یک موسسه جاپانی درمان بیماری جذام را در افغانستان از سر میگیرد
موسسه جاپانی «پیشاور کای» اعلام کرد که پس از حدود ۱۵ سال، بار دیگر درمان بیماری جذام را در افغانستان از سر میگیرد.
موسسه جاپانی «پیشاور کای» اعلام کرد که پس از حدود ۱۵ سال، بار دیگر درمان بیماری جذام را در افغانستان از سر میگیرد.
این نهاد بشردوستانه میگوید که به یاد تتستو ناکامورا، رئیس پیشین این موسسه که به نام کاکا مراد در افغانستان معروف بود و در ننگرهار کشته شد، بیماران جزامی را درمان میکند.
به گزارش روزنامه یومیوری شیمبون جاپان، این موسسه در نظر دارد که در سال جاری میلادی برنامه درمانی خود را آغاز کند.
موسسه «پیشاور کای» قصد دارد با تامین دارو، آموزش پرسونل و اعزام تیمهای درمانی سیار، در مناطقی مانند ولایت ننگرهار بیماری جزامی را مداوا کند.
داکتر ناکامورا ملقب به کاکا مراد از دهه ۸۰ میلادی به درمان بیماران جذامی در پاکستان پرداخت و سپس فعالیتهای گستردهای از جمله ساخت کانالهای آبرسانی در افغانستان را نیز آغاز کرد.
این امدادگر جاپانی پس از سه دهه کار و خدمت انساندوستانه در افغانستان، در یک حمله مسلحانه در شهر جلالآباد، مرکز ولایت ننگرهار افغانستان کشته شد.
مسئولان این موسسه با شعار «روحیه خدمت دکتر ناکامورا را زنده نگه میداریم»، در تلاشاند خدمات درمانی در مناطق محروم افغانستان را تقویت کنند.
با وجود محدودیتهایی که حکومت طالبان در زمینه حضور زنان در نهادهای درمانی ایجاد کرده است، این موسسه امیدوار است بتواند پزشکان زن را نیز برای درمان بیماران جذب کند.
اداره ولایت ننگرهار و وزارت صحت عامه طالبان در ماه جنوری ۲۰۲۴ از این موسسه درخواست کردتا درمان جذام را از سر بگیرد.
طبق آمار سازمان جهانی بهداشت، در سال ۲۰۱۷ تنها ۴۵ مورد جذام در افغانستان ثبت شده بود، اما به دلیل ضعف نظام بهداشت، آمار دقیقی از مبتلایان به این بیماری هولناک مشخص نیست.
این فوتبالیست که روزگاری جزو بازیکنان شناخته شده فوتبال باشگاهی افغانستان بود، میگوید سیزده سال در فوتبال افغانستان فعال بوده و پیراهن تیمهای ملی افغانستان را در ردههای گوناگون پوشیده است.
بنا به این گزارش او به دلیل بیکاری و فقر اقتصادی در شرایط دشوار به سر میبرد و به گفته خودش، به همه جا برای کار مراجعه کرده و از بارکشی با کراچی تا شاگردی در نانوایی و کارگری را تجربه کرده و در تلاش برای گذران زندگی روزمره خانواده خود است.
قصه زندگی زمری سالنگی که فوتبال را از دوازده سالگی در پارک شهر نو کابل شروع کرده، غمانگیز است. او میگوید که تمام موفقیتهایش را در ورزش مدیون پدرش است که در روزگار پیری و زمانی که مریض بود، نتوانسته برایش کاری انجام دهد و پدرش را از دست داده است.
او گفت: «پدرم تکلیف قلبی داشت و ما در وضعیت بد اقتصادی قرار داشتیم، من نتوانستم پدرم را درمان کنم و در روزهای آخر حتی نتوانستم یک بالون اکسیجن برایش بگیرم تا چند روز بیشتر زنده بماند. این داغ بر دلم مانده است.»
او معتقد است که در ورزش زحمت زیادی را متقبل شده و افتخارهای متعددی کسب کرده؛ ولی حالا تمام آنها هیچ ارزشی ندارند: «من در ورزش بسیار زحمت کشیدم؛ ولی حالا تمام مدالها، جامها و جوایزی که گرفتم، اگر تمامش را به جایی ببرم، کسی آن را ده افغانی هم نمیخرد.»
سالنگی به صورت رسمی فوتبالش را در چهارده سالگی از تیم شعاع کابل آغاز کرد، سپس به تیم اردو پیوست.
او در نخستین سفر خارجی با تیم چهارده سال افغانستان به ایران سفر کرد. بعد از آن برای تمرین و آموزش عملی و تئوری در همان سالها به آلمان رفت.
سالنگی میگوید: «در آلمان علاوه بر مربیان افغان، زیر نظر هفت مربی آلمانی تمرین میکردیم. من در چهار بازی، شش گل زده بودم. روزی کسی گفت از باشگاه اشتوتگارت است و مرا برای تیم چهارده سال این باشگاه پسندیده است.»
براساس گفتههای سالنگی، قرار بوده که او در آزمایشهای تیم چهارده سال اشتوتگارت شرکت کند؛ اما به دلیل متواری شدن سه بازیکن و یک مربی او در آلمان، این شانس از او گرفته و مجبور شده به افغانستان بازگردد.
بعد از سفر به آلمان، سالنگی با تیم افغانستان به مالیزیا و تاجیکستان نیز سفر کرد. او حالا در روزهای که به دلیل فوت پدر و مشکلات اقتصادی، فوتبال را رها کرده، بیکار است. سالنگی زمانی همراه با پدرش در پارک شهر نو بولانی پزی میکرد.
سالنگی که برای یافتن کار به گفته خودش به همه جا سر زده و جواب مثبت نگرفته، آخرین تلاشش را در بازار مندوی کابل کرده است: «آخرین بار که با کراچیام، به مندوی رفتم، از صبح تا شام از این دکان به آن دکان گشتم، همه با من دعوا داشتند که کراچیام را جایی دیگری ببرم. ماموران شهرداری نیز میگفتند که باید ماهانه ٧٠٠ افغانی بپردازم تا خودم و کراچیام ثبت این اداره شود.»
او میگوید که از گذشته و فعالیتاش در ورزش و فوتبال پشیمان است: «کاش حرف پدرم را گوش داده و درس میخواندم تا روزی را نبینم که مردم بگویند زمری گدایی میکند.»
او اضافه میکند: «من برای این مردم افتخار کسب کردم و لبخند هدیه دادم؛ اما حالا این حرفها را به من میگویند.»
سالنگی با تمام این سختیها هنوز خودش را به افغانستان و کشورش متعهد میداند و میگوید: «از بابتی به گذشتهام افتخار میکنم و پشیمان هم نیستم؛ زیرا برای پرچم کشورم جنگیدم و برای این خاک زحمت کشیدم، خاکی که هنوز به گردن من حق دارد.»
در یکی از تجربههای دشوار زندگی، او میگوید که تعدادی از وی سوء استفاده کرده و او برای سه هزار افغانی در ماه هر کاری برای آنها انجام داده، حتی کارگری کرده و پشت موتر باربری ایستاد شده و بار حمل و نقل کرده است.
باید گفت که قصه زندگی زمری سالنگی موضوع تازهای نیست، اکثر ورزشکاران و قهرمانان افغانستان شرایط بهتر از سالنگی ندارند، اما کمتر داستان زندگی آنها برای مردم بازگو میشود.
