جمعیت بزرگی از کارمندان بازنشسته دولت روز شنبه در مقابل ساختمان ریاست عمومی خزینه تقاعد در کابل گردهم آمدند تا بار دیگر از طالبان بخواهند حقوقشان را بپردازد. یکی از کارمندان متقاعد از طالبان خواست بهجای فرستادن میلیونها دالر به مدارس دینی پاکستان، حقوق بازنشستگان را بپردازد.
در پیامی صوتی که یکی از بازنشستگان به افغانستان اینترنشنال فرستاده، آمده است که: «چهار سال است ما را از این اداره به آن اداره میفرستند و هیچ اقدام عملی صورت نمیگیرد».
به گفته او چهار ماه میشود که هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان، یک فرمان برای حل شدن مشکل کارمندان بازنشسته صادر کرد، اما این فرمان تاکنون نتوانسته است کارمندان بازنشسته را از سرگردانی و پریشانی رها سازد.
او با انتقاد از وخیمتر شدن وضعیت اقتصادی مردم میگوید: «اکثر بازنشستگان فقیر فوت کردهاند، آنهایی هم که زندهاند نانی برای خوردن ندارند.»
به گفته این کارمندان بازنشسته «در همین حال قیمت بل برق را بالا بردهاند و بهجای پرداخت حقوق ما، میلیونها دالر به مدارس پاکستانی کمک میکنند.»
منابع نزدیک به دفتر رهبر طالبان روز جمعه به افغانستان اینترنشنال خبر دادند که هبتالله آخندزاده به وزیر مالیه و رئیس بانک مرکزی این گروه دستور داده است که در «بودجه سالنو ۹ میلیون دالر» به مدارس دینی در پاکستان، اختصاص دهند.
به گفته این منبع، هبتالله درحالی میلیونها دالر به مدارس پاکستان اختصاص میدهد که اداره طالبان بهدلیل کسری بودجه، به تمام وزارتخانهها دستور داده است که ۱۲ درصد از کارکنانشان را تنقیص کنند.
طالبان پس از ورود به کابل در اسد ۱۴۰۰ پرداخت حقوق ماهانه کارمندان بازنشسته دولت را متوقف کرد.
این گروه از آن زمان تاکنون حقوق کارمندان متقاعد را نپرداخته است. در اول جدی ۱۴۰۳ هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان دستور ایجاد دادگاههای ویژه برای بررسی حقوق بازنشستگی را صادر کرده است و از این دادگاهها خواست براساس «شرع و قانون» حقوق کارمندان متقاعد را بپردازد.
چهار ماه پس از صدور این فرمان هنوز مشکل کارمندان بازنشسته رفع نشده است.
یک عضو این خانواده گفت ابراهیم روز سهشنبه، ۲۸ حوت ۱۴۰۳ برای بازگشت داوطلبانه در اردوگاه امام رضا واقع در گردنه تنباکو ثبتنام کرد تا به افغانستان برگردد. به گفته او، با این حال ابراهیم در همین روز در گردنه تنباکو ناپدید شد.
از آنزمان تاکنون اداره مهاجرین و اتباع ایران حاضر نشده است ویدیوی دوربینهای مداربسته اردوگاه را در اختیار خانواده رحمانی و پولیس بگذارد.
خانواده رحمانی گفت ساک و چمدان ابراهیم در اردوگاه هست، اما خودش ناپدید شده است.
آنها از مسئولان اردوگاه خواستند اجازه دهند برای پیدا کردن سرنوشت این مهاجر، دوربینهای امنیتی نصبشده در اردوگاه را بررسی کنند، اما مسئولان بیش از ۱۰ روز اجازه ندادند دوربینها بررسی شود.
این خانواده میگوید بعدا مجبور شدهاند از وزارت اطلاعات ایران نامه ببرند تا دوربینهای اردوگاه بررسی شود. سپس مسئولان اردوگاه گفتند خود ما دوربینها را چک کردیم. در دوربینها ورود ابراهیم دیده میشود، خروجش نه.
در یک نامه رسمی اداره اتباع و مهاجرین ایران گفته است دسترسی به تصاویر دوربین مداربسته ممکن نیست.
خانواده ابراهیم گفتند «هر اتفاقی که افتاده در داخل اردوگاه امام رضا رخ داده.»
آنها از مقامات جمهوری اسلامی ایران و طالبان میخواهند کمک کنند که این جوان افغان پیدا شود.
خانواده رحمانی میگوید پس از ناپدید شدن او، به سفارت افغانستان در تهران مراجعه کردهاند و خواستار پیگیری رسمی شدهاند.
در یک نامه رسمی سفارت افغانستان در تهران که یک نسخه آن به افغانستان اینترنشنال رسیده، دیده میشود که این سفارتخانه از «مراجع محترم ذیربط جمهوری اسلامی ایران» خواسته است برای ردیابی این مهاجر همکاری کنند.
دفتر امور اتباع و مهاجرین خارجی ایران در یک نامه رسمی در ۱۷ حمل ۱۴۰۴ در پاسخ به نامه ریاست پولیس آگاهی تهران بزرگ نوشته است: «با توجه به محدود بودن فضای ذخیره دستگاه دیویآر دوربینهای مداربسته در حال حاضر دسترسی به تصاویر دوربینهای مداربسته میسر نمیباشد.»
بیبی ناز، مادر ابراهیم در یک فایل صوتی که به افغانستان اینترنشنال فرستاد از مقامات طالبان و جمهوری اسلامی ایران میخواهد تلاش کنند پسرش پیدا شود.
خانم بیبی ناز گفت ابراهیم تنها نانآور کودکان خانوادهاش است و در نبود او کودکانش بیسرنوشت خواهد ماند.
