به دنبال بازداشت مالک تلویزیون نورین، کمیته محافظت از خبرنگاران از طالبان خواست تا عارف نوری را فورا و بی قیدوشرط آزاد کند و زمینه کار آزاد خبرنگاران را فراهم سازد. این کمیته بین المللی میگوید که بازداشت نوری توسط طالبان، «حمله بر رسانههای مستقل در افغانستان» است.
استیفن باتلر، هماهنگکننده بخش آسیای این نهاد میافزاید: «مقامات طالبان باید فورا نوری را آزاد کنند و از ارعاب صداهای مستقل در افغانستان دست بردارند.»
به گفته کمیته حفاظت از خبرنگاران، سخنگویان طالبان به درخواست آنان برای اظهار نظر در این رابطه پاسخی نداده اند.
طالبان عارف نوری، مالک تلویزیون خصوصی نورین را بعد از ظهر یکشنبه از خانهاش در مربوطات حوزه چهارم امنیتی شهر کابل بازداشت کردند. به گفته کاشف نوری، پسر عارف نوری آنان تاکنون نمیدانند که طالبان پدرش را به کجا برده است.
فرهاد دریا در صفحه فیسبوک خود نوشته است که تصمیم گرفته بود چیزی ننویسد که به نحوی، توجیه سیاستبازی شود، اما وقتی از فرط ستم و بیعدالتی فریاد یک ملت به آسمان بلند میشود، دیگر کار از سیاست گذشته است و باید فراتر از عناوین فیشنی و گپهای دهنپُرکُن، با مردم همصدا شد.
این خواننده محبوب افغانستان با انتقاد از جو خفقان حاکم بر افغانستان نوشته است: مدتیاست تمام ولایات کشور زیر یوغ ظلم، جهل و بربریت زندگی میکنند. بُردنبُردن و کشتنکشتن است. عزیزان مردم، یکی یکی در تاریکی گم میشوند و صدای کسی نمیبرآید. او مینویسد دیگر صدای رسانهها نیز در گلو خفه شده و جهان چیزی نمیشنود، نمیبیند.
فرهاد دریا میگوید این ستم اینک سراسری شده و مردم عزیزان خود را در ننگرهار، قندهار، کابل، هرات، بامیان … خاموشانه به خاک میسپارند و از وحشت حاکم بر فضای کشور، حتا اشک خودشان را هم در گوشهی به تنهایی میریزند تا با سرنیزه و تفنگ حاکمان، مواجه نشوند.
او که مثل بسیاری از شهروندان از وضعیت موجود در افغانستان به ستوه آمده مینویسد: روزی میرسد که این گریه، صدا میشود، فریاد میشود و به صورت اعتراض بلند میشود و از تفنگ هم نمیترسد!
فرهاد دریا میگوید: اینک آن گریه به صورت فریاد اعتراض انسانی در برابر بربریت، از گلوی مردم پنجشیر بلند شده، که سخت تحسین برانگیز و امیدوار کننده است!
این خواننده برجسته افغانستان در پایان با تمجید از حرکت اعتراضی زنان و مردان در پنجشیر نوشته است:
صدای تان رسا و گامهای تان استوار باد، پنجشیریان شریف! شما درین مبارزه تنها نیستید. از بامیان تا قندهار و کابل هرات و کندز … با شمایند. دردهای مان مشترک است؛ فریادهای مان را هم مشترک میکنیم.
