شهرداری طالبان تخریب یک عبادتگاه هندوها در کابل را رد کرد

این شبکه روز سه شنبه در بیانیه‌ای گفت: «ما به شدت نگران وضعیت دیوید لِوری هستیم که همه او را با نام دِیف کانادایی می‌شناسند.»

طبق این بیانیه، لِوری در تاریخ ۱۱ نوامبر، مصادف با روز یادبود سربازان جنگ، از فرودگاه کابل ناپدید شده است.

این شبکه افزود: «به نظر می‌رسد که او توسط حکومت افغانستان بازداشت شده باشد. در این زمان حساس، هرگونه گمانه‌زنی بیشتر می‌تواند غیرمفید باشد.»

او در سه سال گذشته بارها به افغانستان سفر کرده بود. شبکه حمایت از کهنه‌سربازان تاکید کرد که لِوری همیشه با استفاده از مدارک معتبر صادر شده از سوی حکومت طالبان به افغانستان سفر کرده است.

این سازمان گفت با وزارت خارجه کانادا برای رهایی او در افغانستان در تماس است.

بریتنی فلچر، سخنگوی وزارت خارجه کانادا، روز جمعه، ۲۵ عقرب تایید کرد که این وزارتخانه از ناپدید شدن یک شهروند کانادایی در افغانستان آگاه است.

او افزود: «مقامات کانادایی وضعیت را از نزدیک پیگیری می‌کنند. به دلیل ملاحظات امنیتی، در این مورد اطلاعات بیشتری نمی‌توان ارائه کرد.»

پیشتر، جستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، گفت این کشور موضوع بازداشت احتمالی دیوید لِوری توسط طالبان را با جدیت تمام پیگیری می‌کند.

او در نشست همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه در پرو، در پاسخ به سوالی درباره این پرونده گفت: «حکومت کانادا این قضیه را بسیار، بسیار جدی می‌گیرد.»

کانادا با حکومت طالبان روابط رسمی ندارد اما دیپلومات‌های کانادایی با نمایندگان طالبان بارها در قطر دیدار کرده و در مورد افغانستان با آنان صحبت کردند.

طالبان دستکم دو شهروند امریکا در افغانستان را بازداشت کرده است و خواهان تبادله آنان با اعضای این گروه در زندان‌های امریکا شده است.

دیوید لِوری صاحب یک شرکت امنیتی خصوصی در کانادا است. به گفته شبکه کهنه‌سربازان، لِوری به همراه جون‌پینگ، همسرش و برانت، پسرش پس از سقوط دولت افغانستان در سال ۲۰۲۱ به تخلیه خانواده‌های افغان کمک کردند.
لِوری در یکی از مصاحبه‌های اخیر خود با رادیوی سی‌بی سی گفته بود که در دسمبر ۲۰۲۱ به کابل بازگشت تا خانه و کسب و کار خود را از طالبان پس گیرد و به فعالیتش در افغانستان ادامه بدهد.
لِوری افغانستان را «خانه دوم خود» خوانده است.

ژولیا پارسی، نهمین زنی است که این جایزه معتبر را دریافت می‌کند و اولین برنده از افغانستان است.

در کنار ژولیا پارسی، منوچهر خالق‌نظروف، وکیل حقوق بشر اهل منطقه بدخشان تاجیکستان، نیز این جایزه را دریافت می‌کند. او به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری خود، پس از محاکمه‌ای که به‌طور گسترده غیرعادلانه توصیف شده است، به ۱۶ سال زندان محکوم شد.

مراسم اهدای جایزه قرار است در تاریخ ۲۱ نوامبر در ژنو، سوئیس برگزار شود. با این حال، به دلیل محدودیت‌های سفر، ژولیا قادر به حضور در این مراسم نخواهد بود.

اعضای هیئت داواران جایزه، ۱۰ سازمان حقوق بشری، از جمله عفو بین الملل و دیدبان حقوق هستند.

این جایزه در حالی به ژولیا پارسی اهدا می‌شود که قوانین سخت‌گیرانه طالبان، زنان افغانستان را عملاً از عرصه عمومی حذف کرده است.

آندریا پراساو، مدیر اجرایی سازمان فریدم نو که خانم ژولیا را نامزد این جایزه کرده بود، در بیانیه‌ای گفت: «ما خوشحالیم که بنیاد مارتین انالز از ژولیا پارسی با اعطای این جایزه تقدیر می‌کند. این جایزه مهر تاییدی بر عزم راسخ ژولیا و تعهد پایدار او به دفاع از حقوق زنان در برابر تلاش‌های طالبان برای خاموش‌کردن صدایش است.»

پراساو افزود که این جایزه، یادآور مبارزه مداوم تمام زنان افغان علیه ستمگران و نیاز به حمایت بین‌المللی از آنان در بازپس‌گیری حقوق شان است.

ژولیا پارسی فعالیت خود را به‌عنوان معلم آغاز کرد. او در کنار تدریس در یک مکتب معتبر دخترانه در قندز، در تربیت معلم تخار به تحصیل زبان فارسی پرداخت. در سال ۲۰۲۰، او به‌عنوان مدیر اجرایی شورای عالی صلح افغانستان منصوب شد.

با سقوط کابل در اگست ۲۰۲۱، ژولیا شغل خود را از دست داد و دخترانش به‌دلیل ممنوعیت آموزش زنان و دختران، مجبور به ترک تحصیل شدند.

ژولیا در سپتمبر ۲۰۲۱،جنبش خودجوش زنان افغان را تاسیس کرد که هدف آن ترویج آموزش، اشتغال و آزادی برای زنان و دختران بود. این جنبش به‌سرعت گسترش یافت و با داشتن ۱۸۰ عضو، توانست گردهمایی‌ها و اعتراضات متعددی را در کابل و دیگر ولایت‌ها سازمان‌دهی کند.

با این حال، ژولیا در این مسیر با خطرات جدی، از جمله بازداشت و حبس توسط طالبان مواجه شد. در سپتامبر ۲۰۲۳، طالبان او را بازداشت و شکنجه کرد.

جایزه مارتین انالز برای اولین بار در سال ۱۹۹۴ با هدف تقدیر و حمایت از مدافعان حقوق بشر تاسیس شد.

یک راننده روز سه شنبه به افغانستان اینترنشنال گفت: «آنها [طالبان] با لباس شخصی در مسیر غزنی و قندهار ایستاده‌اند، اسلحه دارند و به زور از رانندگان پول جمع‌آوری می‌کنند.»

به گفته رانندگان، آنها یکبار برای ساخت‌وساز جاده‌ها و ترانسپورت یک‌بار پرداخت کردند، اما بازهم باید ۱ الی ۳ هزار افغانی بپردازند.
برخی از شرکت‌های ترانسپورتی مستقر در قندهار و کابل می‌گویند که نه تنها موترهای حامل کالاهای تجاری با این مشکل مواجه‌اند، بلکه اخیراً موترهای کوچک مسافربری نیز از این وضعیت شکایت دارند.

رانندگان شاهراه کابل-قندهار از مقامات طالبان می‌خواهند که جلو خودسری‌ها و اخاذی‌ها را در این مسیر بگیرند.

به گفته بنیاد حقوق کودکان که این جایزه را اعطا کرد، ابراهیمی با راه‌اندازی طرح «قصه‌های دختران»، صدای دختران افغان در حاکمیت طالبان را بازتاب داده است.

این بنیاد در خبرنامه‌ای درباره نیلا ابراهیمی نوشت: «تلاش‌های شجاعانه این جوان تغییر آفرین برای حمایت از حقوق دختران افغان، او را به یک چهره الهام‌بخش تبدیل کرده است که پیامی از امید برای سایر جوانان در سراسر جهان به ارمغان آورده است.»

جایزه بین‌المللی صلح کودکان هرسال به کودک یا نوجوانی تعلق می‌گیرد که شجاعانه برای حقوق کودکان مبارزه کرده است.

نیلا ابراهیمی قبل از تسلط طالبان، به‌منظور اعمال فشار بر مقامات معارف کابل برای لغو ممنوعیت آواز خواندن داختران دانش‌آموز در محضر عام، آوازخوانی خود را ضبط و در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد.

او در مدت کوتاه طرفداران زیادی در فضای مجازی جذب کرد و پس از آن کارزار «من آهنگ خود هستم» شروع شد و بازتاب یافت.

ابراهیمی پس از تسلط طالبان بر افغانستان، همراه با خانواده‌اش به پاکستان و سپس به کانادا مهاجر شد.

100%

او که بنیان‌گذار برنامه «قصه‌های دختران» است، به سی‌ان‌ان گفت: «هر روز به دخترانی فکر می‌کنم که در افغانستان باقی مانده‌اند و هیچ امیدی ندارند. در کانادا، من در مورد زندگی خود تصمیم می‌گیرم، اما آنها چه کاری کرده می‌توانند؟»

این جایزه در حالی به یک دختر نوجوان افغان اهدا می‌شود که در سه‌سال اخیر حاکمیت طالبان، میلیون‌ها دختر از حق آموزش و کار و فعالیت‌اجتماعی محروم شده‌اند.

برخی نهادهای بین‌المللی و مدافعان حقوق زن، محدودیت‌های روزافزون طالبان بر زنان افغان را مصداق «آپارتاید جنسیتی» دانسته و خواهان محاکمه ناقضان حقوق‌زن اند.

آلمان، کانادا، استرالیا و هالند طالبان را به نقض کنوانسیون سازمان ملل درباره رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان متهم کرده‌اند.

سفارت طالبان در تهران در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که «به منظور ابراز تسلیت به پدر آرزو خاوری، دختر دانش‌آموز افغان که در مدرسه کوثر در تهران چند روز قبل خودکشی کرده بود» او را به سفارت دعوت کرده است.
رسانه‌های ایرانی درباره علت خودکشی این دختر گزارش دادند مسئولان مکتب به دلیل پوشیدن شلوار جین به جای یونیفورم رسمی، آرزو را مورد بازپرسی قرار داده بودند.

در پی مرگ این دانش‌آموز افغان در ایران، شماری زیادی از کاربران شبکه‌های اجتماعی و فعالان حقوق بشر به گزارش‌ها درباره خودکشی این دانش‌آموز واکنش نشان دادند.

پدر آرزو در گفت‌وگو با رسانه‌ها گفت که مسئولان مدرسه ابتدا به او تماس گرفته و اطلاع دادند که دخترش با شلوار جین به مدرسه آمده است و به این ترتیب تهدید به اخراج شده بود.

در خبرنامه سفارت طالبان به نقل از اصغر خاوری آمده است که پس از درخواست او برای رسیدگی به قضیه مرگ دخترش از طریق مراجع قضایی «کشور میزبان» دوسیه قضایی تشکیل داده شده است.

سفارت طالبان در تهران در خبرنامه خود مدعی شده که ضمن عرض تسلیت و مساعدت مالی، به خانواده آرزو خاوری وعده سپرد که پیگیری لازم را در رابطه پیگیری مرگ این دختر با ادارات ایران انجام خواهد داد.
سفارت طالبان در حالی برای دلجویی و ابراز تسلیت از پدر آرزو خاوری او را به سفارت فراخوانده‌اند که این گروه طی سه سال گذشته دختران بالاتر از صنف ششم را از ادامه آموزش محروم کرده است.

علی‌رغم فشارهای بین‌المللی برای لغو ممنوعیت حق آموزش و کار برای زنان و دختران افغانستان این گروه نه تنها از هیچ یک از محدودیت‌های وضع شده عقب‌نشینی نکرده بلکه فشارهای روافزون بر زنان و دختران را شدت بخشیده است.

سازمان ملل در گزارشی گفت که این فشارها تمایل به خودکشی را در میان دختران افغان افزایش داده است.