اداره طالبان برای تهیه آب آشامیدنی در کابل خواستار کمک جاپان شد. محمد حنیف، وزیر اقتصاد طالبان در دیدار با مای کیو ایزاوا، معاون سفیر جاپان در کابل از این کشور خواست پروژه تهیه آب آشامیدنی را از سر بگیرد.
جاپان پروژه تهیه آب آشامیدنی شهر کابل را دسامبر ۲۰۲۰ با هزینه ۲۴ میلیون دالر آغاز کرد، اما در چهار سال حکومت طالبان متوقف بوده است.
محمد حنیف در دیدار با دیپلوماتهای جاپان از سرگیری این پروژه را «حیاتی» خوانده است.
وزارت اقتصاد طالبان روز دوشنبه ۳۱ سنبله در خبرنامهای نوشت که معاون سفارت جاپان وعده داده تا با دولت این کشور درباره ازسرگیری پروژه تهیه آب آشامیدنی کابل صحبت کند.
سازمان بینالمللی «مرسی کورپس» ماه جوزای امسال هشدار داد که هفت میلیون نفر از باشندگان کابل با بحران حیاتی کمبود آب مواجهاند. این سازمان با اشاره به خشکشدن نیمی از چاههای عمیق در کابل، گفت که این شهر احتمالا تا سال ۲۰۳۰ خشک شود.
دسترسی به آب برای مردم کابل به نبردی روزانه تبدیل شده است. برخی خانوادهها تا ۳۰ درصد از درآمد خود را صرف تهیه آب میکنند و بیش از دو سوم آنها بدهیهای مربوط به آب دارند.
او این اقدام را تلاشی دیگر برای بستن روزنههای امید بر روی شهروندان افغانستان بهویژه زنان و دختران دانست.
آقای احمدی در یادداشتی در شبکه اجتماعی فیسبوک نوشت: «پیش از این، طالبان با ممنوع کردن مشارکت زنان در عملیات امداد و نجات، حق اساسی آنان را برای دستیابی به کمکهای انسانی نقض کرده بودند که این اقدام در واقع مصداق آشکار نقض عمدی حق حیات است.»
او افزود که این گروه اکنون نیز با قطع اینترنت، آخرین پنجره امید به آموزش، ارتباط و پیشرفت را بر روی آنان ویران کردهاند.
آقای احمدی معتقد است که هیچ حکومتی به اندازه طالبان در دشمنی با عقل، زندگی و زن چنین سرسختانه عمل نکرده است.
در ادامه یادداشت او آمده است: «واقعا حکومتی عجیبتر و رهبری سنگیندلتر از حکومت طالبان وجود ندارد. شاید دین اسلام به ضدتبلیغی ویرانگرتر از طالبان نیاز نداشته باشد.»
این پژوهشگر افغان، با انتقاد شدید از برداشت دینی طالبان نوشت: «خدای توهمی طالبان، خدای خردستیز و زنستیز است. خداوند پاک و مهربان، ذهن آنان را از این تصور بیرحم و جعلی پاک کند و به آنها توفیق دهد که ذهن خود را از اسارت کتابهایشان رهایی بخشند.»
آقای احمدی باور دارد که شناخت و مقابله با این افراطگرایی از طریق افزایش شعور جمعی جامعه افغانستان میسر خواهد بود.
یادداشت تند و صریح این پژوهشگر افغان بازتاب گستردهای در میان کاربران شبکههای اجتماعی داشته و بسیاری آن را صدای بلند اعتراض علیه ظلم ساختاری طالبان نسبت به زنان دانستهاند.
کریستین استوکر در مصاحبه با یک رسانه اتریشی گفت: «اینطور نیست که چون ما میخواهیم به آنجا [افغانستان] افراد را بازگردانیم، پس رژیم را تایید کنیم.»
او تاکید کرد که اتریش در موضوع اخراجها به سوریه نیز همین شیوه را دنبال کرده است.
او افزود که روزانه بهطور میانگین ۳۵ نفر از اتریش به صورت داوطلبانه یا اجباری بازگردانده میشوند و حدود نیمی از کسانی که بهطور اجباری اخراج میشوند، مرتکب جرم شدهاند.
صدراعظم اتریش همچنین گفت که گفتوگو با طالبان در این زمینه «در سطح فنی» ادامه خواهد داشت.
وزارت داخله اتریش سفر هیئت طالبان به این کشور را در بیستم سنبله تایید کرد و گفته بود این هیئت، با همکاری اداره مهاجرت و پناهندگی، هویت دستکم ۲۰ افغان «مجرم» را شناسایی کرده است.
این سفر با انتقاد شدید حزب سوسیالدموکرات و حزب سبزهای اتریش نیز مواجه شد. این احزاب در واکنش به سفر طالبان گفتند که چنین دیداری میتواند نگرانیهای جدی درباره نادیده گرفتن وضعیت حقوق بشر، بهویژه حقوق زنان و دختران، در افغانستان را ایجاد میکند.
