما این است که آیا ارزش یک دانشجو و آینده‌اش به اندازه یک کارت یا دو هزار افغانی است؟ آیا عدالت این است که دانشجو با شوق درس بیاید، اما ناامید دوباره برگردد؟
هدف ما تنها آموزش، پیشرفت و خدمت به جامعه است. با وجود تمام مشکلات در افغانستان، باز هم ما درس می‌خوانیم و تلاش می‌کنیم.
تقاضا داریم شرایط دشوار دانشجویان را در نظر بگیرند، در مورد کارت و فیس با دانشجویان همکاری کنند و تسهیلات بیشتری فراهم سازند.

اجازه ندهد که موانع کوچک، مانع آینده بزرگ جوانان شود.

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

اکنون فرمانده ولسوالی‌شان چندین مرتبه شده ما را تهدید می‌کند و افرادی را دم خانه‌مان می‌فرستد که دخترتان را به من بدهید، وگرنه روزگارتان را از این بدتر می‌سازم.

خواهر من حدود ۱۲ ساله است. از ترس‌شان هر دو خواهر خردم را انتقال دادم، چندین مرتبه جابه‌جا کردم و فعلاً هم به غور نیستند. در ساحات مربوط فاریاب از ترس در خفا زندگی می‌کنند.

مادرم هر روز تهدید می‌شود. خود من که تنها پسر نان‌آور خانه هستم، از یک سال بدین‌سو از کسب‌وکار مانده‌ام و فراری هستم. خدا شاهد است، از بس جابه‌جا شدم، دیگر خسته شدم.

هیچ راه نمانده است.

نمی‌فهمیم چی سرنوشتی در انتظار ما است.

من آدرس ولسوالی و نام فرمانده طالبان را نگفتم، چون حقیقتاً می‌ترسم. نشود که زندگی سر ما جهنم گردد و حال و روز من بدتر از این شود.

نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.