کمیسیون عالی طالبان برای رسیدگی به مشکلات مهاجران میگوید که ۴ هزار و ۱۳۵ مهاجر افغان روز پنجشنبه، ۱۸ ثور از ایران و پاکستان اخراج شدند. این کمیسیون نوشت که ۲ هزار و ۶۲۷ افغان از پاکستان و هزار و ۵۰۸ مهاجر از ایران اخرج شدند.
کمیسیون طالبان روز جمعه، ۱۹ ثور گزارش داد که این تعداد مهاجران افغان از طریق گذرگاههای تورخم، اسپینبولدک، اسلامقلعه و پل ابریشم وارد افغانستان شدند.
طالبان گفته که ۷۴۵ نفر از این مهاجران از کابل به ولایتهای غزنی، لوگر، خوست، پکتیا، پکتیکا، بغلان، تخار، بلخ، جوزجان و قندوز منتقل شدهاند.
روز چهارشنبه نیز ۴ هزار و ۹۷۸ مهاجر افغان از پاکستان و ایران اخراج شدند.
سازمان حقوق بشر ایران گزارش داد که مقامات جمهوری اسلامی در زندان بیرجند در استان خراسان جنوبی، هفت زندانی به شمول یک افغان و چهار شهروند بلوچ را اعدام کردهاند. این سازمان نوشت این زندانیان قبلا توسط دستگاه قضایی به اتهام جرایم مرتبط به مواد مخدر به اعدام محکوم شده بودند.
سازمان حقوق بشر ایران جمعه، ۱۹ ثور گزارش داد که مقامات زندان بیرجند در استان خراسان جنوبی بامداد روز یکشنبه حکم اعدام این زندانیان را به اجرا درآورده است. این سازمان هویت زندانی افغان را علیرضا لالوزایی ۵۲ ساله ساکن مشهد معرفی کرده است.
بر اساس این گزارش، علیرضا لالوزایی سه سال پیش به اتهام جرایم مرتبط به مواد مخدر بازداشت و سپس از سوی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به اعدام محکوم شده بود.
این سازمان حقوق بشری که در بیرون از ایران فعالیت دارد، هویت شش زندانی دیگر را خسرو سارانی ۴۲ ساله، محمود سارانی ۴۱ ساله، یوسف سروروش ۵۲ ساله، موسی شکوهی ۴۱ ساله، مجتبی لکزایی ۳۴ ساله و علی نوری ۳۵ ساله معرفی کرده است. این سازامان افزود که چهار نفر از افراد اعدام شده شهروندان بلوچ ایران بودهاند.
اعدام این زندانیان بدون انجام ملاقات آخر و اطلاع خانوادههای آنها و به صورت مخفیانه انجام شده است. تاکنون منابع رسمی و رسانههای جمهوری اسلامی اعدام این زنانیان را تایید نکردهاند.
سازمان همکاری اسلامی و جمعیت هلال احمر تحت کنترول طالبان، برنامه درمان ۳۰ کودک مبتلا به بیماری قلبی در افغانستان را آغاز کردند.
مراسم افتتاحیه این برنامه، روز چهارشنبه، با حضور شهابالدین دلاور، رئيس جمعیت هلال احمر تحت کنترول طالبان و سعید العیاش، نماینده رئيس دفتر سازمان همکاری اسلامی در افغانستان، برگزار شد.
این برنامه که از سوی سازمان همکاری اسلامی تمویل میشود، زمینه درمان ۳۰ کودک مبتلا به بیماری را قلبی در شفاخانههای کابل فراهم خواهد کرد.
رئيس دفتر سازمان همکاری اسلامی در افغانستان گفت که بیماریهای مادرزادی قلبی یکی از عوامل اصلی مرگ کودکان در افغانستان است. به گفته او، این موارد بهویژه در مناطق دورافتاده که دسترسی به خدمات بهداشتی محدود است، ثبت شده است.
یک قاضی امریکایی در شهر سیاتل ایالت واشنگتن به اداره ترامپ دستور داد که روند رسیدگی به پروندههای دستکم ۱۲ هزار پناهجو را از سر بگیرد. این حکم در روز پنجم می در پی شکایت گروهی از پناهجویان و نهادهای حامی پناهجویان صادر شده است.
حکم قاضی جمال وایتهد، به اداره دونالد ترامپ تا روز ۱۲ می مهلت داده که این دستور را اجرا کند و روند رسیدگی به پروندههای پناهجویان را از سر بگیرد.
این پناهجویان، شامل افراد و خانوادههایی میشوند که پیش از روی کار آمدن حکومت جدید امریکا در ۲۰ جنوری و صدور فرمان اجرایی تعلیق برنامه پذیریش پناهندگان، پروندههایشان از سوی ایالات متحده تایید و سفرشان به این کشور برنامهریزی شده بود.
حکم جدید دادگاه سیاتل روزنه امید برای هزاران پناهجوی افغان است که پروندههای مهاجرتیشان قبل از به قدرت رسیدن ترامپ، از سوی ایالات متحده تایید شده بود.
قاضی جمال وایتهد در ۲۵ فبروری در حکم اولیه این پرونده، دستور داده بود که فرمان دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده در مورد تعلیق برنامه پذیرش پناهجویان امریکا، متوقف شود.
دولت ترامپ، در پاسخ تلاش کرد دامنه حکم اولیه دادگاه را محدود کند و استدلال کرد که که تنها ۱۶۰ پناهجو که قرار بود در دو هفته پس از صدور فرمان اجرایی ۲۰ جنوری وارد ایالات متحده شوند، مشمول حکم دادگاه هستند.
اما قاضی وایتهد در حکم جدید خود، تفسیر اداره اترامپ از حکم قبلی را رد کرده و نوشته: «تفسیر دولت، بهزبان ساده، نوعی 'شعبدهبازی تفسیری' در بالاترین حد خود است» و در واقع «مستلزم خلق متن جدیدی است که اصلا وجود خارجی ندارد.»
دیپا الاگسان، وکیل پروژه بینالمللی کمک به پناهندگان که یکی از شاکیان این پرونده است، گفت: «پناهندگانی که قرار بود همزمان با آغاز ریاستجمهوری ترامپ به امریکا سفر کنند، بهشکلی بیرحمانه و غیرقانونی از رویای آغاز دوباره زندگی محروم شدند و در وضعیت خطرناک و نامعلومی رها شدند.»
او افزود که حکم تازه دادگاه سیاتل هیچ جای توجیه و «بازیهای تفسیرگرایانه» را برای دولت باقی نگذاشته است.
ریک سانتوس، رئيس سازمان خدمات جهانی کلیسا نیز که از شاکیان این پرونده است، از حکم جدید دادگاه استقبال کرد.
او گفت که متحدان افغان ایالات متحده همچنان در بلاتکلیفی به سر میبرند و پناهندگانی که نیاز مبرم به درمان پزشکی یا حفاظت در برابر آزار دارند، همچنان در معرض خطرند.
سانتوس افزود: «هر روز تأخیر، خطر و آسیب را برای این خانوادهها افزایش میدهد و زیرساختهای دیرینهای را که برنامه اسکان بر آن استوار است، تضعیف میکند.»
موسسه جاپانی «پیشاور کای» اعلام کرد که پس از حدود ۱۵ سال، بار دیگر درمان بیماری جذام را در افغانستان از سر میگیرد.
این نهاد بشردوستانه میگوید که به یاد تتستو ناکامورا، رئیس پیشین این موسسه که به نام کاکا مراد در افغانستان معروف بود و در ننگرهار کشته شد، بیماران جزامی را درمان میکند.
به گزارش روزنامه یومیوری شیمبون جاپان، این موسسه در نظر دارد که در سال جاری میلادی برنامه درمانی خود را آغاز کند.
موسسه «پیشاور کای» قصد دارد با تامین دارو، آموزش پرسونل و اعزام تیمهای درمانی سیار، در مناطقی مانند ولایت ننگرهار بیماری جزامی را مداوا کند.
داکتر ناکامورا ملقب به کاکا مراد از دهه ۸۰ میلادی به درمان بیماران جذامی در پاکستان پرداخت و سپس فعالیتهای گستردهای از جمله ساخت کانالهای آبرسانی در افغانستان را نیز آغاز کرد.
این امدادگر جاپانی پس از سه دهه کار و خدمت انساندوستانه در افغانستان، در یک حمله مسلحانه در شهر جلالآباد، مرکز ولایت ننگرهار افغانستان کشته شد.
مسئولان این موسسه با شعار «روحیه خدمت دکتر ناکامورا را زنده نگه میداریم»، در تلاشاند خدمات درمانی در مناطق محروم افغانستان را تقویت کنند.
با وجود محدودیتهایی که حکومت طالبان در زمینه حضور زنان در نهادهای درمانی ایجاد کرده است، این موسسه امیدوار است بتواند پزشکان زن را نیز برای درمان بیماران جذب کند.
اداره ولایت ننگرهار و وزارت صحت عامه طالبان در ماه جنوری ۲۰۲۴ از این موسسه درخواست کردتا درمان جذام را از سر بگیرد.
طبق آمار سازمان جهانی بهداشت، در سال ۲۰۱۷ تنها ۴۵ مورد جذام در افغانستان ثبت شده بود، اما به دلیل ضعف نظام بهداشت، آمار دقیقی از مبتلایان به این بیماری هولناک مشخص نیست.
زمری سالنگی، بازیکن پیشین فوتبال افغانستان که به «شیر مو طلایی» مشهور بود و در لیگ برتر و تیم ملی افغانستان بازی کرد، به دلیل مشکل اقتصادی، در بازار مندوی کابل کراچیرانی میکند. او در کانال یوتیوب توت گفت زمانی مورد توجه مربی بازیکنان نوجوان اشتوتگارت آلمان قرار گرفته بود.
این فوتبالیست که روزگاری جزو بازیکنان شناخته شده فوتبال باشگاهی افغانستان بود، میگوید سیزده سال در فوتبال افغانستان فعال بوده و پیراهن تیمهای ملی افغانستان را در ردههای گوناگون پوشیده است.
بنا به این گزارش او به دلیل بیکاری و فقر اقتصادی در شرایط دشوار به سر میبرد و به گفته خودش، به همه جا برای کار مراجعه کرده و از بارکشی با کراچی تا شاگردی در نانوایی و کارگری را تجربه کرده و در تلاش برای گذران زندگی روزمره خانواده خود است.
قصه زندگی زمری سالنگی که فوتبال را از دوازده سالگی در پارک شهر نو کابل شروع کرده، غمانگیز است. او میگوید که تمام موفقیتهایش را در ورزش مدیون پدرش است که در روزگار پیری و زمانی که مریض بود، نتوانسته برایش کاری انجام دهد و پدرش را از دست داده است.
او گفت: «پدرم تکلیف قلبی داشت و ما در وضعیت بد اقتصادی قرار داشتیم، من نتوانستم پدرم را درمان کنم و در روزهای آخر حتی نتوانستم یک بالون اکسیجن برایش بگیرم تا چند روز بیشتر زنده بماند. این داغ بر دلم مانده است.»
او معتقد است که در ورزش زحمت زیادی را متقبل شده و افتخارهای متعددی کسب کرده؛ ولی حالا تمام آنها هیچ ارزشی ندارند: «من در ورزش بسیار زحمت کشیدم؛ ولی حالا تمام مدالها، جامها و جوایزی که گرفتم، اگر تمامش را به جایی ببرم، کسی آن را ده افغانی هم نمیخرد.»
سالنگی به صورت رسمی فوتبالش را در چهارده سالگی از تیم شعاع کابل آغاز کرد، سپس به تیم اردو پیوست.
او در نخستین سفر خارجی با تیم چهارده سال افغانستان به ایران سفر کرد. بعد از آن برای تمرین و آموزش عملی و تئوری در همان سالها به آلمان رفت.
سالنگی میگوید: «در آلمان علاوه بر مربیان افغان، زیر نظر هفت مربی آلمانی تمرین میکردیم. من در چهار بازی، شش گل زده بودم. روزی کسی گفت از باشگاه اشتوتگارت است و مرا برای تیم چهارده سال این باشگاه پسندیده است.»
براساس گفتههای سالنگی، قرار بوده که او در آزمایشهای تیم چهارده سال اشتوتگارت شرکت کند؛ اما به دلیل متواری شدن سه بازیکن و یک مربی او در آلمان، این شانس از او گرفته و مجبور شده به افغانستان بازگردد.
بعد از سفر به آلمان، سالنگی با تیم افغانستان به مالیزیا و تاجیکستان نیز سفر کرد. او حالا در روزهای که به دلیل فوت پدر و مشکلات اقتصادی، فوتبال را رها کرده، بیکار است. سالنگی زمانی همراه با پدرش در پارک شهر نو بولانی پزی میکرد.
سالنگی که برای یافتن کار به گفته خودش به همه جا سر زده و جواب مثبت نگرفته، آخرین تلاشش را در بازار مندوی کابل کرده است: «آخرین بار که با کراچیام، به مندوی رفتم، از صبح تا شام از این دکان به آن دکان گشتم، همه با من دعوا داشتند که کراچیام را جایی دیگری ببرم. ماموران شهرداری نیز میگفتند که باید ماهانه ٧٠٠ افغانی بپردازم تا خودم و کراچیام ثبت این اداره شود.»
او میگوید که از گذشته و فعالیتاش در ورزش و فوتبال پشیمان است: «کاش حرف پدرم را گوش داده و درس میخواندم تا روزی را نبینم که مردم بگویند زمری گدایی میکند.»
او اضافه میکند: «من برای این مردم افتخار کسب کردم و لبخند هدیه دادم؛ اما حالا این حرفها را به من میگویند.»
سالنگی با تمام این سختیها هنوز خودش را به افغانستان و کشورش متعهد میداند و میگوید: «از بابتی به گذشتهام افتخار میکنم و پشیمان هم نیستم؛ زیرا برای پرچم کشورم جنگیدم و برای این خاک زحمت کشیدم، خاکی که هنوز به گردن من حق دارد.»
در یکی از تجربههای دشوار زندگی، او میگوید که تعدادی از وی سوء استفاده کرده و او برای سه هزار افغانی در ماه هر کاری برای آنها انجام داده، حتی کارگری کرده و پشت موتر باربری ایستاد شده و بار حمل و نقل کرده است.
باید گفت که قصه زندگی زمری سالنگی موضوع تازهای نیست، اکثر ورزشکاران و قهرمانان افغانستان شرایط بهتر از سالنگی ندارند، اما کمتر داستان زندگی آنها برای مردم بازگو میشود.