ران مککمون، سرهنگ بازنشسته نیروهای ویژه امریکا و افسر سیاسی پیشین وزارت خارجه این کشور در مقالهای که روز چهارشنبه، سوم ثور در روزنامه امریکایی «هیل» منتشر شده است، به رقابتهای داخلی طالبان و امکان تعامل امریکا با یکی از این جناحها پرداخته است.
او در گذشته در بخش برنامههای پاکسازی بشردوستانه ماین و انهدام تسلیحات متعارف در افغانستان خدمت کرده است.
ران مککمون پس از روی کارآمدن طالبان هم در بخش تقویت آموزش در افغانستان به فعالیت خود ادامه داد و یک سال پس از سقوط در سفری به افغانستان با چند مقام طالبان از جمله ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان و مولوی نورالله منیر، وزیر معارف سابق طالبان دیدار داشت.
ران مککمون در مقاله نوشته است که پس از سقوط افغانستان به دست طالبان، جناح قندهاری طالبان به رهبری هبتالله آخندزاده زمام امور را به دست گرفت و سپس محدودیتهایی بر آموزش دختران اعمال کرد، جامعه مدنی را تعطیل نمود و از تعامل با جهان دوری کرد. او گفته است:«این حکمرانی مبتنی بر انزوا و صدور فرامین بود.»
آقای مککمون نوشته است که در این مدت شبکه حقانی، جناح رقیب شاخه قندهاری طالبان در پسزمینه قدرت باقی ماندند و «نظاره کرد، انتظار کشید، ائتلاف ساخت و منتظر ماند تا شاخه دیگر(قندهاریها) نارضایتهای مردم را به خود جلب کند.»
او تاکید کرده که حالا این سیاست «صبر و نظاره» حقانیها به پایان رسیده است و در ماههای اخیر سراجالدین حقانی، رهبر شبکه حقانی با انجام مصاحبه با رسانههای بینالمللی، تاکید بر احیای اقتصادی و مطرح کردن بازگشت دختران به مکاتب در محراق توجه قرار گرفته است.
این مقام ارشد سابق امریکایی نوشته است:«این یک بازگشت کامل از شیوه حکمرانی طالبان نیست، اما تغییری در لحن بهشمار میآید؛ پیامی به جهان خارج که نشان میدهد همه درها بسته نیستند.»
زمان آن رسیده که امریکاییها گامهای اولیه برای برقراری ارتباط را بردارد
ران مککمون، سرهنگ بازنشسته ارتش امریکا و افسر سیاسی سابق وزارت خارجه این کشور نوشته است که اخیرا گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی افغانستان هم در مورد وضعیت جاری ابراز نگرانی کرده و گفته که افغانستان به سوی جهت درست در حرکت نیست.
آقای مککمون نوشته که حکمتیار از قندهاریها ناراض است و خود را به شبکه حقانی نزدیک کرده است. او این اقدام را نشانی از گسترش نارضایتی از قندهار و «احتمال تحول درونی در ساختار قدرت طالبان» گفته است.
او اضافه کرده است: «اگر واقعاً چنین است، وقت آن رسیده که امریکا تک تک کردن دروازه [حقانیها برای برقراری ارتباطات] را آغاز کند.»
در ادامه این مقاله مقام امریکایی آمده است که از دیدگاه غربیها، حقانیها به هیچوجه اصلاحطلب و متحد به شمار نمیروند اما این جناح طالبان بازیگر قدرتمندی است و برعکس جناح قندهاری اهرم فشار و قدرت چانهزنی را درک میکند و میبیند که اقتصاد افغانستان برای بقا هنوز به کمکهای حداقلی وابسته است.
