وزیر داخله ایران می‌گوید همزمان با اخراج افغان‌ها مصرف نان کم شده است

در اوایل ماه حمل امسال، جسد عبدالرحمان نیازی در دفتر کارش در هیوستون پیدا شد. مسیح‌الله ساحل همان زمان به دست‌داشتن در این رویداد اعتراف و به قتل متهم شد، اما جزئیات مربوط به انگیزه این قتل تا مدتی فاش نشده بود.

عبدالرحمان نیازی، ۳۴ ساله، دفتری برای کمک به پناهندگان افغان در تگزاس ایجاد کرده بود. او چند سال پیش هنگام کار به‌عنوان مترجم در افغانستان، هر دو پایش را در یک انفجار از دست داده بود. گفته شده او پنج فرزند زیر ۱۰ ساله دارد.

به گزارش ان‌بی‌سی نیوز، اسناد دادگاهی حاکی از آن است که مسیح‌الله ساحل اعتراف کرده به‌خاطر ناامیدی از روند کند سیستم مهاجرتی امریکا با نیازی مشاجره کرده و وی را بیش از ۱۲ بار با چاقو زخمی کرده است.

مسیح‌الله ساحل، ۳۷ ساله، متهم به قتل عمد نیازی است. پس از آنکه دادستان‌ها نتوانستند طی سه‌ماه طبق قانون تگزاس، علیه او کیفرخواست صادر کنند، قاضی دستور آزادی او را صادر کرد. با این‌حال در ۱۰ جولای دادگاه اتهام جدید «جعل شاهد» را علیه ساحل مطرح کرد و او اکنون در بازداشت به‌سر می‌برد و قرار است روز ۱۲ آگوست محاکمه شود.

محمد بیان، دوست نزدیک نیازی، به ان‌بی‌سی نیوز گفته است که مسیح‌الله ساحل یکی از مشتری‌های نیازی بوده و از او برای دریافت مدارک بازگشت به افغانستان کمک خواسته بود.

محمد بیان به نقل از نیازی گفت: «ساحل همیشه به من زنگ می‌زد و می‌آمد تا بداند چگونه می‌تواند هرچه زودتر به کشورش برگردد، اما مدارکی که لازم داشت در دست من نبود.»

براندون رمینگتون، فرمانده پیشین گروه نیروی دریایی امریکا که با نیازی در افغانستان کار کرده بود، گفت: «این یک تراژیدی غیرقابل توصیف است. او چندین بار از مرگ گریخته بود و در نهایت به این شکل جان داد، این جنون‌آمیز است.»

انس حقانی از اعضای شناخته شده طالبان در گفت‌وگو با یک رادیوی محلی تحت اداره طالبان، در کابل گفت که در جریان مذاکرات طالبان و امریکایی‌ها در دوحه، آن‌ها دریافته بودند که امریکایی‌ها قطعاً از افغانستان خارج می‌شوند و واشنگتن نیز به دنبال راهی برای خروج بود، اما به‌صراحت چیزی نمی‌گفت.

در آن زمان، نظام به رهبری اشرف غنی همواره ادعا می‌کرد که از روند مذاکرات کنار گذاشته شده و چنین می‌پنداشت که امریکایی‌ها از افغانستان خارج نخواهند شد.

به گفته انس حقانی، رهبران طالبان آگاه بودند که نظام به آن‌ها واگذار خواهد شد و تمام تلاش‌شان این بود که با حکومت وقت از راه تفاهم وارد کابل شوند تا روابط با جهان در حالت عادی باقی بماند.

اما به گفته او در آخرین لحظات، زمانی که روی برخی گزینه‌های احتمالی دیگر نیز کار می‌شد، خبر رسید که محمداشرف غنی رفته است؛ بنابراین، به دلیل ایجاد خلأ قدرت در کابل و اقتضای شرایط، وارد کابل شدند.

او افزود: «درباره کابل این نظر وجود داشت که مشروعیت حکومت حفظ شود، به اداره‌ها آسیبی نرسد و غارت صورت نگیرد؛ به همین دلیل رهبران تلاش کردند از راه تفاهم وارد کابل شوند تا روابط با جهان نبز عادی بماند.»

با این حال، آقای حقانی گفت: «ما می‌دانستیم که امریکایی‌ها حتماً خارج می‌شوند و آن‌ها هم همین مسیر را دنبال می‌کردند، اما به‌صراحت نمی‌گفتند. ما وضعیت را درک کرده و به ضرورت آن آگاه بودیم.»

آقای حقانی از معدود اعضای طالبان است که به‌جای واژه «فرار» از واژه «رفتن» برای خروج اشرف غنی از کابل استفاده می‌کند. او همچنان اشرف غنی را «داکتر صاحب غنی» خطاب می‌کند.

این مقام طالبان درباره روند مذاکرات در دوحه اظهار داشت که تمام تلاش تیم مذاکره‌کننده آن‌ها این بود که در برابر جهانیان با امریکا توافق‌نامه امضا کنند که به گفته او، این در واقع امضای شکست امریکا بود، هرچند غربی‌ها آن را «توافق صلح» نامیدند.

به گفته او، با آغاز گفت‌وگوهای بین‌افغانی، نوعی ناامیدی در میان تیم مذاکره‌کننده طالبان پدید آمد.

او افزود که تیم اعزامی از کابل می‌خواست زمان‌کشی کند تا در امریکا به جای ترامپ، بایدن وارد کاخ سفید شود و پس از آن، توافق را لغو کند.

حقانی افزود: «در کل، رهبران مذاکره کننده [طالبان] ناامید بودند که با آن‌ها به نتیجه برسیم. گفت‌وگو با تیم افغانی سودی نداشت و تصمیم بر این شد که نشست‌های نمایشی با آن‌ها برگزار کنیم.»

این اظهارات در آستانه چهارمین سال حاکمیت طالبان مطرح شده است.

شماری از سیاستمداران افغانستان نیز معتقدند که در مذاکرات صلح، یک نکته مهم «توافق بین‌افغانی» بود، اما در دوحه، بدون آنکه توافقی میان طرف‌های مختلف افغان حاصل شود، امریکا با طالبان توافق‌نامه امضا کرد و در نتیجه، نظام جمهوری سقوط کرد و افغانستان به طالبان سپرده شد.

انس حقانی، برادر ناتنی سراج‌الدین حقانی وزیر داخله طالبان است و در میزان ۱۳۹۳ از سوی اداره امنیت ملی بازداشت شد، اما در عقرب ۱۳۹۸ در قبال آزادی دو استاد امریکایی رها شد و بلافاصله به عنوان عضو هیئت مذاکره‌کننده طالبان در دوحه فعالیت خود را آغاز کرد.

با آنکه او در ساختار اداره طالبان سمت کلان و رسمی نداشته، اما همواره در بحث‌ها و تصمیم‌گیری‌ها حضور فعال داشته است.

100%

پس از مذاکرات دوحه، طالبان در سال ۲۰۲۱ برای دومین‌بار قدرت را در افغانستان به دست گرفتند. با روی کار آمدن دوباره این گروه، قوانین سخت‌گیرانه‌ای در کشور وضع شد؛ فعالیت‌های سیاسی و احزاب لغو گردید، رسانه‌ها سانسور شدند، درهای آموزش به روی دختران و زنان بسته شد، مشارکت سیاسی زنان ممنوع اعلام شد و رفتن آنان به پارک‌های تفریحی نیز منع شد.

همچنین این گروه پس از به دست گرفتن قدرت، تمام بست‌های عالی دولتی را به ملاها سپردند و نیروهای متخصصی که در بخش‌های فنی برای حفظ سرمایه ملی افغانستان آموزش دیده بودند، مجبور به ترک کشور شدند.

با توجه به این سیاست‌ها، تا کنون به جز روسیه، هیچ کشوری در جهان حکومت طالبان را به رسمیت نشناخته است.

منابع همچنین گفته‌اند: «هرچند طالبان رسانه‌های خودشان را دارند، اما ریاست اطلاعات و فرهنگ این گروه رسانه‌ها را مجبور کرده است که در این روز، تحلیل‌گران مخالف نظام جمهوری پیشین را دعوت کنند، از نظام گذشته با الفاظ نادرست انتقاد کنند و فقط به نفع طالبان تبلیغ نمایند.»

مسئولان رادیوهای این ولایت‌ها می‌گویند طالبان پیش‌تر نیز در برابر پخش چنین برنامه‌هایی وعده پرداخت پول داده بود، اما هرگز به این تعهد عمل نکرده و آن‌ها ناچار شده‌اند برنامه‌های فرمایشی طالبان را با هزینه شخصی خود منتشر کنند.

برخی رسانه‌ها نیز می‌گویند ملزم به پذیرش دستورات طالبان اند در غیر آن به بهانه‌های مختلف علیه آن‌ها دسیسه‌چینی شده و رسانه‌های شان بسته خواهد شد.

پیش‌تر نیز طالبان به برخی رسانه‌های ننگرهار هشدار داده بود که اگر دستورات این گروه را نپذیرند، بر برنامه‌هایشان محدودیت وضع خواهد کرد.

یکی از خبرنگاران ولایت‌های شرقی که نخواست نامش فاش شود، به افغانستان اینترنشنال گفت: «مسئولان ریاست اطلاعات و فرهنگ طالبان هرازگاهی می‌آیند، فهرست برنامه‌های رسانه ما را بررسی می‌کنند و بعد تغییر می‌دهند.»

این خبرنگار می‌گوید دخالت طالبان در برنامه‌های رسانه‌یی مشکلات زیادی برای رسانه‌ها ایجاد کرده است.

سال گذشته نیز طالبان به همه رادیوها و تلویزیون‌های خصوصی شهر جلال‌آباد دستور داده بود که روز ۲۴ اسد جز ترانه‌های طالبانی و مطالب مربوط به پیروزی این گروه، برنامه‌ای دیگری پخش نکنند.

طالبان از بدو حاکمیت تاکنون ۲۴ اسد را به مناسبت نخستین سالروز ورود این گروه به کابل و «روز پیروزی بر اشغال امریکا و متحدانش» جشن می‌گیرد.

طالبان مشخص نکرده که این مواد نفتی متعلق به کدام کشورها بوده‌اند، اما شیرخان بندر در نزدیکی تاجیکستان و بندر نیمروز در نزدیکی ایران قرار دارد.

طالبان در حدود چهارسال گذشته، بارها تانکر مواد نفتی وارداتی از ایران را «بی‌کیفیت» خوانده و مسترد کرده است.

اداره استندرد طالبان مدعی است که پس از وارد شدن تیل به مرزهای افغانستان مواد نفتی نمونه‌گیری و ارزیابی می‌شوند.

وزارت صحت عامه طالبان یکشنبه ۱۹ سرطان در خبرنامه‌ای نوشت که دو طرف در این دیدار درباره ارتقای ظرفیت کارکنان صحی بخش درمان بیماران سرطانی گفت‌وگو کردند. وزیر صحت عامه طالبان همچنین خوستار کمک این سازمان جهانی در زمینه فراهم‌آوری تجهیزات پزشکی برای شفاخانه‌های درمان بیماری‌های سرطانی شده است.

در خبرنامه طالبان آمده است که رئیس سازمان بهداشت جهانی بر ادامه همکاری در زمینه درمان بیماران سرطانی و کارزارهای واکسین سرخکان و فلج اطفال تاکید کرده است.

بربنیاد گزارش‌ها، بیماری سرطان در افغانستان در حال گسترش است و کمبود امکانات درمانی، کادر صحی و ناتوانی نظام بهداشتی سبب افزایش مرگ‌ومیرهای ناشی از سرطان در کشور شده است.

به گزارش وزارت صحت عامه طالبان، پارسال، دست‌کم ۶ هزار مورد ابتلا به بیماری سرطان در سراسر افغانستان شناسایی شده است. این وزارت در مورد افزایش روزافزون این بیماری در کشور هشدار داده است.