چند روز قبل کنار جاده، مقابل دکان یکی از دوستان نشسته بودم که یک رنجر پر از طالب آمد و محکم بریک گرفت. طوری که دو عسکر طالب به زمین افتاد و باعث شادی مردم شد. راننده سرش را از موتر بیرون آورد و بلند صدا زد: "هوی!" (که به زبان شیرین امارت همان سلام است).
گفتم: "سلام، بفرمایید." گفت: "نمیفرماییم، آ پرسان میکنیم که اینجا قصابی کجاست." گفتم: "از فضل خدا و برکت امارت اسلامی تمام کشور قصابی است ملا صاحب." گفت: "همو قصابی که گوشت سودا میکند." گفتم: "سر کوچه کودکستان است که دیوارهایش سرخ و سبز و آبی و نارنجی و زرد و بنفش رنگ شده. از کودکستان دو دکان گذشته، یک قصابی است." رنجر حرکت کرد و از اینکه مرا با خودش نبرد احساس اموجی خنده با دو قطره اشک به من دست داد.
هنوز لختی نگذشته بود که رنجر دوباره آمد و ایستاد. راننده شیشه را پایین آورد و گفت: "کودنستان پیدا نشد. کدام نشانی دیگر بگو." گفتم: "ملا صاحب، کودکستان سر کوچه است. از بس دیوارهایش رنگارنگ است کور هم میتواند ببیند. فقط دو دکان آنطرفترش قصابی است." گفت: "اگر دروغ گفتی جنجال میشود برایت." گفتم: "آدرس قصابی چه نیاز به دروغ دارد. برو پیدا میکنی." رنجر رفت و دو-سه دقیقه بعد دوباره برگشت. راننده گفت: "بسیار ریشخندی کردی. بیا بالا شو خودت نشان بده."
با دل پرآشوب سوار رنجر شدم و رهنمایی کردم. وقتی نزدیک کودکستان شدم گفتم: "ببین ملا صاحب، این دیوار کودکستان است. سرخ و زرد و نارنجی و سبز رنگ شده. از ایستگاه فضایی هم دیده میشود. آنجا هم قصابی است." راننده گفت: "نارنجی کدام رنگ است." تازه یادم آمد که طالب بدبخت از کودکی در مدرسهای درس خوانده که دیوارش سفید و یا خاکی بوده. ورق کتابی که درس خوانده سفید بوده و هیچ نقاشیای نداشته. استادش همیشه لباس و لنگی سفید داشته. از روزی هم که طالب شده رنگ بیرقش سفید بوده. هرچه عکس از رهبران طالب دیده لباس سفید داشته. نارنجی و بنفش را از کجا بشناسد.
حدسم درست بود. وقتی به قصابی رفتیم، طالب به قصاب امر کرد که پنج کیلو گوشت خوب بدهد. قصاب خواست سرخی و ماهیچه جدا کند اما طالب با نوک تفنگش به دنبه گوسفند زد و گفت: "گوشت سفید خوبش باشد. از وطن مهمان آمده." وقتی از خرید گوشت خلاص شد، مسئول خریداری به میوه و ترکاری فروشی بغلی گفت: "از همو میوه دو کیلو بده. همو که برگهایش سبز است." ترکاریفروش با عاجزی گفت که همه میوهها برگ سبز دارند. طالب با قنداق تفنگ گفت: "همو که خودش دراز است." پیش از آنکه گپ به ماساژ قنداق برسد من گفتم: "خلیفه، مولی سفید میخواهد." طالب گفت: "هو! دو کیلو باشد. از وطن مهمان آمده."
آقای برادر از نصف کابینه طالبان که برای افتتاح این کانال به بلخ سفر کردهاند تشکر کرد و گفت که اگر جامعه جهانی مانع طالبان نشود، آنها میتوانند هر ولسوالی افغانستان یک کانال مستقل افتتاح کند که هم برای خودشان مفید باشد و هم برای جهان.
ملا برادر در پاسخ به این سوال که گویا این پروژه توسط بانک جهانی تمویل و توسط حکومت قبلی طرحریزی شده گفت: "مردم باید شکرگزار باشند که مجاهدین ما این پروژه را انفجار ندادهاند"
نورالدین عزیزی، سرپرست وزارت تجارت طالبان گفت که افتتاح کانال قوشتپه ثابت میکند که امارت اسلامی به فکر خود نه، بلکه به فکر ملت است. او تاکید کرد که طالبان میتوانست این کانال را مخصوص مجاهدین بسازد و به هیچ کس دیگر سهم ندهد، اما چنین نکرد. او گفت که در کشورهای دیگر وقتی حکومتها کانال میسازند آن را به ملت نمیدهند بلکه خانوادگی استفاده میکنند.
مولوی عبدالرحمان راشد، سرپرست وزارت زراعت طالبان این کانال را اولین کانال اسلامی در جهان خواند و گفت که کانال قوشتپه طوری ساخته میشود که آب آن به کمک خداوند متعال از بالا به پایین حرکت کند. او افزود که در زمستانها این کانال برای کسانی که با آب آن وضو میگیرند یا استنجا میکنند آب گرم تهیه خواهد کرد.
مولوی عبدالحمید حماسی کانال قوشتپه را معجزه قرن بیستویک خواند. او گفت که جلالالدین حقانی روزی سر نماز میایستد و با خودش میگوید: او خدایه مردم افغانستان بدون کانال قوشتپه چه کار کنند. یکبار از آسمان صدا میآید که او جلالالدین حقانیه، برو ببین کانالی در قوشتپه ساخته شده؛ آن را بگیر و به مردم افغانستان بده. حضرت حقانی وقتی چشم خود را باز میکند، میبیند که کانال متاسفانه قبلاً افتتاح شده و تشک را خراب کرده. این داستان حماسی باعث گریه شدید حضار شد و از آنها نیز کانالهایی جاری شدند.
در پایان برنامه افتتاح کانال قوشتپه ملا برادر به مقامات ولایت بلخ دستور داد تا اسم شیرینی ناف پری را تغییر دهند. او گفت: "همی ناپ فری بسیار تحریکآور است و اسلامی نیست. از طرف ما نام ای شیرینی ناف ابودجانه رحمةالله علیه میباشد. باز که هر کس خورد دلش که نخورد دلش."
