برلین و هامبورگ بر سر پناه کلیسایی به چند افغان اختلاف دارند. گوتفرید مارتنز، کشیش برلینی، میگوید با وجود انتقادهای شهردار هامبورگ همچنان از پناهجویان حمایت میکند و حاضر است برای این کار به زندان برود اما آنها به افغانستان بازگردانده نشوند.
گوتفرید مارتنز کشیش کلیسای تثلیث در شتیگلیتس برلین در تازهترین مصاحبهاش گفته است که او به افغانهایی که مرتکب چاقوکشی شدهاند پناه نداده، بلکه به افرادی پناه داده است که به مسیحیت گرویدهاند و بازگرداندن آنها به افغانستان، جانشان را در معرض خطر قرار میدهد.
پیش از این شهردار هامبورگ، شهردار برلین را به «سوءاستفاده سیستماتیک از پناه کلیسایی» متهم کرده بود. او گفته بود پولیس برلین از ورود به کلیسا و تفتیش آن خودداری میکند.
اختلاف میان هامبورگ و برلین بر سر سه شهروند افغان آغاز شد که ۱۰ سال پیش در سویدن مسیحی شدند، اما دولت سویدن بر آنها فشار آورد تا به افغانستان بازگردند. این سه نفر در سال ۲۰۲۴ سویدن را ترک کرده، ابتدا به هامبورگ رفتند، اما طبق توافقنامه دوبلین باید دوباره به سویدن بازگردانده میشدند.
آنها سپس به برلین رفتند و به کلیسای تثلیث شتیگلیتس پناه بردند که بزرگترین جامعه مسیحیان فارسیزبان در آلمان بهشمار میرود.
معمولاً اولین کشور عضو اتحادیه اروپا که پناهجو وارد آن میشود، مسئول رسیدگی به پرونده پناهندگی اوست.
از میان ۱۷۰۰ عضو این کلیسا، هزار نفر ایرانی و ۴۰۰ نفر افغان هستند.
یک پناهجوی ۲۶ ساله افغان ده روز پیش که از ترس اخراج از سویدن به آلمان گریخت و در کلیسایی در برلین پناه گرفته بود، توسط پولیس بازداشت و به سویدن بازگردانده شد.
کلیسای برلین اخراج این پناهجو را معادل «صدور حکم قتل» در افغانستان دانست و اعلام کرد احتمال اخراج او از سویدن نیز وجود دارد.
کشیش مارتنز میگوید در ۸۰ درصد موارد، کلیسا درخواست پناه را رد میکند، اما جان این سه نفر در خطر است. اداره امور داخلی هامبورگ اعلام کرده که در سویدن تنها مجرمان به افغانستان بازگردانده میشوند و این سه نفر مجرم نیستند.
انس حقانی از اعضای شناخته شده طالبان در گفتوگو با یک رادیوی محلی تحت اداره طالبان، در کابل گفت که در جریان مذاکرات طالبان و امریکاییها در دوحه، آنها دریافته بودند که امریکاییها قطعاً از افغانستان خارج میشوند و واشنگتن نیز به دنبال راهی برای خروج بود، اما بهصراحت چیزی نمیگفت.
در آن زمان، نظام به رهبری اشرف غنی همواره ادعا میکرد که از روند مذاکرات کنار گذاشته شده و چنین میپنداشت که امریکاییها از افغانستان خارج نخواهند شد.
به گفته انس حقانی، رهبران طالبان آگاه بودند که نظام به آنها واگذار خواهد شد و تمام تلاششان این بود که با حکومت وقت از راه تفاهم وارد کابل شوند تا روابط با جهان در حالت عادی باقی بماند.
اما به گفته او در آخرین لحظات، زمانی که روی برخی گزینههای احتمالی دیگر نیز کار میشد، خبر رسید که محمداشرف غنی رفته است؛ بنابراین، به دلیل ایجاد خلأ قدرت در کابل و اقتضای شرایط، وارد کابل شدند.
او افزود: «درباره کابل این نظر وجود داشت که مشروعیت حکومت حفظ شود، به ادارهها آسیبی نرسد و غارت صورت نگیرد؛ به همین دلیل رهبران تلاش کردند از راه تفاهم وارد کابل شوند تا روابط با جهان نبز عادی بماند.»
با این حال، آقای حقانی گفت: «ما میدانستیم که امریکاییها حتماً خارج میشوند و آنها هم همین مسیر را دنبال میکردند، اما بهصراحت نمیگفتند. ما وضعیت را درک کرده و به ضرورت آن آگاه بودیم.»
آقای حقانی از معدود اعضای طالبان است که بهجای واژه «فرار» از واژه «رفتن» برای خروج اشرف غنی از کابل استفاده میکند. او همچنان اشرف غنی را «داکتر صاحب غنی» خطاب میکند.
این مقام طالبان درباره روند مذاکرات در دوحه اظهار داشت که تمام تلاش تیم مذاکرهکننده آنها این بود که در برابر جهانیان با امریکا توافقنامه امضا کنند که به گفته او، این در واقع امضای شکست امریکا بود، هرچند غربیها آن را «توافق صلح» نامیدند.
به گفته او، با آغاز گفتوگوهای بینافغانی، نوعی ناامیدی در میان تیم مذاکرهکننده طالبان پدید آمد.
او افزود که تیم اعزامی از کابل میخواست زمانکشی کند تا در امریکا به جای ترامپ، بایدن وارد کاخ سفید شود و پس از آن، توافق را لغو کند.
حقانی افزود: «در کل، رهبران مذاکره کننده [طالبان] ناامید بودند که با آنها به نتیجه برسیم. گفتوگو با تیم افغانی سودی نداشت و تصمیم بر این شد که نشستهای نمایشی با آنها برگزار کنیم.»
این اظهارات در آستانه چهارمین سال حاکمیت طالبان مطرح شده است.
شماری از سیاستمداران افغانستان نیز معتقدند که در مذاکرات صلح، یک نکته مهم «توافق بینافغانی» بود، اما در دوحه، بدون آنکه توافقی میان طرفهای مختلف افغان حاصل شود، امریکا با طالبان توافقنامه امضا کرد و در نتیجه، نظام جمهوری سقوط کرد و افغانستان به طالبان سپرده شد.
انس حقانی، برادر ناتنی سراجالدین حقانی وزیر داخله طالبان است و در میزان ۱۳۹۳ از سوی اداره امنیت ملی بازداشت شد، اما در عقرب ۱۳۹۸ در قبال آزادی دو استاد امریکایی رها شد و بلافاصله به عنوان عضو هیئت مذاکرهکننده طالبان در دوحه فعالیت خود را آغاز کرد.
با آنکه او در ساختار اداره طالبان سمت کلان و رسمی نداشته، اما همواره در بحثها و تصمیمگیریها حضور فعال داشته است.
پس از مذاکرات دوحه، طالبان در سال ۲۰۲۱ برای دومینبار قدرت را در افغانستان به دست گرفتند. با روی کار آمدن دوباره این گروه، قوانین سختگیرانهای در کشور وضع شد؛ فعالیتهای سیاسی و احزاب لغو گردید، رسانهها سانسور شدند، درهای آموزش به روی دختران و زنان بسته شد، مشارکت سیاسی زنان ممنوع اعلام شد و رفتن آنان به پارکهای تفریحی نیز منع شد.
همچنین این گروه پس از به دست گرفتن قدرت، تمام بستهای عالی دولتی را به ملاها سپردند و نیروهای متخصصی که در بخشهای فنی برای حفظ سرمایه ملی افغانستان آموزش دیده بودند، مجبور به ترک کشور شدند.
با توجه به این سیاستها، تا کنون به جز روسیه، هیچ کشوری در جهان حکومت طالبان را به رسمیت نشناخته است.