برنامه تهران برای از سرگیری آزمایش چاشنی انفجاری بمب هسته‌ای

طالبان با صدور فرمان‌های پی‌ در پی آزادی‌های شهروندی را که نفس یک روشنگر است مقید کردند. تحقیر، زندان و شکنجه در هر قدم روشنگر کشور را تهدید می‌کرد.

پیش‌ روی روشنگران دو گزینه دردناک قرار گرفت. اگر می‌خواستند در کشور باقی مانند باید زندگی حقارت‌بار طالبان را که همراه بود با پیگرد فکری متحمل می‌شدند. گزینه دوم فرار از کشور بود تا حیات خود و خانواده را نجات دهند.

سال نخست دوران طالبانیسم دوم برای همه دشوار بود. گروهی که به ابتکار خود و یا به حمایت جامعه جهانی کشور را ترک کردند، قسما توانستند زندگی تازه‌ای را در بیرون از کشور شروع کنند. اما آنانی‌که باقی ماندند، با افسردگی و نارسایی‌های روانی مواجه شدند.

در چهل سال پسین کمیت وسیعی از شخصیت‌های روشنفکر و روشنگر افغانستان در جهان زندگی نسبتا آرامی را تجربه می‌کنند که از دسترسی به اطلاعات، اینترنت و امکانات بهتر اقتصادی و فرهنگی بهره‌مند هستند.

پرسش کلیدی این است که آیا این گروه بزرگ که ادعای روشنگری و روشنفکری دارند، در سه سال پسین توانسته‌اند روایتی خلق کنند تا مردم را به آینده افغانستان امیدوار کند؟‌

برای پرداختن به این پرسش نیاز است شاخصه‌های اصلی روشنفکر برجسته شوند. معیار‌های روشنفکری شامل تفکر منطقی و قابل اعتماد، انتقاد سازنده، اهمیت به آزادی بیان و اطلاعات، توجه به ترقی و پیشرفت علمی و فکری، توجه به انصاف و برابری اجتماعی، و پایبندی به اصول کثرت‌گرایی و حقوق بشر است.

بنابراین این‌که بگوییم روشنفکر یا روشنگر کسی‌ است که دارای تحصیلات بالا و مدارک معتبر علمی است، عقلانی به نظر نمی‌رسد. روشنفکر به معنای متخصص نیست. یک متخصص می‌تواند دارای تحصیلات و مدارک بالای علمی باشد، اما اصلا روشنفکر نباشد. در مقابل یک انسان که الزاما دارای تخصص نیست می‌تواند با داشتن معیار های بالا، روشنفکر و روشنگر باشد.

نقش روشنفکران و روشنگران، به ویژه در سه سال اخیر بسان هر حوزه دیگر از جمله سیاسی، اجتماعی و فرهنگی قابل تحلیل و نقد است. این نقد را می‌توان در موارد زیر به بررسی گرفت.

نبود گفتمان روشنفکری در میان روشنگران نخستین ضعف در فضای دیگراندیشی افغانستان ست. این‌جا منظور از گفتمان، گفت‌وشنود نیست بلکه به کارگیری حوزه‌ها و مفاهیم فکری بسان دولت معاصر، حاکمیت قانون، حقوق بشر، جامعه مدنی و مردم‌سالاری به‌عنوان یک روند پویای پژوهشی است.

هر یک از این مؤلفه‌ها نیاز به کار دارد تا به اجندای قابل تأمل تبدیل شده و شامل گفت‌وشنود سازنده شود. این‌ فرصت زمانی میسر است که کارهای عمیق پژوهشی و دانش‌گاهی در این زمینه‌ها راه‌اندازی شده و ماحصل آن به اجندای یک گفت‌وشنود ارزشمدار مبدل شود که متاسفانه در سه سال گذشته این کارزار به شکست روبه‌رو بوده است.

دومین نقد بر روشن‌گران را تنبلی می‌سازد. روشنگران کم‌تر مقاله نوشتند، کم‌تر سخن گفتند و کم‌تر از تجارب سایر کشور ها آموختند. مردم حق دارند از آن‌ها بپرسند که شما چه کردید تا ما را دل‌گرم سازد. راستش این‌ است که این نقد را در باب نقش روشنگران، بسیار موجه و مشروع است. یک روشنگر وقتی نتواند برای نقد، راه برون‌رفتی را پیش‌کش کند، روشن‌گر نیست. نقد سازنده زمانی معنا پیدا می‌کند که روشنگر بتواند راه‌حل منطقی و خردگرایانه پیش‌کش کند. اما واقعیت این‌ است که روشنگران که بیش‌تر از طریق رسانه‌ها سخن گفته‌اند، منتقدینِ بدون راه‌حل بوده‌اند. این رویکرد سبب شده است مردم از شنیدن سخن‌های تکراری خسته شوند.

فرصت‌طلبی، ویژگی دیگری است که روشنگران افغانستان را منحرف ساخته است. کانت فیلسوف معروف یکی از ویژگی‌های یک روشن‌فکر را شجاعت در بیان واقعیت‌ها می‌دانست. مدعیان روشنفکری و روشنگری در افغانستان به جای بیان شجاعانه حقیقت، به کتمان آن می‌برایند تا باشد جای پایی برای خود جستجو کنند. این گروه که تعداد شان کم نیست در سه سال پسین بر همه ارزش‌های روشن‌گری پا گذاشتند و خود را سپاهیان قدرت، پول وسیاست ساختند.

نارسایی کلان دیگر بر روشنگری نبود تعهد به ارزش‌های روشنفکری است. دکارت که یکی از برجسته‌ترین روشنفکران است ارزش‌های روشنفکری را تعهد به عدالت، آزادی و حس بشردوستی می‌دانست. اما جامعه‌ درددیده افغانستان با برخی از کسانی که ادعای روشنفکری می‌کنند برخورده است که بنا بر تعلقات اتنیکی، مذهبی و محلی، عدالت، آزادی و بشردوستی را قربانی کرده‌اند. این رویکرد سبب شده است مردم به آن‌ها نقد کنند که آن‌ها چه فرقی با سیاست‌زده‌های بدنام دارند؟

یک واقعیت تلخ دیگر ایدیولوژی‌زدگی تندروانه است که بر روشنگران افغانستان اثر بدی گذاشته است. هر روشنگر می‌تواند ایدیولوژیی را برای خود برگزیند. اما اگر در ترویج آن تساهل و مدارا را از دست داد و به تندرویی گرایید، آن‌گاه نقش روشن‌گرانه‌اش را از دست داده است. از همین‌روست که یکی از ویژگی‌های مهم روشن‌گری را به قول ادوارد سعید روشنفکر و منتقد مطرح، حرمت به کثرت‌گرایی می‌سازد. ادبیات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی روشنگران افغانستان هنور در حیطه‌ی ایدیولوژی‌های چپ و راست دوران جنگ سرد محصور مانده‌اند.

این‌که روشنگران افغانستان نتوانسته با استفاده از گفتمان‌های روشنگری روایت تازه برای مردم به ارمغان آورند، سزاوار نقد جدی است. روشنگران منبع مهمی برای ظهور روایت‌های تابوشکن شُهره هستند. ادبیات، هنر، سیاست و دین نیاز به روشنفکران روایت‌ساز دارد. امروز که افغانستان به دست طالبانیسم به سرنوشت تلخی مواجه شده، این نیازمندی بیش‌تر از همیشه حس می‌شود.

طالبان با وعده احیای ثبات، سرکوب داعش و محو مواد مخدر به امریکا و قدرت‌های منطقه، امیدوار بود که به رسمیت شناخته شود. اما، پافشاری کشورهای غربی بر آجندای حقوق بشر و تاکید قدرت‌های منطقه بر تشکیل حکومت فراگیر قومی مانع خواست طالبان شده‌ است.

امریکا برخلاف روسیه و چین که از شبه‌نظامیان آسیای میانه احساس تهدید می‌کنند، تاکیدی بر مهار و اخراج گروه‌های تروریستی و شبه‌نظامی از افغانستان نکرده‌ است. به نظر می‌رسد که واشنگتن به این قول طالبان در موافقتنامه دوحه اعتماد دارد که این گروه به القاعده و دیگر سازمان‌های تروریستی اجازه حمله به منافع امریکا را نمی‌دهد.

افغانستان تحت حاکمیت طالبان تنها کشوری در جهان است که هیچ دولتی آن را به رسمیت نمی‌شناسد. حتا قره باغ کوهستانی، منطقه مورد مناقشه میان ارمنستان و آذربایجان و قبرس شمالی، دستکم از سوی ارمنستان و ترکیه به رسمیت شناخته می‌شوند.

این فقدان مشروعیت بین‌المللی به این دلیل نیست که طالبان قدرت را به زور غصب کرده‌ است. بلکه، به این دلیل است که این گروه در فهرست سازمان‌های تروریستی شورای امنیت سازمان ملل و بسیاری از قدرت‌های دیگر از جمله روسیه قرار دارد. همچنین، این گروه ابتدایی‌ترین هنجارهای بین‌المللی مانند رعایت حق آموزش زنان را نادیده گرفته‌ است.

قدرت‌های عمده از به رسمیت‌شناختن همچون ابزاری برای تغییر رفتار طالبان استفاده می‌کنند. تعامل با گروهی خشن و بدوی که حقوق و هنجارهای اساسی نظام بین‌المللی مانند حق آموزش زنان را نادیده می‌گیرند، برای دولت‌های غربی دشوار است. این دولت‌ها این تعامل را به دشواری می‌توانند برای رای‌دهندگان و احزاب سیاسی فرصت‌طلب اپوزیسیون توجیه کنند.

با این‌حال، به نظر می‌رسد طالبان خیلی امیدوار است که فقدان مشروعیت بین‌المللی معضلی زودگذر باشد. این گروه سعی کرده است تصویرش را از یک سازمان تروریستی و انتحاری به یک دولت عادی ملی‌گرای بیطرف و خواهان روابط حسنه با تمام کشورها از جمله دشمن خونینش ایالات متحده، تغییر دهد.

خش‌و‌بش ملاها و دیپلومات‌های غربی

دیدارهای طالبان با دیپلومات‌های غربی در قطر و کابل و دعوت از این گروه در نشست سازمان ملل در دوحه، این سوال را به وجود آورده است که مشروعیت نداشتن طالبان چه معنایی دارد؟

رفتار مقام‌ها و دیپلومات‌های خارجی نشان می‌دهد که کشورها با طالبان به عنوان تنها قدرت حاکم برخورد می‌کنند. سراج الدین حقانی، تروریست سرشناس با محمد بن زاید آل‌نهیان، رئیس دولت امارات متحده عربی، در کاخ الشطی در ابوظبی دیدار کرد.‌

100%

به نظر می‌رسد که استراتژی عادی‌سازی طالبان، دستکم از فشارهای بیشتر بر این گروه کاسته است. ایالات متحده با این که می‌داند طالبان از میلیون‌ها دالر کمک مالی بشردوستانه‌اش به افغانستان سوءاستفاده می‌کند، ولی در سیاست کمک مالی خود تغییری نیاورده است.

ایالات متحده و قدرت‌های غربی دیگر از داد‌وستد سیاسی شماری از کشورهای منطقه با طالبان انتقاد نمی‌کنند. چین و روسیه با این که طالبان را به رسمیت نشناخته‌اند، اما روابط خود را با آن گسترش داده‌اند. حتا کشورهای کوچک‌تر به خصوص آنانی که از حمایت روسیه برخوردار اند، نیز از این الگو پیروی می‌کنند.

منافع ناخواسته

احتمالاً، علت این رفتار این است که امریکا و اروپا مایل اند طالبان روند استحاله از یک گروه تروریستی به یک دولت عادی مستحکم را بپیماید. زیرا، طالبان با کنترول افغانستان و سرکوب داعش منافع امنیتی کشورهای غربی، به ویژه امریکا را تامین می‌کنند. افغانستان بی‌ثبات مولد بحران‌های چندگانه امنیتی و بشری است که کشورهای غربی را به دردسر می‌اندازد.

تصویر افغانستان گرسنه و دچار بحران انسانی، ناکامی پروژه دولت‌سازی غرب در افغانستان و عراق را برجسته تر می‌کند. راه افتادن موج مهاجرت انسان‌های ناامید و گرسنه از افغانستان، به بحران سیاسی ناشی از واکنش نیروهای دست‌راستی به پذیرش پناهندگان در اروپا، بیشتر دامن می‌زند.

طالبان و قدرت‌های عمده جهان به تفاهم تاریخی‌ای دست یافته‌اند که پیش از آن کمتر گروه حاکم در افغانستان در تاریخ معاصر از آن برخوردار بوده است. امریکا، چین، روسیه و دیگر کشورهای بر موجودیت رژیم مستحکمی که افغانستان مملو از آشوب داخلی را کنترول بتواند، تفاهم نظر دارند. از این منظر، پوتین و شی‌جین پینگ همان قدر نگاه مثبت به طالبان دارند که جو بایدن.

در عین حال، رقابت‌ قدرت‌های بزرگ در تفاهم بین‌المللی روی منزوی کردن طالبان شکاف ایجاد کرده است. این شکاف تبدیل به فرصتی برای طالبان شده که از آن برای گسترش روابط خود با قدرت‌های منطقه مانند روسیه و چین استفاده کنند و تا حدی انزوای خود در میان کشورهای غربی را جبران ‌کنند.

مخالفان طالبان، به ویژه زنان، فشار بر دولت‌های غربی برای به رسمیت نشناختن طالبان را به طور موثری حفظ کرده‌اند. جامعه مدنی افغانستان، به ویژه کنشگران زن، متحدان قوی در جامعه مدنی غربی دارند که با عادی‌سازی روابط طالبان امریکا و اروپا مخالف اند و در آن مانع جدی ایجاد کرده‌اند.

100%

نیروهای سیاسی‌ای که پس از سقوط کابل، به کشورهای غربی و منطقه پناهنده شده‌اند، نقش موثری در بازداشتن دولت‌ها از روابط عادی با طالبان ندارند. زیرا، یکی، به علت مشارکت در دولت پیشین مشروعیت و اعتبارشان به شدت صدمه دیده است. دوم، مقاومت نظامی و سیاسی آنان هنوز بدیل صلح‌آمیز برای طالبان نیست.

در حالیکه مخالفان سیاسی و مدنی طالبان بر براندازی رژیم طالبان تاکید دارند، کشورها از بیم بی‌ثباتی و جنگ دیگر در افغانستان، روابط کژدار و مریز با طالبان فعلا ادامه می‌دهند.

حسینه که از خانواده پدری و مادری، اصالت عراقی عرب دارد، در بسیاری از مصاحبه‌ها و سخنرانی‌های خود به شرایط سخت زندگی در حالی که پدرش زندانی سیاسی بود، اشاره کرده است.

پدر او شیخ مجیب الرحمن، بنیان‌گذار و رهبر استقلال بنگلادش از پاکستان در سال ۱۹۷۱ و اولین رئیس‌جمهور بنگلادش و مادرش، بیگم فضیلت‌النساء مجیب است.

در بنگلادش از شیخ مجیب به عنوان «پدر ملت» یاد می‌شود. مجیب و برخی اعضای خانواده‌ او در یک کودتای نظامی در سال ۱۹۷۵ ترور شدند.

پس از قتل پدر، حسینه و خواهرش سال‌ها در هند در تبعید زندگی کردند. او بعدها به بنگلادش بازگشت و رهبری حزب عوامی لیگ را بر عهده گرفت.

حسینه پس از پایان رژیم خودکامه حسین محمد ارشاد، در انتخابات سال ۱۹۹۱ به عنوان رهبر حزب عوامی لیگ (AL) شرکت کرد و نتیجه را به خالد ضیاء که با او علیه رژیم ارشاد همکاری کرده بود، باخت.

او به عنوان رهبر مخالفان، حزب ملی‌گرای بنگلادش (BNP) به رهبری ضیاء را به تقلب انتخاباتی متهم و پارلمان را تحریم کرد.

این اقدام حسینه با تظاهرات خشونت‌آمیز و ناآرامی‌های سیاسی همراه شد و در نهایت ضیاء از دولت موقت استعفا داد و حسینه پس از انتخابات جون ۱۹۹۶ نخست‌وزیر شد.

هر چند بنگلادش در طول دوره اول نخست‌وزیری او که در جولای ۲۰۰۱ به پایان رسید، با ناآرامی‌های سیاسی بسیاری مواجه بود اما این اولین دوره کامل پنج‌ ساله برای یک نخست‌وزیر بنگلادش از زمان استقلال کشور در سال ۱۹۷۱ بود.

او در سال ۲۰۰۷ و پس از بالا رفتن تنش‌ها، بنگلادش را به مقصد امریکا و بریتانیا ترک کرد.

دولت وقت، او را به مواردی همچون قتل و فساد متهم کرد و با کارشکنی‌های فراوان تلاش کرد او را از بازگشت منصرف کند.

حسینه مدتی پس از بازگشت دستگیر شد اما نهایتا اتهامات علیه او به جایی نرسید.

در سال ۲۰۱۴، او برای سومین دوره متوالی در انتخاباتی که از سوی مخالفان تحریم شده بود و انتقاد ناظران بین‌المللی را به همراه داشت، دوباره به قدرت رسید.

روهینگیایی‌ها و شیخ حسینه

حسینه در سال ۲۰۱۷، پس از ورود نزدیک به یک میلیون روهینگیایی که از نسل‌کشی در میانمار فرار کرده بودند، به خاطر پناه دادن و کمک به آن‌ها تحسین شد.

روهینگیایی‌ها مردمی مسلمان هستند که در ایالت راخین در غرب میانمار زندگی می‌کنند و چهار درصد کل جمعیت میانمار را تشکیل می‌دهند.

سازمان ملل متحد و اغلب رسانه‌های بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری مردم روهینگیا را جزو ستم‌دیده‌ترین اقلیت‌ها در جهان توصیف می‌کنند.

پیروزی حسینه در انتخابات سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۴ باز هم با خشونت، تقلب و اعتراض همراه بود و به نظر می‌رسد در دوران نخست‌وزیری او، بنگلادش تجربه عقب‌گرد دموکراتیک داشته است.

سازمان دیدبان حقوق بشر اسناد گسترده‌ای از ناپدید شدن‌های اجباری و قتل‌های خارج از چارچوب قضایی تحت دولت او را ثبت کرده است.

بسیاری از سیاستمداران و روزنامه‌نگاران به طور سیستماتیک و قضایی به دلیل به چالش کشیدن دیدگاه‌های او مجازات شدند.

در سال ۲۰۲۱، سازمان گزارش‌گران بدون مرز یک ارزیابی منفی از سیاست رسانه‌ای حسینه برای محدود کردن آزادی مطبوعات در بنگلادش ارائه کرد.

در بنگلادش، حسینه به دلیل نزدیکی بیش از حد به هند، همواره مورد انتقاد بود. از او به عنوان تجسمی از دخالت هند در سیاست‌های بنگلادش یاد شده و منتقدان، پشتیبانی هند از او را دلیل اصلی قدرت حسینه در سال‌های گذشته توصیف کردند.

حسینه در سال ۲۰۱۸ در فهرست ۱۰۰ نفر از تاثیرگذارترین افراد جهان در مجله تایم قرار گرفت و در سال‌های ۲۰۱۵، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ نام او در فهرست ۱۰۰ زن قدرتمند جهان مجله فوربس منتشر شد.

فرار از بنگلادش

خبرگزاری رویترز روز سه‌شنبه ۱۶ اسد به نقل از منابع دولتی هند گزارش داد نخست‌وزیر مستعفی بنگلادش که از کشورش فرار کرده، در هند باقی خواهد ماند.

رسانه‌های هند خبر دادند حسینه پس از استعفا از سمت نخست‌وزیری، در پایگاه نیروی هوایی هیندن در دهلی فرود آمده و احتمال دارد به لندن پرواز کند.

بر اساس گزارش‌های رسانه‌های بین‌المللی، او پس از فرار از داکا، پایتخت بنگلادش، به شهر آگارتالا در شمال شرقی هند رفت.

فرار او از کشور، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های جهان داشت.

خروج شیخ حسینه از بنگلادش در شرایطی صورت گرفت که عده‌ زیادی از شهروندان در اعتراضات اخیر این کشور کشته شدند.

به گفته مخالفان دولت و مدافعان حقوق بشر، شیخ حسینه متهم است رقیب اصلی خود را ناعادلانه زندانی و آزادی مطبوعات را محدود کرده است.

او به دنبال حذف همه مخالفان به ویژه از طریق کشتن فعالان مخالف بوده است.

ریشه اعتراضات

آتش این دور از اعتراضات با اختصاص سهمیه‌ ۵۶ درصدی برای کسب مشاغل دولتی به خانواده‌هایی که در جنگ استقلال بنگلادش شرکت کرده بودند، روشن شد.

هر چند دیوان عالی بنگلادش روز یک‌شنبه ۳۱ سرطان بخش عمده سهمیه‌های مشاغل دولتی را لغو کرد اما اعتراضات که با صدها کشته و مجروح و زندانی همراه بود با محوریت دانشجویان و جوانان ادامه یافت.

عذرخواهی عمومی شیخ حسینه و بازگشایی دانشگاه‌ها که با شروع خشونت‌ها بسته شدند از جمله خواسته‌های معترضان بود.

اعتراضات اخیر در این کشور ۱۷۰ میلیون نفری با اکثریت مسلمان، در پی بیکاری گسترده در میان فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها روی داد.

کانورسیشن در این گزارش یادآور شد که امانوئل مکرون، رییس‌جمهوری فرانسه از المپیک پاریس به‌عنوان فرصتی برای ارائه تصویری از فرانسه مدرن، متنوع و جهان‌وطن بهره برده ‌است.

او با انتشار پیامی در شبکه‌های اجتماعی با عنوان«اینجا فرانسه است!» کوشید تا دیدگاه شخصی خود را از کشورش به جهانیان عرضه کند.

کانورسیشن نوشت مراسم افتتاحیه المپیک پاریس، تجسم جاه‌طلبی‌های ماکرون بود؛ ترکیبی هنرمندانه و در عین حال بحث‌برانگیز از نمادهای سنتی فرانسه مانند برج ایفل و شخصیت‌های تاریخی چون ماری آنتوانت در کنار جلوه‌هایی از فرهنگ مدرن فرانسوی شامل موج‌سواران، رپرها و نمایندگان جامعه اِل‌جی‌بی‌تی‌کیو پلاس.

این نمایش با واکنش‌های متفاوت و گاه متضادی در داخل و خارج از فرانسه روبه‌رو شد.

در داخل فرانسه، جریان‌های چپ افراطی با آنچه گرایش‌های جهانی‌گرایانه مکرون می‌خوانند، به شدت مخالفت کردند.

آن‌ها معتقدند این رویکرد، هویت ملی فرانسه را تضعیف می‌کند.

راست افراطی نیز از دیدگاه پاریس‌محور و تاکید بیش از حد بر تنوع و مدرنیته ناراضی است.

این نارضایتی به ویژه در واکنش به بخشی از مراسم افتتاحیه که تابلوی مشهور «شام آخر» لئوناردو داوینچی را با حضور درگ‌کوئین‌ها، یک مدل ترنس‌جندر و یک خواننده برهنه بازآفرینی کرد، به اوج خود رسید.

کلیسای کاتولیک فرانسه این صحنه را «به مسخره گرفتن مسیحیت» خواند و آن را محکوم کرد.

در سطح بین‌المللی نیز، این نمایش با انتقادات گسترده‌ای روبه‌رو شد.

برخی جوامع مسلمان، بخش‌هایی از مراسم را «مزخرف» و «منزجرکننده» توصیف کردند و آن را تلاشی آشکار برای تحمیل ارزش‌های غربی به سایر فرهنگ‌ها دانستند.

در چین، پخش‌کننده دولتی در بخش‌هایی که اعضای جامعه اِل‌جی‌بی‌تی‌کیو پلاس حضور داشتند، سکوت اختیار کرد.

چین در زمینه تلاش برای سرکوب جوامع اِل‌جی‌بی‌تی‌کیو سابقه دارد.

برای بسیاری از مسلمانان فرانسوی، نمایش صحنه‌ای مذهبی در مراسمی که از سوی یک نهاد دولتی فرانسه برگزار می‌شد، مایه دلسردی بود.

این موضوع زمانی حساس‌تر می‌شود که به یاد بیاوریم اواخر سال گذشته میلادی، مقامات فرانسوی اعلام کردند زنان مسلمان اجازه پوشیدن حجاب در رقابت‌های المپیک را نخواهند ‌داشت.

استدلال پشت این تصمیم، پایبندی به اصول سکولاریسم فرانسه بود که بر جدایی کامل دین از دولت تاکید دارد.

این تصمیم در برهه‌ای حساس، درست پس از حملات هفتم اکتبر به رهبری حماس و در پی اقدام امانوئل مکرون در دعوت از خاخام اعظم فرانسه برای روشن کردن شمع هانوکا در کاخ الیزه اتخاذ شد.

جنگ غزه نیز به شکلی چشم‌گیر بر فضای المپیک سایه افکنده است.

شایعاتی مبنی بر آمادگی برخی ورزشکاران برای کناره‌گیری از رقابت‌ها در صورت رویارویی با ورزشکاران اسرائیلی وجود ‌دارد.

این مساله زمانی برجسته‌تر شد که در یک مسابقه فوتبال بین مالی و اسرائیل، تماشاگران بنرهایی در محکومیت اسرائیل و حمایت از فلسطین به نمایش گذاشتند.

اکثریت قریب به اتفاق (۹۵ درصد) مردم مالی مسلمان هستند و ۱۲۰ هزار نفر از آنان در فرانسه زندگی می‌کنند.

حضور محدود روسیه و بلاروس در این دوره از بازی‌ها، نتیجه مستقیم تحریم‌های اعمال شده پس از حمله روسیه به اوکراین است.

تنها تعداد اندکی از ورزشکاران این دو کشور به صورت بی‌طرف و بدون نمایندگی رسمی کشورشان در این مسابقات شرکت می‌کنند.

استفاده از پرچم، سرود و سایر نمادهای ملی آن‌ها ممنوع شده و از هیچ مقام دولتی این کشورها دعوت صورت نگرفته‌ است.

این محدودیت‌ها منجر به گمانه‌زنی‌هایی درباره دست داشتن احتمالی روسیه در اختلالات ایجاد شده در سیستم حمل و نقل پاریس در روز افتتاحیه شده ‌است.

اگرچه این حوادث تلفات جانی در پی نداشت، اما پیامدهای منفی آن غیرقابل انکار است.

به نظر می‌رسد این اقدامات، تلاشی آشکار برای لطمه ‌زدن به وجهه و اعتبار فرانسه در عرصه بین‌المللی باشد.

فرانسه که سابقه‌ای طولانی و درخشان در برگزاری موفق رویدادهای بزرگ بین‌المللی دارد، این‌بار با چالش‌های جدی و غیرمنتظره‌ای روبه‌روست.

خاطره تلخ حوادث فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۲۲ در پاریس که با اختلال، هرج و مرج و درگیری‌های خشونت‌آمیز همراه بود، هنوز در اذهان عمومی و مسئولان امنیتی زنده است.

این تجربه، نگرانی‌هایی را درباره توانایی فرانسه در تامین امنیت کامل بازی‌های المپیک از روز ابتدایی آن تاکنون ایجاد کرده ‌است.

در همین حال، روسیه در واکنش به محدودیت‌های اعمال شده، در حال برنامه‌ریزی برای میزبانی رویدادی موازی با عنوان «بازی‌های جهانی دوستی» است که کمی پس از پایان المپیک پاریس برگزار خواهد شد.

این رویداد که ممکن است به سال ۲۰۲۵ موکول شود، با ادعای مشارکت بیش از ۱۰۰ کشور، می‌تواند چالشی جدی برای جنبش المپیک مدرن و نفوذ جهانی آن باشد.

برخی تحلیل‌گران این اقدام را تلاشی از سوی روسیه برای ایجاد یک نظم ورزشی جایگزین می‌دانند که می‌تواند موازنه قدرت در ورزش جهانی را تغییر دهد.

کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) که معمولا کنترل دقیق و همه جانبه‌ای بر فضای بازی‌ها اعمال می‌کند، این‌بار با چالش‌های متعدد و پیچیده‌ای روبه‌روست.

از مدیریت نمایش‌های سیاسی و اعتراضات احتمالی ورزشکاران گرفته تا جلوگیری از اقدامات احتمالی تروریستی و حتی محدود کردن نفوذ تجاری برندهای غیرمجاز، همگی مسائلی هستند که کمیته بین‌المللی المپیک باید با دقت و حساسیت بالا آن‌ها را مدیریت کند.

با توجه به پیچیدگی‌های ژئوپلیتیک کنونی و تنش‌های فزاینده در عرصه بین‌الملل، انتظار می‌رود که تا پایان المپیک پاریس، شاهد رویدادها و جنجال‌های بیشتری باشیم.

این دوره از بازی‌ها، بیش از هر زمان دیگری، آینه‌ای از وضعیت پیچیده روابط بین‌الملل و چالش‌های جهانی معاصر است.

به طور میانگین، روزانه ۷۴۰۰ نفر از زیست در زیر سایه به اصطلاح «امارت اسلامی طالبان» از خانه و کاشانه خود فرار کرده‌اند و متأسفانه موج مهاجرت همچنان ادامه دارد.

این آمار تکان‌دهنده، بازتاب‌دهنده‌ای شرایط وخیم و حاکی از بی‌ثباتی در افغانستان تحت حکومت طالبان است.
قدرت‌گیری طالبان باعث ایجاد فضای ترس و منجر به آینده‌ای مبهم و بی‌ثباتی در کشور شده است. طالبان با اعمال قوانین سخت‌گیرانه و محدودکننده، زندگی را برای بسیاری از مردم افغانستان طاقت‌فرسا و غیرقابل تحمل ساخته‌‌اند.

رفتارهای خشونت‌آمیز، شکنجه، و اعدام‌های بدون محاکمه، از جمله مواردی هستند که موجب ایجاد وحشت عمومی به ویژه در میان کسانی شده است که سابقه همکاری با دولت سابق، نیروهای خارجی یا سازمان‌های بین‌المللی را دارند.

حذف اپوزیسیون و تشدید اختلافات قومی توسط طالبان

طالبان با انحصار قدرت و حذف هرگونه اپوزیسیون، فضای سیاسی کشور را به شدت محدود کرده‌اند. این انحصار نه تنها باعث سرکوب مخالفان شده، بلکه تمامی صداهای متفاوت و مخالف را نیز خاموش کرده است. عدم تحمل تنوع فکری و سیاسی، منجر به مهاجرت گسترده فعالان سیاسی، اجتماعی و فرهنگی شده است.

یکی از چالش‌های مهم در افغانستان، اختلافات قومی است. طالبان با ترجیح دادن قوم خاصی و نادیده گرفتن حقوق و ارزش‌های دیگر اقوام، اختلافات قومی را تشدید کرده‌اند. این تبعیض‌ها منجر به نارضایتی شدید اقوام مختلف شده و بسیاری از آن‌ها را به مهاجرت وادار کرده است.

طالبان با تحمیل تفکرات و ارزش‌های خاص خود، بسیاری از ارزش‌ها و فرهنگ‌های دیگر گروه‌های اجتماعی را نادیده گرفته‌اند. این رویکرد باعث شده است تا بسیاری از شهروندان افغانستان احساس کنند که هویت فرهنگی و اجتماعی آن‌ها در معرض تهدید قرار گرفته و مجبور به ترک وطن شوند.

بحران اقتصادی و مهاجرت
اقتصاد افغانستان پس از به قدرت رسیدن طالبان دچار بحران شدید شده است. تحریم‌های بین‌المللی، قطع کمک‌های خارجی، و تعطیلی بسیاری از کسب‌وکارها و پروژه‌های توسعه‌ای، منجر به افزایش بیکاری و فقر گسترده در کشور شده است. بحران اقتصادی نیز یکی از عوامل اصلی مهاجرت اجباری افغان‌ها به خارج از کشور است.

فرار نخبگان و محدودیت بر زنان

بخش قابل توجهی از افرادی که مجبور به ترک افغانستان شده‌اند، نخبگان علمی، فرهنگی، و اقتصادی کشور هستند. این افراد که به دلیل توانمندی‌ها و دانش خود در دوران حکومت سابق نقش‌های مهمی ایفا کرده بودند، اکنون در معرض تهدیدات مستقیم و غیرمستقیم قرار دارند. بسیاری از آن‌ها به دنبال حفظ جان خود و خانواده‌هایشان، ناچار به ترک کشور شده‌اند.

طالبان با اعمال سیاست‌های محدودکننده و سخت‌گیرانه در برابر زنان و دختران، حقوق اساسی آن‌ها را به شدت نقض کرده‌اند. بستن مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران و محدودیت‌های شدید در زمینه فعالیت‌های اجتماعی و شغلی زنان، از جمله اقدامات قرون وسطایی طالبان است که زنان افغانستان را به حاشیه رانده و فرصت‌های تحصیلی و حرفه‌ای آن‌ها را از آنها گرفته است.

این سیاست‌ها نه تنها آینده زنان و دختران را به خطر انداخته بلکه جامعه افغانستان را نیز از نیمی از توانایی‌ها و استعدادهایش محروم کرده است.

مهاجرت گسترده افراد باسواد و نخبگان، پیامدهای بزرگی برای جامعه افغانستان به همراه دارد. این امر موجب کاهش ظرفیت‌های علمی، فرهنگی، و اقتصادی کشور شده و روند توسعه و پیشرفت افغانستان را با چالش‌های بیشتری مواجه کرده است. همچنین، این مهاجرت گسترده باعث شده است تا بسیاری از خانواده‌ها از هم بپاشند و جوامع محلی به شدت تحت تاثیر قرار گیرند.

قیام علیه طالبان

دوام حکومت طالبان به‌طور قطع افغانستان را به سوی قهقرای برگشت‌ناپذیر می‌برد. با ادامه وضعیت کنونی، تمام دستاوردهای گذشته در حوزه‌های حقوق بشر، توسعه اقتصادی، و پیشرفت‌های اجتماعی در معرض خطر قرار گرفته است.

طالبان با سیاست‌های انحصار و محدودکننده خود، جامعه افغانستان را از هر گونه فرصت برای ترقی و توسعه محروم کرده‌اند. این مسیر نه تنها منجر به از دست رفتن سرمایه‌های انسانی و اقتصادی کشور می‌شود، بلکه امنیت و ثبات منطقه‌ای و بین‌المللی را نیز به خطر می‌اندازد.

در این شرایط، یگانه راه نجات افغانستان قیام عمومی علیه طالبان است. تنها با یک حرکت گسترده و هماهنگ از سوی تمامی اقشار جامعه، اعم از اقوام مختلف، زنان، جوانان، و نخبگان می‌توان به مقابله با حکومت سرکوبگر طالبان پرداخت.

متنفذین قومی و علمای وطندوست می‌توانند نقش بسیار مهمی در این قیام عمومی ایفا کنند. با توجه به نفوذ و اعتبار بالایی که این افراد در جامعه سنتی ما دارند، می‌توانند به عنوان نیرویی متحدکننده عمل کرده و مردم را برای قیام علیه طالبان بسیج کنند.

علمای دینی با استفاده از آموزه‌های اسلامی و تأکید بر عدالت و حقوق بشر، می‌توانند مشروعیت حکومت طالبان را زیر سوال برده و مردم را به ایستادگی ترغیب کنند.

با توجه به وضعیت کنونی، آن روز دور نیست که مردم افغانستان با اتحاد و همبستگی، علیه ظلم و انحصار طالبان قیام کنند و به این دوره سیاه تاریخ افغانستان پایان دهند.