یک قاضی امریکایی در شهر سیاتل ایالت واشنگتن به اداره ترامپ دستور داد که روند رسیدگی به پروندههای دستکم ۱۲ هزار پناهجو را از سر بگیرد. این حکم در روز پنجم می در پی شکایت گروهی از پناهجویان و نهادهای حامی پناهجویان صادر شده است.
حکم قاضی جمال وایتهد، به اداره دونالد ترامپ تا روز ۱۲ می مهلت داده که این دستور را اجرا کند و روند رسیدگی به پروندههای پناهجویان را از سر بگیرد.
این پناهجویان، شامل افراد و خانوادههایی میشوند که پیش از روی کار آمدن حکومت جدید امریکا در ۲۰ جنوری و صدور فرمان اجرایی تعلیق برنامه پذیریش پناهندگان، پروندههایشان از سوی ایالات متحده تایید و سفرشان به این کشور برنامهریزی شده بود.
حکم جدید دادگاه سیاتل روزنه امید برای هزاران پناهجوی افغان است که پروندههای مهاجرتیشان قبل از به قدرت رسیدن ترامپ، از سوی ایالات متحده تایید شده بود.
قاضی جمال وایتهد در ۲۵ فبروری در حکم اولیه این پرونده، دستور داده بود که فرمان دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده در مورد تعلیق برنامه پذیرش پناهجویان امریکا، متوقف شود.
دولت ترامپ، در پاسخ تلاش کرد دامنه حکم اولیه دادگاه را محدود کند و استدلال کرد که که تنها ۱۶۰ پناهجو که قرار بود در دو هفته پس از صدور فرمان اجرایی ۲۰ جنوری وارد ایالات متحده شوند، مشمول حکم دادگاه هستند.
اما قاضی وایتهد در حکم جدید خود، تفسیر اداره اترامپ از حکم قبلی را رد کرده و نوشته: «تفسیر دولت، بهزبان ساده، نوعی 'شعبدهبازی تفسیری' در بالاترین حد خود است» و در واقع «مستلزم خلق متن جدیدی است که اصلا وجود خارجی ندارد.»
دیپا الاگسان، وکیل پروژه بینالمللی کمک به پناهندگان که یکی از شاکیان این پرونده است، گفت: «پناهندگانی که قرار بود همزمان با آغاز ریاستجمهوری ترامپ به امریکا سفر کنند، بهشکلی بیرحمانه و غیرقانونی از رویای آغاز دوباره زندگی محروم شدند و در وضعیت خطرناک و نامعلومی رها شدند.»
او افزود که حکم تازه دادگاه سیاتل هیچ جای توجیه و «بازیهای تفسیرگرایانه» را برای دولت باقی نگذاشته است.
ریک سانتوس، رئيس سازمان خدمات جهانی کلیسا نیز که از شاکیان این پرونده است، از حکم جدید دادگاه استقبال کرد.
او گفت که متحدان افغان ایالات متحده همچنان در بلاتکلیفی به سر میبرند و پناهندگانی که نیاز مبرم به درمان پزشکی یا حفاظت در برابر آزار دارند، همچنان در معرض خطرند.
سانتوس افزود: «هر روز تأخیر، خطر و آسیب را برای این خانوادهها افزایش میدهد و زیرساختهای دیرینهای را که برنامه اسکان بر آن استوار است، تضعیف میکند.»
این فوتبالیست که روزگاری جزو بازیکنان شناخته شده فوتبال باشگاهی افغانستان بود، میگوید سیزده سال در فوتبال افغانستان فعال بوده و پیراهن تیمهای ملی افغانستان را در ردههای گوناگون پوشیده است.
بنا به این گزارش او به دلیل بیکاری و فقر اقتصادی در شرایط دشوار به سر میبرد و به گفته خودش، به همه جا برای کار مراجعه کرده و از بارکشی با کراچی تا شاگردی در نانوایی و کارگری را تجربه کرده و در تلاش برای گذران زندگی روزمره خانواده خود است.
قصه زندگی زمری سالنگی که فوتبال را از دوازده سالگی در پارک شهر نو کابل شروع کرده، غمانگیز است. او میگوید که تمام موفقیتهایش را در ورزش مدیون پدرش است که در روزگار پیری و زمانی که مریض بود، نتوانسته برایش کاری انجام دهد و پدرش را از دست داده است.
او گفت: «پدرم تکلیف قلبی داشت و ما در وضعیت بد اقتصادی قرار داشتیم، من نتوانستم پدرم را درمان کنم و در روزهای آخر حتی نتوانستم یک بالون اکسیجن برایش بگیرم تا چند روز بیشتر زنده بماند. این داغ بر دلم مانده است.»
او معتقد است که در ورزش زحمت زیادی را متقبل شده و افتخارهای متعددی کسب کرده؛ ولی حالا تمام آنها هیچ ارزشی ندارند: «من در ورزش بسیار زحمت کشیدم؛ ولی حالا تمام مدالها، جامها و جوایزی که گرفتم، اگر تمامش را به جایی ببرم، کسی آن را ده افغانی هم نمیخرد.»
سالنگی به صورت رسمی فوتبالش را در چهارده سالگی از تیم شعاع کابل آغاز کرد، سپس به تیم اردو پیوست.
او در نخستین سفر خارجی با تیم چهارده سال افغانستان به ایران سفر کرد. بعد از آن برای تمرین و آموزش عملی و تئوری در همان سالها به آلمان رفت.
سالنگی میگوید: «در آلمان علاوه بر مربیان افغان، زیر نظر هفت مربی آلمانی تمرین میکردیم. من در چهار بازی، شش گل زده بودم. روزی کسی گفت از باشگاه اشتوتگارت است و مرا برای تیم چهارده سال این باشگاه پسندیده است.»
براساس گفتههای سالنگی، قرار بوده که او در آزمایشهای تیم چهارده سال اشتوتگارت شرکت کند؛ اما به دلیل متواری شدن سه بازیکن و یک مربی او در آلمان، این شانس از او گرفته و مجبور شده به افغانستان بازگردد.
بعد از سفر به آلمان، سالنگی با تیم افغانستان به مالیزیا و تاجیکستان نیز سفر کرد. او حالا در روزهای که به دلیل فوت پدر و مشکلات اقتصادی، فوتبال را رها کرده، بیکار است. سالنگی زمانی همراه با پدرش در پارک شهر نو بولانی پزی میکرد.
سالنگی که برای یافتن کار به گفته خودش به همه جا سر زده و جواب مثبت نگرفته، آخرین تلاشش را در بازار مندوی کابل کرده است: «آخرین بار که با کراچیام، به مندوی رفتم، از صبح تا شام از این دکان به آن دکان گشتم، همه با من دعوا داشتند که کراچیام را جایی دیگری ببرم. ماموران شهرداری نیز میگفتند که باید ماهانه ٧٠٠ افغانی بپردازم تا خودم و کراچیام ثبت این اداره شود.»
او میگوید که از گذشته و فعالیتاش در ورزش و فوتبال پشیمان است: «کاش حرف پدرم را گوش داده و درس میخواندم تا روزی را نبینم که مردم بگویند زمری گدایی میکند.»
او اضافه میکند: «من برای این مردم افتخار کسب کردم و لبخند هدیه دادم؛ اما حالا این حرفها را به من میگویند.»
سالنگی با تمام این سختیها هنوز خودش را به افغانستان و کشورش متعهد میداند و میگوید: «از بابتی به گذشتهام افتخار میکنم و پشیمان هم نیستم؛ زیرا برای پرچم کشورم جنگیدم و برای این خاک زحمت کشیدم، خاکی که هنوز به گردن من حق دارد.»
در یکی از تجربههای دشوار زندگی، او میگوید که تعدادی از وی سوء استفاده کرده و او برای سه هزار افغانی در ماه هر کاری برای آنها انجام داده، حتی کارگری کرده و پشت موتر باربری ایستاد شده و بار حمل و نقل کرده است.
باید گفت که قصه زندگی زمری سالنگی موضوع تازهای نیست، اکثر ورزشکاران و قهرمانان افغانستان شرایط بهتر از سالنگی ندارند، اما کمتر داستان زندگی آنها برای مردم بازگو میشود.
