اداره احصائیه و معلومات طالبان آمار تازه سازمان ملل از جمیعت افغانستان را رد کرده است. پیشتر دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه ملل متحد، جمعیت افغانستان را ۴۸.۶ میلیون نفر برآورد کرد.
با این حال، اداره احصائیه و معلومات طالبان مدعی شد که نهادهای بین‌المللی برای جذب کمک‌های بشردوستانه، شمار جمعیت افغانستان را بیشتر از میزان واقعی اعلام می‌کنند.
اداره احصائیه و معلومات طالبان اعلام کرد که بر اساس معلومات این اداره، جمعیت کنونی افغانستان ۳۷.۲ میلیون نفر است که ۴۹ درصد آن را زنان و ۵۱ درصد را مردان تشکیل می‌دهند.
محمد حلیم رفیع، سخنگوی این اداره، گفت که ۱.۵ میلیون نفر کوچی هستند و حدود ۸ میلیون افغان در خارج از کشور مهاجر شده‌اند که در آمار جمعیت امسال شامل نشده‌اند.
به گفته او، ۷۰ درصد افغان‌ها در مناطق روستایی و ۲۶ درصد دیگر در شهرها زندگی می‌کنند. اداره احصائیه طالبان آمار منتشرشده از سوی سازمان ملل را نادرست خوانده است.
دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) در ۲۰ سرطان جمعیت افغانستان را برای سال جاری میلادی ۴۸.۶ میلیون نفر برآورد کرد؛ رقمی که در مقایسه با آمار اداره طالبان و برآوردهای پیشین، بالاتر است.
بر اساس اطلاعات موجود، بازگشت گسترده مهاجران افغان از ایران و پاکستان یکی از عوامل مهم افزایش برآورد جمعیت دانسته می‌شود و این ارقام اکنون برای برنامه‌ریزی کمک‌های بشردوستانه استفاده می‌شوند.
کارشناسان می‌گویند تفاوت میان آمارهای جمعیتی به روش‌های محاسبه مربوط می‌شود.
به گفته آنان، اوچا برای برنامه‌ریزی کمک‌های بشردوستانه، افراد ساکن در افغانستان و کسانی را که به کشور بازگشته‌اند در نظر می‌گیرد؛ اما برآوردهای عمومی سازمان ملل بر اطلاعات بلندمدت درباره تولد، مرگ‌ومیر و مهاجرت استوار است.
نبود یک سیستم گسترده ثبت جمعیت در افغانستان و رفت‌وآمد مردم از مرزها، ایجاد آمار دقیق جمعیتی را با دشواری روبه‌رو کرده است.
منابع در بدخشان به افغانستان اینترنشنال گفتند که فصیح‌الدین فطرت، رئيس ستاد ارتش طالبان، در تلاش است جمعه‌خان فاتح، فرمانده ناراضی این گروه را به کابل منتقل کند.
به گفته منابع، فصیح‌الدین فطرت و هیئت همراه او از روز یکشنبه تاکنون در شهر فیض‌آباد با جمعه‌خان فاتح در حال رایزنی‌اند تا او را برای رفتن به کابل متقاعد کنند.
همزمان، فصیح‌الدین فطرت، فرمانده ارتش طالبان در گفت‌وگو با رسانه‌های وابسته به این گروه گفت: «ممکن است فاتح با ما به کابل سفر کند.» او هرچند مدعی شد که سفر او و دیگر مقامات طالبان به بدخشان برای بررسی مناطق مرزی بود و نیرهای این گروه نیز برای سرکوب این فرمانده ناراضی به دروازها اعزام نشده بودند. آقای فطرت گزارش‌ها درباره بازداشت و سرکوب جمعه فاتح را «تبلیغات رسانه‌ای» خواند.
جمعه‌خان فاتح روز جمعه، ۲۰ سرطان، پس از گفت‌وگو با مقام‌های طالبان در فیض‌آباد، به درواز بازگشت. منابع می‌گویند او پس از گذراندن یک شب در پایگاه خود در ولسوالی نسی، بار دیگر به همراه فصیح‌الدین فطرت به ولسوالی وردوج رفت و سپس به فیض‌آباد منتقل شد.
فاتح پیشتر با تضمین فصیح‌الدین فطرت پذیرفته بود به فیض‌آباد برود. پس از پایان گفت‌وگوها با هیئت طالبان، رسانه‌های وابسته به این گروه مدعی شدند که او پس از اعلام «وفاداری» به طالبان، به درواز بازگشته است.
روشن نیست که هیئت طالبان چرا به دنبال انتقال جمعه‌خان فاتح به کابل است، اما پیشتر رهبری طالبان یک پست معاونت ریاست استخبارات در پایتخت را به او پیشنهاد کرده بود اما فاتح نپذیرفته بود.
طبق اطلاعات منابع، در اواخر جوزا رهبر طالبان، جمعه فاتح، فرمانده ناراضی و معاون والی این گروه در زابل را «باغی» خوانده و دستور سرکوب او را صادر کرد. پس از آن رادیو حریت، رسانه وابسته به طالبان یک نوار صوتی فاتح را منتشر کرد که می‌گوید: «کاری نکرده‌ام که سرگوبم کنند.»
جمعه فاتح، فرمانده تاجیک‌تبار طالبان در حوزه درواز بدخشان است. او حدود بیش از ۱۰ سال سال قبل به گروه طالبان پیوست و سال‌ها به عنوان جنگجوی وفادار طالبان علیه حکومت سابق افغانستان جنگید. تحولات اخیر در بدخشان نشان می‌دهد فاتح دیگر از دستورات مقامات ارشد پیروی نمی‌کند و رهبری طالبان او را به عنوان یک عنصر «سرکش» شناسایی کرده و در صدد سرکوب او است.
آقای فاتح حدود یک سال قبل از سقوط کابل به دست طالبان، با تهاجم به مناطق راهبردی بدخشان و تصرف ذخیره‌گاه‌های بزرگ تسلیحاتی بجامانده از دوران جهاد، قدرت خود را در حوزه دروازها تثبیت کرد.
جمعه فاتح در ۱۱ جوزا در یک تجمع هوادارنش در روستای «جوی‌دره» ولسوالی نسی، سخنرانی بی‌سابقه‌ای انجام داد. او ادعا کرد که ۲ هزار و ۵۰۰ نیروی مسلح با تجهیزات کامل سبک و سنگین تنها در ولسوالی نسی در اختیار دارد و تعداد کل نیروهای وفادارش در سراسر بدخشان و شمال‌شرق به ۱۰ هزار نفر می‌رسد.
منابع می‌گویند تنش میان فاتح و قندهار صرفاً بعد نظامی و نگرانی امنیتی ندارد، بلکه یک جنگ تمام‌عیار اقتصادی است. رهبر طالبان، یک ماه پیشتر دستور توقف کامل استخراج معادن طلا در حوزه دروازها را صادر کرد. همزمان، مولوی اسماعیل غزنوی، والی طالبان در بدخشان، افراد نزدیک به جمعه فاتح را به اتهام استخراج غیرقانونی، باج‌گیری و درگیری با کارگران در معدن طلای «قتقتی» ولسوالی شکی بازداشت کرد. هرچند کار استخراج این معادن پس از هفته‌ها توقف به دلیل نگرانی از تشدید شورش‌های مردم دوباره از سرگرفته شده است.
کارشناسان معتقدند سخنان فاتح در جوی‌دره و خط‌ونشان کشیدن‌های نظامی او، هشدار مستقیمی به ملا هبت‌الله در واکنش به قطع دسترسی او از این منابع مالی و فشارهای اداری و سیاسی بوده است. با این حال، طالبان در هفته‌های اخیر تلاش کرده است تنش‌های میان‌گروهی در بدخشان را از راه گفت‌وگو و اعمال فشار بر این فرمانده ناراضی حل کند.
این در حالی است که محمداسماعیل غزنوی والی طالبان در بدخشان پس از نشست مقامات این گروه با جمعه فاتح در فیض آباد گفت: «هویت و حیثیت فاتح در حدی نیست که تهدیدی علیه نظام به حساب بیاید.»
داده‌های کشتیرانی نشان می‌دهد شمار کشتی‌هایی که یکشنبه از تنگه هرمز عبور کردند، به پایین‌ترین سطح در چند هفته اخیر رسید. همزمان، ازسرگیری حملات میان امریکا و جمهوری اسلامی و هدف قرار گرفتن کشتی‌ها در خاورمیانه، نگرانی‌ها را درباره ایمنی دریانوردی افزایش داده است.
خبرگزاری رویترز دوشنبه ۲۲ سرطان گزارش داد بر اساس داده‌های ردیابی کشتی شرکت کپلر، ۲۱ سرطان تنها شش شناور از تنگه هرمز عبور کردند که کمترین میزان در پنج هفته گذشته بود.
در میان نفتکش‌هایی که از تنگه خارج شدند، نفتکش غول‌پیکر «هیومنیتی» قرار داشت که دو میلیون بشکه نفت ایران را حمل می‌کرد.
نفتکش دیگری به نام «کاپتان آندریاس» نیز با حدود ۵۰۰ هزار بشکه فرآورده نفتی کویت، از تنگه هرمز خارج شد.
بر اساس این داده‌ها، همچنین سه نفتکش خالی برای بارگیری نفت وارد خلیج فارس شدند. بیشتر نفتکش‌ها هنگام عبور از تنگه هرمز، فرستنده‌های شناسایی خود را خاموش کردند.
در طول آخر هفته، هیچ نفتکش حامل گاز طبیعی مایع که ورود آن به تنگه هرمز در داده‌های ردیابی کشتی‌ها قابل مشاهده باشد، ثبت نشد.
طبق داده‌های کپلر، یک نفتکش تحت کنترل شرکت ملی نفت ابوظبی بین ۱۹ تا ۲۱ سرطان از تنگه هرمز خارج شد. این شناور به سوی بندر داهج در هند در حرکت است.
افزایش نگرانی از امنیت کشتیرانی
همزمان با آغاز دور تازه حملات امریکا، مقام‌های ایرانی از اصابت پرتابه‌ها به نقاطی در استان‌های هرمزگان، مرکزی، خوزستان و بوشهر خبر دادند.
فرماندهی مرکزی امریکا، سنتکام، اعلام کرد نیروهای این کشور ۲۱ سرطان موج دیگری از حملات علیه حکومت ایران را انجام دادند و با استفاده از مهمات هدایت‌شونده دقیق، ده‌ها هدف را در چندین نقطه مورد اصابت قرار دادند.
سنتکام هدف این حمله‌ها را کاهش توان جمهوری اسلامی برای حمله به کشتی‌های تجاری در تنگه هرمز اعلام کرد.
دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری امریکا، ۲۱ سرطان در مصاحبه با برنامه «میت د پرس» شبکه ان‌بی‌سی گفت تنگه هرمز به روی تردد کشتی‌های تجاری باز است.
این اظهارات در حالی مطرح شد که امریکا و جمهوری اسلامی همچنان به حملات متقابل ادامه می‌دهند؛ حملاتی که نگرانی‌ها را درباره ایمنی دریانوردی در یکی از مهم‌ترین مسیرهای انتقال نفت جهان افزایش داده است.
جمهوری اسلامی پیشتر اعلام کرد پس از آن‌که یک شناور از مسیری تاییدنشده عبور کرد و هدف قرار گرفت، تنگه هرمز را بسته است.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ۲۲ سرطان اعلام کرد نیروی دریایی این نهاد شب گذشته با از کار انداختن سامانه‌های دو کشتی، آن‌ها را در تنگه هرمز متوقف کرده است.
سپاه پاسداران نام این دو کشتی را اعلام نکرد.
مقام‌های امریکایی اعلام کردند در مرگ ناگهانی لینزی گراهام، سناتور جمهوری‌خواه و از متحدان نزدیک دونالد ترامپ، هیچ نشانه‌ای از وقوع جرم یا دخالت عوامل خارجی مشاهده نشده است.
دو مقام فدرال، شامگاه یکشنبه ۲۱ سرطان به شبکه فاکس‌نیوز گفتند هیچ مدرکی دال بر وقوع جرم در مرگ گراهام وجود ندارد و اف‌بی‌آی نیز در چارچوب «روند معمول» رسیدگی به پرونده مرگ مقام‌های ارشد سیاسی، در حال همکاری با پولیس است.
کش پتل، رئیس اف‌بی‌آی، پیشتر اعلام کرده بود این نهاد برای بررسی پرونده، «تمام منابع لازم» را در اختیار مقام‌های محلی قرار داده است؛ اظهاراتی که به گمانه‌زنی‌هایی درباره علت مرگ این سناتور دامن زد.
روزنامه تلگراف نوشت در پرونده‌های مربوط به درگذشت مقام‌های بلندپایه سیاسی، انجام تحقیقات اولیه بر عهده پولیس است و اف‌بی‌آی نیز برای اطمینان از نبود هرگونه جرم فدرال، دخالت عوامل جنایی یا تهدیدهای امنیتی، امکانات خود را در اختیار مقام‌های محلی قرار می‌دهد.
فاکس‌نیوز نیز گزارش داد مشارکت اف‌بی‌آی بخشی از روند معمول در رسیدگی به چنین پرونده‌هایی است.
دفتر گراهام بامداد یکشنبه ۲۱ سرطان با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد این سناتور ۷۱ ساله در پی یک «بیماری کوتاه و ناگهانی» جان خود را از دست داد.
بر اساس یافته‌های اولیه دفتر پزشکی قانونی واشنگتن، گراهام بر اثر پارگی آئورت ناشی از تصلب شرایین (آترواسکلروز) درگذشت.
روزنامه نیویارک‌پست نوشت این عارضه که بیشتر مردان سالمند را درگیر می‌کند، بر اثر پارگی دیواره آئورت، اصلی‌ترین سرخرگ بدن، رخ می‌دهد.
گراهام که از حامیان سیاست‌های سخت‌گیرانه‌تر امریکا در قبال جمهوری اسلامی و روسیه به شمار می‌رفت، ۱۹ سرطان از سفر به اوکراین بازگشته بود.
او در این سفر با ولودیمیر زلنسکی، رییس‌جمهور اوکراین، دیدار و از نسخه بازنگری‌شده طرح تحریم‌های جدید علیه روسیه رونمایی کرد.
این طرح به دولت امریکا اختیار می‌دهد کشورهایی را که خریدار نفت یا گاز روسیه هستند، تحریم یا بر آن‌ها تعرفه اعمال کند.
گراهام در سال‌های اخیر بارها پشتیبانی خود را از تغییر حکومت در ایران اعلام کرده بود.
او در جریان اعتراضات سراسری ایرانیان و پس از آن، بارها از خیزش مردم ایران علیه جمهوری اسلامی حمایت کرد.
گراهام همچنین در گردهمایی «روز جهانی اقدام» که ۲۵ دلو ۱۴۰۴ به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی در مونیخ برگزار شد، حضور یافت.
گمانه‌زنی‌ها درباره علت مرگ
با وجود اعلام یافته‌های اولیه پزشکی قانونی، مرگ گراهام به گمانه‌زنی‌هایی در فضای مجازی دامن زد.
برخی حامیان و رسانه‌های وابسته به جمهوری اسلامی ضمن ابراز خوشحالی از مرگ او تلاش کردند درگذشت این سناتور را به «انتقام» از کشته شدن علی خامنه‌ای، دیکتاتور پیشین ایران و دیگر مقام‌های ارشد حکومت نسبت دهند.
رسانه حکومتی رجانیوز در همین رابطه نوشت: «لیست انتقام از جنایتکاران با حذف سناتور ضدایرانی به‌روز شد.»
این در حالی است که برخی چهره‌ها احتمال دخالت روسیه را مطرح کردند.
ویلیام براودر، سرمایه‌گذار بریتانیایی که سال‌ها مورد غضب حکومت روسیه قرار داشته است، با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی اکس، خواستار انجام فوری «همه آزمایش‌های لازم» شد تا هرگونه دخالت عمدی در مرگ گراهام بررسی و رد شود.
او نوشت: «نمی‌خواهم نظریه توطئه مطرح کنم، اما لیندزی گراهام اصلی‌ترین محرک طرح تحریم‌های ویرانگر علیه روسیه بود و به‌تازگی اعلام کرده بود رییس‌جمهور ترامپ نیز با این طرح موافقت کرده است.»
براودر افزود: «او به‌تازگی از اوکراین بازگشته بود؛ جایی که فعالیت ماموران روسیه در آن بی‌سابقه نیست. روس‌ها در استفاده از سم‌هایی که ظاهری شبیه حمله قلبی ایجاد می‌کنند، مهارت دارند.»
مگان موبز، دختر کیت کلاگ، فرستاده ویژه پیشین ترامپ در امور اوکراین، نیز گفت هرچند ممکن است مرگ گراهام کاملا طبیعی بوده باشد، اما «با توجه به شرایط کنونی ژئوپولیتیکی و دشمنانی که او با قاطعیت با آن‌ها مقابله می‌کرد»، طرح پرسش‌های بیشتر منطقی است.
ترامپ پیشتر در مصاحبه با شبکه ان‌بی‌سی اعلام کرد پس از بازگشت گراهام از اوکراین با او صحبت کرده و این سناتور «هرچند کمی خسته به نظر می‌رسید، اما حالش عالی بود».
گراهام فعالیت خود را در کانگرس امریکا از سال ۱۹۹۴ به‌عنوان نماینده حوزه سوم کارولینای جنوبی در مجلس نمایندگان آغاز کرد و در سال ۲۰۰۲ به سنا راه یافت.
او که به دنبال تمدید حضورش در سنا بود، برای پنجمین دوره شش‌ساله نمایندگی، نامزد شده بود.
کمیسیون عالی طالبان در امور مهاجران اعلام کرد که پاکستان در یک روز ۴ هزار و ۳۷ مهاجر افغان را اخراج کرده است. این اخراج‌ها دو روز پس از پایان ضرب‌الاجلی انجام شده است که وزارت داخله پاکستان تعیین کرده بود.
این اخراج‌ها دو روز پس از پایان ضرب‌الاجلی انجام شده است که وزارت داخله پاکستان تعیین کرده بود.
بر اساس ضرب‌الاجلی که قبلا از سوی وزارت داخله پاکستان اعلام شده است از روز جمعه، ۱۹ سرطان (۱۰ جولای)، تمامی شهروندان افغانستان که ویزای معتبر یا مجوز قانونی اقامت در پاکستان نداشته باشند، بازداشت خواهند شد.
کمیسیون عالی طالبان در امور مهاجران دوشنبه، ۲۲ سرطان، در خبرنامه‌ای نوشت که این مهاجران از گذرگاه‌های مرزی تورخم در ننگرهار و اسپین‌بولدک در قندهار به افغانستان بازگرانده شدند.
به گفته این کمیسیون ۶۳ نفر از ایران نیز اخراج شده‌اند.
پاکستان پس از تیره شدن روابط با طالبان، در یک سال گذشته روند اخراج مهاجران افغان را تسریع کرده و این روند به شدت ادامه دارد.
طالبان می‌گویند پاکستان از موضوع مهاجران به‌عنوان اهرم فشار استفاده می‌کند.
اخراج میلیونی مهاجران از کشورهای همسایه، بحران اجتماعی در افغانستان را تشدید کرده است.
سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) در گزارش «مروری بر تاب‌آوری بازگشت‌کنندگان افغانستان» اعلام کرده است که از اواسط سپتامبر ۲۰۲۳ تا ۳۰ مه ۲۰۲۶، حدود ۶.۰۴ میلیون شهروند افغان از پاکستان و ایران به افغانستان بازگشته‌اند. این سازمان بازها هشدار داده است که ابعاد و سرعت این موج بازگشت، چالش‌های جدی برای ادغام مجدد، تاب‌آوری بلندمدت و ظرفیت جذب جوامع میزبان در افغانستان ایجاد کرده و فشار بر مسکن، خدمات عمومی، فرصت‌های معیشتی و انسجام اجتماعی را افزایش داده است.
بر بنیاد آمار آژانس پناهندگان سازمان ملل، از آغاز سال ۲۰۲۵ تاکنون حدود ۳ میلیون مهاجر افغان به افغانستان بازگردانده شده‌اند.
با این حال پناهجویان افغان در پاکستان می‌گویند با تشدید روند اخراج مهاجران، زندگی‌شان با ترس، بلاتکلیفی و بی‌سرنوشتی همراه شده است. آنان هشدار می‌دهند که در صورت بازگردانده شدن به افغانستان، جان‌شان در خطر خواهد بود.
تشدید بازداشت مهاجران افغان در خیبرپختونخوا
پولیس ایالت خیبرپختونخوا از تشدید عملیات بازداشت مهاجران افغان بدون مدرک خبر داد. پولیس ایالت خیبرپختونخوا گفت که در این راستا و در چارچوب سیاست دولت پاکستان برای بازداشت و اخراج مهاجران افغان، دور جدیدی از عملیات بازداشت مهاجران فاقد مدرک را آغاز کرده است.
به گفته پولیس، در نخستین مرحله این عملیات در ولسوالی چارسده، دست‌کم ۴۷ مهاجر افغان بازداشت شده‌اند.
به گفته مقام‌های محلی، افراد بازداشت‌شده مدارک قانونی لازم برای اقامت در پاکستان را نداشتند. این مقام‌ها افزوده‌اند که پس از تکمیل مراحل اولیه قانونی، بازداشت‌شدگان تحت تدابیر شدید امنیتی به مرکز موقت نگهداری مهاجران در پیشاور منتقل شده‌اند و قرار است پس از ثبت هویت و تکمیل سایر مراحل قانونی، از طریق گذرگاه تورخم به افغانستان بازگردانده شوند.
این در حالی است که مهلت تعیین‌شده از سوی وزارت داخله پاکستان برای خروج مهاجران افغان روز جمعه به پایان رسید و همزمان، عملیات بازداشت مهاجران افغان در مناطق مختلف این کشور آغاز شد.
دولت پاکستان به تمامی نهادهای امنیتی دستور داده است هر شهروند افغانستان که مدارک قانونی اقامت در این کشور را ندارد، فوراً بازداشت شود.
این دستورالعمل به اداره‌های محلی در مناطق مختلف، از جمله گلگت‌ـ‌بلتستان، کشمیر تحت اداره پاکستان و اسلام‌آباد نیز ابلاغ شده است.
رقابت‌های تنیس ویمبلدون یکی از معتبرترین تورنمنت‌های تنیس جهان و یکی از گرنداسلم‌ها است که هر سال در لندن برگزار می‌شود. در این مطلب، فهرست کامل قهرمانان بخش انفرادی مردان این رقابت‌ها مشخص شده است.
۲۰۲۶ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست الکساندر زورف (آلمان)
۲۰۲۵ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست کارلوس آلکاراس (اسپانیا)
۲۰۲۴ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۲۳ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۲۲ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست نیک کیریوس (استرالیا)
۲۰۲۱ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست ماتئو برتینی (ایتالیا)
۲۰۲۰ – مسابقات به دلیل همه‌گیری ویروس کرونا لغو شد.
۲۰۱۹ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۸ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست کوین اندرسون (افریقای جنوبی)
۲۰۱۷ – راجر فدرر (سوییس) با شکست مارین چیلیچ (کرواسیا)
۲۰۱۶ – اندی ماری (بریتانیا) با شکست میلوس رائونیچ (کانادا)
۲۰۱۵ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۴ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۳ – اندی ماری (بریتانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۱۲ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی ماری (بریتانیا)
۲۰۱۱ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۱۰ – رافائل نادال (اسپانیا) با شکست توماس بردیچ (جمهوری چک)
۲۰۰۹ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۸ – رافائل نادال (اسپانیا) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۰۷ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۶ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۵ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۴ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۳ – راجر فدرر (سوییس) با شکست مارک فیلیپوسیس (استرالیا)
۲۰۰۲ – لیتون هیوئیت (استرالیا) با شکست دیوید نالبندیان (آرژانتین)
۲۰۰۱ – گوران ایوانیسویچ (کرواسیا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۲۰۰۰ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۱۹۹۹ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست آندره آغاسی (امریکا)
۱۹۹۸ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۷ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست سدرک پیولین (فرانسه)
۱۹۹۶ – ریچارد کرایچک (هالند) با شکست مال واشنگتن (امریکا)
۱۹۹۵ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۴ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۳ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست جیم کوریر (امریکا)
۱۹۹۲ – آندره آغاسی (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۱ – مایکل اشتیخ (آلمان) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۰ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۹ – بوریس بکر (آلمان) با شکست استفان ادبرگ (سویدن)
۱۹۸۸ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۷ – پات کش (استرالیا) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا)
۱۹۸۶ – بوریس بکر (آلمان) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا)
۱۹۸۵ – بوریس بکر (آلمان) با شکست کوین کورن (امریکا)
۱۹۸۴ – جان مک‌انرو (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۸۳ – جان مک‌انرو (امریکا) با شکست کریس لوئیس (نیوزیلند)
۱۹۸۲ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست جان مک‌انرو (امریکا)
۱۹۸۱ – جان مک‌انرو (امریکا) با شکست بیورن بورگ (سویدن)
۱۹۸۰ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جان مک‌انرو (امریکا)
۱۹۷۹ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست راسکو تَنر (امریکا)
۱۹۷۸ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۷ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۶ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی)
۱۹۷۵ – آرتور اَش (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۴ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۷۳ – یان کودش (چکسلواکیا) با شکست آلکس متروولی (اتحاد شوروی)
۱۹۷۲ – استن اسمیت (امریکا) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی)
۱۹۷۱ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست استن اسمیت (امریکا)
۱۹۷۰ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۶۹ – رود لیور (استرالیا) با شکست جان نیوکامب (استرالیا)
۱۹۶۸ – رود لیور (استرالیا) با شکست تونی روچ (استرالیا)
دوران پیش از عصر آزاد تنیس (Pre-Open Era)
۱۹۶۷ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست ویلهلم بونگرت (آلمان)
۱۹۶۶ – مانوئل سانتانا (اسپانیا) با شکست دنیس رالستون (امریکا)
۱۹۶۵ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۴ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۳ – چاک مک‌کینلی (امریکا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۲ – رود لیور (استرالیا) با شکست مارتی مالیگان (استرالیا)
۱۹۶۱ – رود لیور (استرالیا) با شکست چاک مک‌کینلی (امریکا)
۱۹۶۰ – نیل فریزر (استرالیا) با شکست رود لیور (استرالیا)
۱۹۵۹ – آلکس اولمدو (امریکا) با شکست رود لیور (استرالیا)
۱۹۵۸ – اشلی کوپر (استرالیا) با شکست نیل فریزر (استرالیا)
۱۹۵۷ – لو هود (استرالیا) با شکست اشلی کوپر (استرالیا)
۱۹۵۶ – لو هود (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۵۵ – تونی ترابرت (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک)
۱۹۵۴ – یاروسلاو دروبنی (مصر) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۵۳ – ویک سیکساس (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک)
۱۹۵۲ – فرانک سدگمن (استرالیا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر)
۱۹۵۱ – دیک ساویت (امریکا) با شکست کن مک‌گرگور (استرالیا)
۱۹۵۰ – بادج پتی (امریکا) با شکست فرانک سدگمن (استرالیا)
۱۹۴۹ – تد شرودر (امریکا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر)
۱۹۴۸ – باب فالکنبرگ (امریکا) با شکست جان برومویچ (استرالیا)
۱۹۴۷ – جک کریمر (امریکا) با شکست تام براون (امریکا)
۱۹۴۶ – ایو پترا (فرانسه) با شکست جف براون (استرالیا)
۱۹۴۰تا ۱۹۴۵ – مسابقات برگزار نشد.
۱۹۳۹ – بابی ریگز (امریکا) با شکست الوود کوک (امریکا)
۱۹۳۸ – دانلد بادج (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا)
۱۹۳۷ – دانلد بادج (امریکا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۶ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۵ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۴ – فرد پری (بریتانیا) با شکست جک کرافورد (استرالیا)
۱۹۳۳ – جک کرافورد (استرالیا) با شکست السورث واینز (امریکا)
۱۹۳۲ – السورث واینز (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا)
۱۹۳۱ – سیدنی وود (امریکا) با پیروزی بدون برگزاری بازی نهایی (Walkover) برابر فرانک شیلدز (امریکا)
۱۹۳۰ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست ویلمر آلیسون (امریکا)
۱۹۲۹ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۸ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست هانری کوشه (فرانسه)
۱۹۲۷ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۶ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست هاوارد کینزی (امریکا)
۱۹۲۵ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۴ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست رنه لاکوست (فرانسه)
۱۹۲۳ – بیل جانستون (امریکا) با شکست فرانک هانتر (امریکا)
۱۹۲۲ – جرالد پترسون (استرالیا) با شکست رندالف لایست (استرالیا)
از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۲۱، رقابت‌های انفرادی مردان ویمبلدون با سیستم «چلنج راوند» برگزار می‌شد؛ به این معنا که قهرمان سال گذشته به‌صورت مستقیم به دیدار نهایی راه می‌یافت و برنده مرحله «تمامی مدعیان» برای رویارویی با او رقابت می‌کرد. در این دوره، بیشتر قهرمانان از بریتانیا بودند، مگر آن‌که کشور دیگری در کنار نام آنان ذکر شده باشد.
۱۹۲۱ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست برایان نورتون (افریقای جنوبی)
۱۹۲۰ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست جرالد پترسون (استرالیا)
۱۹۱۹ – جرالد پترسون (استرالیا) با شکست نورمن بروکس (استرالیا)
۱۹۱۵تا ۱۹۱۸ – مسابقات برگزار نشد.
۱۹۱۴ – نورمن بروکس (استرالیا) با شکست آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند)
۱۹۱۳ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست موریس مک‌لافلین (امریکا)
۱۹۱۲ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست آرتور گور
۱۹۱۱ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست هربرت بارت
۱۹۱۰ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست آرتور گور
۱۹۰۹ – آرتور گور با شکست میجر ریچی
۱۹۰۸ – آرتور گور با شکست هربرت بارت
۱۹۰۷ – نورمن بروکس (استرالیا) با شکست آرتور گور
۱۹۰۶ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۵ – لارنس دوهرتی با شکست نورمن بروکس (استرالیا)
۱۹۰۴ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۳ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۲ – لارنس دوهرتی با شکست آرتور گور
۱۹۰۱ – آرتور گور با شکست رجینالد دوهرتی
۱۹۰۰ – رجینالد دوهرتی با شکست سیدنی اسمیت
۱۸۹۹ – رجینالد دوهرتی با شکست آرتور گور
۱۸۹۸ – رجینالد دوهرتی با شکست لارنس دوهرتی
۱۸۹۷ – رجینالد دوهرتی با شکست هارولد ماهونی
۱۸۹۶ – هارولد ماهونی با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۵ – ویلفرد بدلی با شکست ویلبرفورس ایوز
۱۸۹۴ – جاشوا پیم با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۳ – جاشوا پیم با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۲ – ویلفرد بدلی با شکست جاشوا پیم
۱۸۹۱ – ویلفرد بدلی با شکست جاشوا پیم
۱۸۹۰ – ویلوبی همیلتون با شکست ویلیام رنشاو
۱۸۸۹ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۸ – ارنست رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۷ – هربرت لاوفورد با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۶ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۵ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۴ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۳ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۲ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۱ – ویلیام رنشاو با شکست جان هارتلی
۱۸۸۰ – جان هارتلی با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۷۹ – جان هارتلی با شکست ویر سنت لجر گولد
۱۸۷۸ – فرانک هادو با شکست اسپنسر گور
۱۸۷۷ – اسپنسر گور با شکست ویلیام مارشال
