سیلاب مرگبار در برازیل؛ هنوز نزدیک به ۲۰۰ نفر در شهر سیل‌زده پتروپولیس ناپدیدند

آقای جانسن افزوده که اطلاعات استخباراتی نشان می‌دهد که روسیه قصد اشغال اوکراین و محاصره کی‌یف را دارد.

نخست‌وزیر بریتانیا که به کنفرانس امنیتی مونشن رفته است گفت مردم باید از ابعاد و هزینه‌های انسانی چنین جنگی باخبر شوند.

بر اساس تازه‌ترین برآوردهای امریکا، روسیه بین ۱۶۹ تا ۱۹۰ هزار سرباز در طول مرزهای اوکراین مستقر کرده است. این آمار شامل شورشیان جدایی طلب در شرق اوکراین هم می‌شود.

مقام‌های غربی در هفته‌های اخیر هشدار دادند که روسیه ممکن است هر لحظه‌ای به اوکراین حمله کند اما مسکو این ادعاها را رد می‌کند و می‌گوید نیروهای این کشور سرگرم مانور نظامی در منطقه اند.

وقتی از نخست‌وزیر بریتانیا در باره میزان جدی بودن خطر جنگ پرسیده شد، گفت: "متاسفانه باید بگویم که شواهد همگی بر این واقعیت دلالت می‌کنند."

نخست‌وزیر بریتانیا گفت جو بایدن، رییس‌جمهور امریکا به رهبران کشورهای غربی خبر داده است که روسیه نه تنها از مرزهای شرقی اوکراین که محل نزاع در چند سال گذشته بوده، بلکه پیش‌روی از سوی بلاروس با هدف محاصره کی‌یف را مد نظر دارد.

او گفت که این جنگ هم برای اوکراین و هم روسیه،‌ هزینه جانی دارد.

این در حالی است که درگیری‌ها در شرق اوکراین کماکان ادامه دارد. روز شنبه دو سرباز اوکراین در گلوله‌باران جدایی‌طلبان مورد حمایت روسیه در منطقه دونباس کشته شدند.

این نخستین سربازان اوکراینی هستند که طی چند هفته اخیر جان خود را در درگیری‌های مناطق شرقی این کشور از دست داده‌اند.

ارتش اوکراین می‌گوید جدایی‌طلبان مورد حمایت روسیه در تلاشند تا نیروهای اوکراینی را وادار به واکنش کنند تا از این راه به شهروندان غیرنظامی آسیب وارد شود.

با این حال، کیف می‌گوید وارد بازی مسکو نخواهد شد و اجازه بالاگرفتن تنش در مناطق شرقی را نخواهد داد.

این قتل در آن زمان خشم عمومی مردم پاکستان را برانگیخت. دولت پاکستان در پاسخ به خشم مردم، قانونی را تصویب کرد که ظاهراً از خلأ قانونی در مورد "قتل‌های ناموسی" جلوگیری می‌کرد.

ضعف قانون در مورد قتل‌های ناموسی باعث شده بود که مردان پاکستانی بر زنان خانواده‌شان با جرات بیشتر خشونت اعمال کنند.

تغییرات جدید در قانون برای کسانی که به "قتل‌های ناموسی" دست می‌زنند حبس ابد را پیش‌بینی کرده است.

اما حدود شش سال بعد از این ماجرا، یک قاضی در مورد حکم دادگاه در پیوند به پرونده قندیل بلوچ تجدید نظر کرده و حکم داده است که قتل بلوچ را نمی‌توان به عنوان "جنایت ناموسی" تعریف کرد.

این دادگاه اعتراف برادر بلوچ را رد کرده است.

این دادگاه گفته از آنجایی که این رویداد "قتل ناموسی" نبوده، مادر قربانی می‌تواند قاتل را مورد عفو قرار دهد.

مادر قندیل و وسیم به دنبال حکم دادگاه، پسرش را عفو کرده است.

سردار محبوب، وکیل محمد وسیم به خبرگزاری فرانسه گفت: "وسیم طبق دستور دادگاه عالی لاهور از زندان آزاد شده است."

وی افزود: او اکنون یک مرد آزاد است.

زخم خون‌چکان "قتل‌های ناموسی" در کشورهای منطقه

قتل‌های ناموسی به دلیل ضعف‌های فرهنگی و خلای قانونی در کشورهای منطقه رایج است. به دلیل تسلط فرهنگ مردسالار در افغانستان، پاکستان و ایران زنان در خانواده مورد خشونت قرار می‌گیرند.

حدود دو هفته قبل قتل منا حیدری، ۱۷ ساله در شهر اهواز ایران واکنش‌برانگیز شد.

در آن زمان تصاویری در شبکه‌های اجماعی منتشر شد که مردی را با سر بریده زن جوانی در دست نشان می‌داد که در خیابان‌های اهواز آزادانه قدم می‌زد.

او سر بریده همسرش را به علامت افتخار در دست گرفته بود.

نشر این تصاویر بسیاری را وحشت‌زده کرده و بحث‌های زیادی در ایران به راه انداخت.

زنان ایران در پی این بحث‌ها کارزاری را به راه انداختند که هدف آن مبارزه با "ناموس‌انگاری زنان" بود.

شماری از زنان و مردان افغانستان نیز به این کمپاین پیوستند.

شرکت‌کنندگان کمپاین می‌گویند زنان ناموس کسی نیستند. آنها انسان مستقل هستند و باید به هوش، اراده، وجدان، حیات و کرامت انسانی آنها احترام گذاشته شود.

در اوایل ماه فبروری داستان زندگی اوه گوسنگ در جنگلی در سنگاپور در رسانه‌های محلی منتشر شد و بسیاری از مردم این کشور از شنیدن آن تکان خوردند.

سرویس جهانی بی‌بی‌سی نوشته است برخی می‌پرسیدند که چرا به این مرد کمک بیشتری نمی‌شود و اینکه او چگونه توانسته ۳۰ سال در جنگل زندگی کند.

سنگاپور به عنوان یکی از شهرنشین‌ترین کشورهای جهان شناخته می‌شود، اما مردی دور از هیاهوی شهر، خلوت دنجی در دل یکی از جنگل‌های این کشور را "خانه" خودش می‌داند.

خبرنگار بی‌بی‌سی می‌گوید در ملاقات با آقای اوه، برق چشمان او ولین چیزی است که شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او در ۷۹ سالگی لباس‌های بسیار سبک می‌پوشد و ظاهرش بسیار بهتر از کسانی به نظر می‌رسد که نیمی از سن او را دارند.

جنجالی در کریسمس

همه چیز از روز کریسمس شروع شد. زمانی که اختلاف آقای اوه با یکی از مشتری‌هایش بر سر یک دالر بلند شد و سر و کارش به پولیس افتاد. پولیس تازه متوجه شد که آقای اوه، بدون داشتن مجوز تجارت می‌کند. او در حال فروش سبزیجات و مرچ‌هایی بود که در جنگل رشد کرده بود.

او پیش از همه‌گیری کرونا در بازار گل می‌فروخت، اما کرونا باعث شد دیگر نتواند به گل‌فروشی ادامه دهد.

در این لحظات، یکی از رضاکاران از منطقه در حال عبور بود که متوجه شد پولیس سبزیجات پیرمردی را ضبط کرده و در حال جر و بحث با اوست.

ویوین پن، رضاکار به بی‌بی‌سی گفت که در آن لحظه احساس "عصبانیت" به او دست داده زیرا "من نمی‌خواستم او آن روز دست خالی به خانه برود."

او افزود: "اما من درک می‌کنم که از نظر قانون، کسی نمی‌تواند در خیابان سودا بفروشد."

او از این حادثه فلم گرفت و آن را در فیس‌بوک منتشر کرد. این ویدیو به سرعت در فضای مجازی انتشار یافت و در نهایت، وضعیت اسفناک آقای اوه توجه یکی از نمایندگان پارلمان را جلب کرد.

در آغاز داستان به همین سادگی بود، اما لیانگ انج هوا، نماینده پارلمان به زودی دریافت که داستان آقای اوه به همین سادگی نیست که در ویدیویی در شبکه‌های اجتماعی دیده می‌شود.

این مرد برای مدت ۳۰ سال مداوم در یک جنگل زندگی کرده است. بدون آنکه کسی به او توجه کرده باشد.

100%

زندگی در جنگل

آقای اوه همراه با خانواده‌اش در روستایی پر از کمپونگ‌، سرپناه‌های محقر، بزرگ شد. با این حال، در دهه ۱۹۸۰، این کمپونگ‌ها تخریب شدند تا راه را برای ساختمان‌های مرتفع جدید باز کنند. دولت به اکثر ساکنان کمپونگ، خانه‌های جدید پیشنهاد کرد، اما آقای اوه نتوانست سرپناهی برای خودش تامین کند.

برادرش یک آپارتمان دولتی گرفت و آقای اوه برای زندگی در آنجا دعوت شد، اما او در نهایت از آنجا نقل مکان کرد زیرا گفت نمی‌خواهد خودش را بر زندگی خانواده تحمیل کند.
بنابراین، او به جنگلی نزدیک به جایی که خانه قدیمی‌اش قرار داشت بازگشت. او بعد از آن شب‌هایش را در پناهگاه موقتی می‌گذراند که از قطعات چوب، پارچه‌های برزنت و گیاه‌های بامبو ساخته شده بود.

شما اگر به دیدار آقای اوه بروید، به محض نزدیک شدن به خیمه او، خاکستری را می‌بینید که نشانه آتشی است که او شب‌ها برای گرم ساختن خود برمی‌افروزد. وسایل ضروری او در داخل پناهگاهش جا گرفته‌اند و خوابگاه پیرمرد در داخل خیمه قرار دارد.

آقای اوه در این سال‌ها، در نزدیکی خیمه‌اش باغی ساخته و زمین زراعتی هم پیدا کرده که غذای مورد نیاز خودش را در آن می‌کارد.

درختان سر به فلک کشیده نزدیک خیمه‌اش، بر سر او سایه انداخته و به رغم گرما و رطوبت شدید، اجازه نمی‌دهد آقای اوه احساس ناراحتی کند.

تنها مشکل او در تمام این سال‌ها موش‌هایی بوده‌اند که هر طور شده، راه خیمه پیرمرد را پیدا کرده و لباس‌های پیرمرد را سوراخ می‌کنند.

بی خانمانی در سنگاپور موضوع نسبتاً نادری است. این کشور به طور متوسط ​​یکی از ثروتمندترین جمعیت‌های روی زمین را دارد.

بر اساس آخرین آمار بانک جهانی، سرانه تولید ناخالص داخلی این ایالت تقریباً ۶۰ هزار دالر است.

سنگاپور همچنین دارای یک سیستم مسکن عمومی گسترده است که نزدیک به ۰ درصد از ساکنان آن در املاکی زندگی می کنند که توسط هیات توسعه مسکن (HDB) یارانه، ساخته و مدیریت می شود. با این حال، اگرچه کارتن‌خوابی یک منظره رایج در شهر نیست، تخمین زده می‌شود که حدود ۱۰۰۰ سنگاپوری بی‌خانمان باشند.

سنگاپور همچنین دارای یک سیستم مسکن عمومی گسترده است. نزدیک به ۸۰ درصد از ساکنان آن در املاکی زندگی می‌کنند که توسط اداره توسعه مسکن ساخته شده است.

با این حال، اگرچه بی‌خانمانی در این شهر رایج نیست، تخمین زده می‌شود که حدود هزار سنگاپوری سرپناهی برای ادامه زندگی ندارند.

ولادیمیر پوتین امروز در مکانی که کرملین آن را «مرکز [کنترول] وضعیت» نامیده، به همراه الکساندر لوکاشنکو، همتای بلاروس خود، پرتاب موشک‌ها را نظارت کرد.

وزارت دفاع روسیه گفته است در این رزمایش موشک‌های بالستیک و کروز که ویژگی بازدارندگی دارند، آزمایش شدند. کرملین گفته است که در تمرینات نظامی، کشتی‌های جنگی‌، زیردریایی‌ها و هواپیمای جنگی به کار گرفته شدند و به اهداف فرضی در خشکی و دریا حمله شد.

کارشناسان امنیتی می‌گویند پوتین با انجام این رزمایش‌ خواست به غرب بفهماند که باید ملاحظات امنیتی او را به خصوص مسئله عدم گسترش ناتو به شرق را جدی بگیرد.

زنان در غرب پاکستان، که با افغانستان مرز مشترک دارد در جامعه‌ای به شدت محافظه‌کار زندگی می‌کنند. آنها در سال‌های اخیر، با نادیده گرفتن همه سخت‌گیری‌ها، گام‌های بزرگی در دستیابی به عدالت و توانمندسازی سیاسی و اقتصادی برداشته‌اند.

اما شبیه برخورد رژیم طالبان در افغانستان که حقوق زنان را با سرکوب نقض می‌کند، ظهور مجدد تحریک طالبان پاکستان به عنوان یک بازیگر برجسته در این منطقه می‌تواند به زودی دستاوردهای زنان غرب پاکستان را به خطر بیندازد. هرچند این زنان و دختران دستاوردهای‌شان را به سختی به دست آورده‌اند.

مجله دیپلمات نوشته است زنان مناطق خیبر پختونخواه مسیر دشواری را طی کردند تا با تسلط عرف به جای قانون در شهرهای‌شان مبارزه کنند. در این مناطق طی سال‌های متمادی جرگه‌ها در مورد سرنوشت زنان تصمیم می‌گرفت و آزار و اذیت زنان را مشروعیت می‌بخشید. با تصمیم جرگه دختران عمدتا زیر سن برای حل و فصل اختلافات قبایل به ازدواج اجباری داده می‌شود و عرف‌های ناپسند مورد تأیید قرار می‌گرفت.

در ابتدا، شبه‌نظامیان اسلام‌گرا مثل تحریک طالبان پاکستان تلاش کردند از موقعیت سوء استفاده کرده علیه این ستم جنسیتی و عرف‌های قبیله‌ای موضع بگیرند و از میان زنان برای خود سربازگیری کنند. این تلاش شبه‌نظامیان اسلام‌گرا در میان بسیاری از زنانی طنین‌انداز شد. شماری از زنان به این گروه‌ها کمک مالی کردند و در موارد نادری زنان به جمع آنها پیوستند.

اما در نهایت با آشکار شدن برنامه سرکوب جنسیتی خود طالبان پاکستان، زنان به مخالفان سرسخت ستیزه‌جویی تبدیل شدند. برخی حتی برای محافظت از خانه‌های خود یا برای دفاع از امنیت خود اسلحه به دست گرفتند. با این حال، آنها تا حد زیادی برای مقاومت در برابر عرف‌های زن‌ستیزانه به ابزارهای مسالمت‌آمیز متکی بودند.

آنها در مواردی به سرپیچی از قوانین مردانه و نافرمانی مدنی در برابر عرف دست زدند.

ملاله یوسف‌زی، برنده جایزه صلح نوبل که در منطقه سوات آغاز به مبارزه در زمینه آموزش و پرورش دختران کرد، یکی از نمونه‌های مبارزه زنان این منطقه است.

به نقل از دیپلمات، زنان همچنان در برابر ممنوعیت‌های ستیزه‌جویان برای خروج بدون محرم از خانه مبارزه کردند، آنها ممنوعیت‌های تحصیل دختران را با برگزاری صنف‌های مخفیانه در خانه توسط معلمان دور زدند، و به رغم محدودیت‌های اعمال شده توسط ستیزه جویان، به همکاری با سازمان‌های غیردولتی برای ارائه خدمات بهداشتی و دیگر خدمات اولیه ادامه دادند.

در این گزارش آمده است زنان همچنین پسران خود را از مناطق درگیری بیرون کشیدند و فرزندان خود را متقاعد کردند که به گروه‌های افراطی اسلام‌گرا نپیوندند، آنها با این کار تلاش کردند فرصت‌های جذب گروه‌های ستیزه‌جو را کاهش بخشند.

زنان در شمال غرب پاکستان به مدافعان قوی اصلاحات تبدیل شدند. در منطقه بین خود شبکه‌سازی کردند، با پارلمان لابی کردند، و فعالانه در جنبش‌های تحت رهبری جامعه مدنی، به ویژه جنبش محافظت از پشتون‌ها شرکت کردند.

اما پس از تسلط طالبان بر افغانستان، حملات تحریک طالبان پاکستان نیز افزایش یافته است. بازگشت تحریک طالبان به صحنه و قدرت گرفتن ستیزه‌جویان اسلام‌گرا زنگ خطر در برابر حقوق زنان را برای مناطق پشتون‌نشین پاکستان به صدا درآورده است.