«هرات دلواپس و مردمی نگران»

حکومتی آمد که انگار صدای دختران را آرام‌آرام خاموش کرد و آرزوهایشان را در سکوت دفن کرد.
با آن هم منصرف نشدم. دوباره از نو شروع کردم، قابلگی خواندم، به امیدی کوچک برای ساختن آینده‌ای که هنوز باور داشتم ممکن است. اما باز هم درها بسته شد.

نه دیپلومی، نه راهی روشن و نه فرصتی برای ادامه.
گاهی ناامیدی، خستگی و شکستن پی‌هم آرزوها آن‌قدر سنگین می‌شود که قلب آدم آرام و خسته می‌تپد.

گاهی درد آن‌قدر بزرگ می‌شود که انسان فقط می‌خواهد فریاد بزند: «آیا کسی صدای ما را می‌شنود؟»
دردناک است وقتی احساس کنی آن‌قدر نادیده گرفته شده‌ای که حتی ذهنت به خاموش شدن همه‌چیز فکر کند، نه از روی ضعف، بلکه از شدت خستگی.
واقعیت این است که ما از شرایطی که آرزوهایمان را پیش از رسیدن زنده‌به‌گور می‌کند، خسته‌ایم، خیلی خسته.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

اما با درد و دریغ، برای نخستین بار در تاریخ این سرزمین، طالبان و تربیت‌یافتگان مدارس پاکستانی حرمت ناموس‌داری، غیرت و شهامت مردان این مرز و بوم را با دست‌درازی به زنان و بازداشت آنان در هرات زیر پا کرد.

طالبان نشان داد که نه ارزش‌های ملی و میهنی برایش اهمیتی دارد و نه رهنمودهای روشن اسلامی.
زشت‌تر از همه این است که طالبان با سوءاستفاده از احساسات و باورهای دینی جامعه، خواست واقعی مردم را که چیزی جز حق آموزش، کار، آزادی و کرامت انسانی نیست، تحریف کرد و معترضان را با برچسب «ضد حجاب» متهم کرد.
طالبان به این شکل کوشید حقیقت را وارونه نشان دهد و سرکوب مردم را با رنگ و شعار مذهبی، مشروعیت دینی ببخشد.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

ما به مقام ولایت نیمروز شکایت کردیم، اما کسی پاسخ‌گوی ما نشد. به شورای علما، امر به معروف و ریاست ترانسپورت هم شکایت کردیم، اما هیچ‌کس پاسخ‌گوی تاکسی‌داران نیست.

ما عریضه کردیم، اما هیچ ارگان دولتی به ما جواب نداد.

حدود دو هزار خانواده از همین راه تاکسی‌رانی خرج زندگی خود را به‌دست می‌آورند. لطفا پیام ما را نشر و پخش کنید، چون کسی به داد ما نمی‌رسد و طالبان بر مردم غریب نیمروز ظلم می‌کند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

سیاسیون غربی داشتند باور می‌کردند که گویا مردم افغانستان از طالبان راضی هستند. آنان همیشه می‌گفتند اگر مردم افغانستان از طالبان ناراضی هستند، پس چرا اعتراض نمی‌کنند؟

با دیدن ایستادگی مردم در برابر خشونت نیروهای طالبان در جبرئیل هرات، جهان بار دیگر از خواب بیدار شد و نام هرات و افغانستان سرخط خبرها شد.

در اینجا می‌توانیم قدرت اصلی تظاهرات و اعتراضات مردمی را ببینیم.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

فرصت‌های کاری در برخی اداره‌ها به شکل عادلانه توزیع نمی‌شود. افراد وابسته به اشخاص صاحب نفوذ از امتیازهای ویژه برخوردار می‌شوند، اما مردم عادی برای پیدا کردن یک لقمه نان با مشکلات فراوان روبه‌رو هستند.

یکی از نمونه‌هایی که ما به آن اعتراض داریم، مربوط به مقابل وزارت مخابرات است. دو تن از شهروندان سال‌ها از طریق خدمات فوتوکاپی در آن محل امرار معاش می‌کردند و نفقه خانواده‌های خود را تامین می‌کردند.

قومندان امنیتی وزارت مخابرات، با استفاده از نفوذ خود، اقارب خود را در همان محل مستقر کرده و زمینه کار را برای او فراهم ساخته است.

در نتیجه، کسانی که سال‌ها در آنجا مصروف کار بودند، به حاشیه رانده شده و بخش بزرگی از مشتریان و درآمد خود را از دست داده‌اند.

پرسش ما این است که اگر فرصت‌های کاری در اداره‌های دولتی محدود است، چرا حتی در بیرون از اداره‌ها نیز افراد ضعیف و نان‌آور خانواده‌ها باید قربانی نفوذ و واسطه شوند؟ آیا استفاده از صلاحیت دولتی برای تامین منافع بستگان قابل قبول است؟

ما از افغانستان اینترنشنال می‌خواهیم این موضوع را بررسی کند و صدای کسانی باشد که توان رساندن فریاد خود به مسئولان را ندارند.

خواسته ما عدالت، شفافیت و برخورد یکسان با همه شهروندان است.

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»