یک قاضی امریکایی روز جمعه توصیه کرد که به خانوادههای قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ اجازه داده نشود تا میلیاردها دالر دارایی بانک مرکزی افغانستان را به عنوان غرامت مصادره کنند. او افزود که دادن غرامت از داراییهای مذکور به معنای به رسمیت شناختن حکومت طالبان در افغانستان است.
سارا نتبرن، قاضی یک دادگاه ایالات متحده در منهتن نیویارک، گفت که بانک مرکزی افغانستان از ساحه اختیارات قضایی در امریکا مصون است و مصادره کردن داراییهای افغانستان به هدف پرداغت غرامت به خانوادههای قربانیان حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر، به معنای به رسمیت شناختن گروه طالبان به عنوان دولت افغانستان است؛ کاری که به گفته این قاضی تنها رئیسجمهور ایالات متحده میتواند انجام دهد.
نتبرن نوشت که قربانیان حملات ۱۱ ستپامبر سالها برای عدالت، پاسخگویی و دریافت غرامت جنگیدهاند و «آنها حق دارند غرامت دریافت کنند» اما افزود: «قانون غرامتی را که دادگاه میتواند اجازه دهد محدود میکند و این محدودیتها، مصادره داراییهای بانک مرکزی افغانستان را فراتر از اختیارات دادگاه قرار میدهد.»
توصیه نتبرن توسط قاضی جورج دنیلز در منهتن که همچنین بر دعوی قضایی نظارت میکند، بررسی خواهد شد. او میتواند تصمیم بگیرد که آیا توصیه نتبرن را بپذیرد یا خیر.
به گزارش رویترز، این تصمیم شکستی برای چهار گروه مدعیان پرداخت غرامت است. آنان از متهمان مختلف حملات ۱۱ سپتامبر از جمله القاعده شکایت کردند و پس از این که متهمان در دادگاه حاضر نشدند، احکام غیابی علیه آنان صادر شد.
در زمان وقوع حملات ۱۱ سپتامبر، طالبان به القاعده اجازه فعالیت در داخل افغانستان را دادند.
ایالات متحده طالبان را در اواخر سال ۲۰۰۱ کنار زد، اما یک سال پیش زمانی که ایالات متحده و سایر نیروهای غربی از افغانستان خارج شدند، طالبان دوباره به قدرت بازگشتند.
جو بایدن، رئیسجمهور ایالات متحده در ماه فبروری در یک فرمان اجرایی دستور داد که ۳.۵ میلیارد دالر از این مبلغ «به نفع مردم افغانستان» کنار گذاشته شود. او گفت که خانوادههای قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر میتوانند برای دریافت غرامت از وجوه باقیمانده در دادگاه دعوا کنند.
شاهپور عظیمی ۳۸ ساله دانش آموخته دانشگاه کابل در رشته روزنامهنگاری است و با یک تیم بازسازی ولایتی کوریای جنوبی در افغانستان کار میکرد.
او اکنون در سئول، پایتخت کوریایی جنوبی در یک کارخانه پلاستیکسازی کار میکند.
عظیمی پیش از آغاز شیفت کاری ۱۲ساعته شب به رویترز گفت:" از دست دادن همه چیز به ویژه وطن بسیار سخت است."
او افزود :"در افغانستان دختران من نمیتوانند تنها بیرون بروند، نمیتوانند به تنهایی مکتب بروند اما در اینجا وقتی به تنهایی بیرون از خانه میروند هرگز نگران نیستیم و در موردش فکر نمیکنیم."
ناآشنایی با زبان جدید و تفاوت فرهنگی از چالشهای عمده آنان است.
رحمتالله که در افغانستان مترجم بوده اکنون با عظیمی در کارخانه پلاستیک کار میکند.
او با اشاره به تقسیم اوقات کاری اش گفت که آنان فرصتی برای یادگیری ندارند.
اکثر افرادی که به کوریایی جنوبی پناهنده شدهاند و در افغانستان در ادارهها کار میکردند، مجبور شدهاند برای پیدا کردن کار، شغل شان را عوض کنند.
از میان ۷۸ خانواده که پس از سقوط افغانستان بهدست طالبان به کوریایی جنوبی پناهنده شده، ۷۲ نفر در بخش کشتی سازی مشغول کار شدهاند.
با این حال، از میان ۲۷ نفری که پیشینه کار در بخش خدمات پزشکی را داشتند تنها دو نفر توانستند در شغل مرتبط کار پیدا کنند.
یک مقام کوریایی که در حمایت از پناجویان کار میکند گفته است که دلیل اصلی مشکلات در ارتباطات، صحت و محیط کار میباشد.
اما باوجود نگرانی میزبان و چالشهای فرهنگی و زبانی، عظیمی میگوید که برنامهای برای برگشت به افغانستان ندارد.
او گفت که دیگر به گذشته و این که در افغانستان چه زندگی داشته است فکر نمیکند و برای یک آغاز نو تلاش میکند.
پس از سقوط افغانستان بهدست طالبان شمار زیادی از کارمندان دولتی یا موسسههای خارجی افغانستان را ترک کردهاند.
نسلی که در بیست سال گذشته تحصیل کردند با بی سرنوشتی روبهرو شدهاند.
طالبان در ادارههای دولتی بیشر اعضای این گروه را گماشته است.
