وزارت خارجه ایران: انتظار به حق ما از طالبان تامین امنیت مرزهای افغانستان است

کسانی که روز سه‌شنبه ۲۱ سرطان به هالند منتقل شدند، کسانی هستند که با عبور از مرز زمینی خود را به پاکستان رسانده بودند.

پس از قدرت‌گیری طالبان، دولت هالند متعهد شد افغان‌هایی را که به دیپلومات‌ها و پرسونل نظامی هالند در افغانستان کمک کردند، تخلیه کند.

مقامات هلند می‌گویند امیدوار هستند تا حد امکان، افراد واجد شرایط بیشتری را که از افغانستان به پاکستان رفته‌اند به این کشور منتقل کنند.

طبق گزارش‌ها، ۹۴۲ افغان در انتظار انتقال به هالند هستند.

نویسنده رمان‌های پرفروش کاغذپران‌باز و هزار خورشید تابان، با انتشار عکس‌هایی از کودکی حارث و دوران بزرگسالی او در فیسبوک و توییتر نوشته است: من دخترم را دوست دارم. او زیبا و عاقل است. در هر قدم در کنارش خواهم بود. خانواده ما پشت سر او ایستاده‌اند.

ترنس، ترنسجندر یا تراجنسیتی به افرادی گفته می‌شود که جنس بیولوژیک آن‌ها (مانند اندام جنسی) با هویت جنسی‌شان متفاوت است؛ مانند کسانی که در بدن منتسب به مرد به‌دنیا می‌آیند اما خود را زن می‌دانند، یا برعکس.

حارث حسینی هم که تا سال پیش چنین وضعیتی داشته حالا تصمیم به آشکارسازی گرفته است.

خالد حسینی درباره حارث نوشته است: خانواده ما درباره شجاعت و حقیقت، از حارث بسیار آموخته است، می‌دانم که این روند برای او آسان نبوده است. او به ستمی که ترنس‌ها با آن روبه‌رو می‌شوند آگاه است، اما او قوی و نترس است.

سخن گفتن خالد حسینی درباره آشکارسازی هویت جنسی فرزندش حارث، در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ا‌ی داشته است.

این موضوع برای بسیاری از کاربران افغان تازگی دارد اما بسیاری دیگر شجاعت خالد حسینی را ستوده و تصمیم دخترش حارث را قابل احترام دانسته‌اند.

گروهی که خود را "اردوی سایبری جمهوری اسلامی افغانستان" نامیده‌اند، مدعی هک این سایت‌ها در روزهای گذشته هستند.

سایت وزارت دفاع طالبان اولین بار روز شنبه ۱۸ سرطان هک شد که یک روز پس از انتشار خبر آن توسط افغانستان اینترنشنال، طالبان دوباره آن را فعال کردند.

اما روز گذشته سایت وزارت دفاع طالبان دوباره از کار افتاد و سایت وزارت داخله نیز مسدود شد.

ادعای هکرها در حالیست که پس از سقوط حکومت پیشین افغانستان، بسیاری از سایت‌های دولتی از جمله سایت‌های ارگ و اداره امور ریاست‌جمهوری افغانستان از دسترس خارج شدند و تاکنون در دسترس نیستند.

این وسایت‌ها در ۱۲ سال گذشته از منابع اصلی اطلاع‌رسانی حکومت پیشین افغانستان به شمار می‌رفت و بخشی از آرشیف ۲۰ سال گذشته را در خود جای داده بود.

با این حال همچنان برخی از سایت‌های حکومت پیشین قابل دسترسی و در اختیار طالبان هستند.

تمنا ایازی فلمساز، سحر فطرت پژوهشگر دیده‌بان حقوق بشر، یلدا حکیم و زهرا جویا روزنامه نگاران، الهه سرور آواز خوان و هیله یون فعال مدنی در صحبت با دیده بان حقوق بشر خواستار بازشدن مکاتب دخترانه در افغانستان شده اند.

سحر فطرت، پژوهشگر حقوق زنان در دیده بان حقوق بشر می‌گوید: «غیرقابل باور است در سال ۲۰۲۲ در مورد این که آیا دختران باید اجازه تحصیل داشته باشند یا نه، گفتگو کنیم. جهان باید به زنان افغانستان گوش دهد و برای پایان دادن به این سوء استفاده تکان‌دهنده از حقوق آنان بیشتر تلاش کند.»

طالبان در ۱۸ سپتامبر سال گذشته اجازه برگشت پسران به مکاتب را دادند اما برگشت دختران را تا سال جدید تعلیمی معطل کردند. دختران افغانستان امیدوار بودند که با آغاز سال جدید به مکتب بر می گردند. طالبان اما در سومین روز ماه حمل سال جاری از وعده خود مبنی بر اجازه دادن دختران به مکتب عقب نشینی کردند. فردا، چهاردهم جولای ۳۰۰ روز محرومیت دختران افغانستان از آموزش تکمیل می شود.

یلدا حکیم، خبرنگار بخش انگلیسی بی‌بی‌سی که روزشمار محرومیت دختران از مکاتب را دنبال کرده است، می‌گوید افغانستان تنها کشوری در جهان است که به دختران اجازه آموزش نمی‌دهد.

او می‌افزاید: «من از این حقیقت آگاهم که اگر پدر و مادرم افغانستان را ترک نمی‌کردند، من نیز مانند میلیون‌ها دختر و زن افغان از حق تحصیل محروم می‌شدم.»

الهه سرور، آوازخوان مشهور افغانستان می‌گوید که آموزش به دختران توانایی مستقل شدن در امور زندگی را می‌دهد.

او می‌افزاید در عصری که همه به انترنت دسترسی دارند، محروم کردن زنان و دختران افغانستان از آموزش ناممکن است. خانم سرور می‌گوید: «نسل جوان افغانستان، نسل توانمند است و کسی نمی‌تواند درهای آموزش را به روی آنان ببندد.»

تمنا ایازی، فلم ساز نیز می‌گوید که بستن درهای مکاتب به مردم افغانستان کمکی نمی‌کند و به گفته او، حتا طالبان بعداً از این کار پشیمان خواهد شد.

بر اساس آمار صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، از زمان تسلط طالبان ۸۵۰ هزار دختر بالاتر از صنف ششم از آموزش محروم شده اند.

با وجود تقاضاهای داخلی و خارجی اما طالبان به بازگشایی مکاتب دخترانه پاسخ مثبت نداده اند. سحر فطرت، پژوهشگر حقوق زنان در دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید که جامعه بین‌المللی در قضیه افغانستان دچار یک شکست جمعی شده است. او می‌گوید : «ما نباید از جهان التماس کنیم که مکاتب را برای دختران افغان بازگشایی کند.» به گفته او، رسیدگی به حقوق مردم افغانستان باید برای کشورهای جهان یک مسئولیت جمعی باشد.

آقای دابینز در مصاحبه با افغانستان اینترنشنال گفت که اکثر خارجی‌ها در نشست بن طرفدار استقرار یک نظام فدرالی در افغانستان بودند اما به گفته او افغان‌ها فکر می‌کردند که چنین نظامی به دلیل اختلاف زیاد در افغانستان، جامعه را بیشتر دچار اختلاف می‌کند.

او می‌افزاید که مخالفت افغان‌های شرکت‌کننده در نشست بن با نظام فدرالی به تاریخ افغانستان نیز ربط دارد؛ کشوری که به گفته او «همواره یک حکومت مرکزی ضعیف داشته و قدرت را توزیع نکرده است.»

او که رئیس هیئت امریکایی در اجلاس بن بود، در بخشی از مصاحبه‌اش می‌گوید: «من نیز با پیشنهاد حکومت فدرالی مخالفت نداشتم و فقط می‌خواستم که توافق صورت گیرد... اخضر ابراهیمی برایم گفت که افغان‌ها با حکومت فدرالی که والی‌های انتخابی داشته باشد، مخالفت خواهند کرد. فکر می‌کنم نمایندگان تمام کشورهای غربی با فدرالیزم موافق بودند، اگر افغان‌ها قبول می‌کردند.»

آقای دابینز در بخش دیگری از مصاحبه‌اش به تعامل با طالبان اشاره می‌کند اما می‌افزاید که این گروه برای به دست آوردن خواسته‌هایش نمی‌خواهد هزینه بپردازد.

او می‌گوید: «طالبان می‌خواهند به رسمیت شناخته شوند و در سازمان ملل نماینده داشته باشند اما نمی‌خواهند هزینه بپردازند. طالبان نمی‌خواهند در برابر خواسته‌های دیگران کوتاه بیایند.»

آقای دابینز در باره طالبان می‌گوید که امریکا دو هدف اساسی یکی کنترل و نظارت بر فعالیت گروه‌های تروریستی و دیگری حفظ دست‌آوردهای بیست سال گذشته را در افغانستان دنبال کند.

او می‌افزاید: «ما سه پالیسی را پیشنهاد کرده‌ایم؛ اول تعامل، دوم اعمال فشار و به حاشیه راندن طالبان، سوم هم مخالفت با این گروه و ساقط کردن حکومت‌شان.»

او تعامل با طالبان را دشوار می‌داند اما می‌افزاید: « از نگاه ما، تعامل با طالبان یگانه گزینه‌ای است که امیدواری برای تحقق خواسته‌های مان را بیشتر می‌کند. اما اگر طالبان را به حاشیه برانیم یا با آنها مخالفت کنیم، هیچ یکی از این خواسته‌ها برآورده نمی‌شود.»